บทนำ (1)

บทนำ (1)

ประเทศอังกฤษ 09:30 p.m

ค่ำคืนอันแสนเศร้า พร้อมบทรักอันเร่าร้อนของชายหญิงที่รักกันมานานปี เขาและเธอพร่ำบอกรักกันมานานนับชั่วโมง แต่ทั้งคู่กลับไม่เบื่อหน่ายที่ได้บอกรักกันทางกายและหัวใจ ทั้งสองช่วยกันปลอบประโลมหัวใจให้อบอุ่นขึ้นเมื่อจำต้องพรากจากกันแม้จะเพียงชั่วคราว แต่เขาก็ไม่อยากจากเธอไปแม้สักนาทีเดียว เหมือนโลกใบนี้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น

“ผมไม่อยากให้รุ่งไปเลย รอกลับพร้อมผมนะครับ”

ชายหนุ่มกอดหญิงสาวคนรักในอ้อมกอด พร้อมบอกหญิงสาวอย่างออดอ้อน ‘รุ่ง’ หรือรุ่งรวี’ กอดชายคนรักแล้วจูบเบา ๆ ที่ปากของเขา

“รุ่งไม่กลับไม่ได้หรอกค่ะ แม่รุ่งป่วยหนักขนาดนั้น รุ่งต้องไปดูแลแม่ ปรุฬห์อย่าโกรธรุ่งนะคะอีกเดือนเดียวคุณก็กลับเมืองไทยแล้ว”

รุ่งรวีบอก ‘ปรุฬห์ เพชรไพบูรณ์’ ชายคนรักด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องปลอบขวัญผมทั้งคืนแล้วละที่รัก ผมถึงจะไม่โกรธคุณ”

คำตอบของชายคนรักทำให้รุ่งรวียิ้มหวาน ก่อนจะก้มลงจูบชายคนรักอย่างอ่อนโยน ยั่วเย้าและหยอกล้อ

ปรุฬห์จูบตอบหญิงสาวคนรักด้วยความเสน่หา พร้อมพึมพำในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนาลูบไล้ผิวกายนวลเนียนกลางหลังอย่างปลุกเร้า ก่อนจะพลิกร่างบางลงอยู่ใต้ร่างกำยำของเขา

จูบอย่างยั่วเย้าแล้วสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปสำรวจโพรงปากของหญิงสาวคนรักอย่างดูดดื่ม กว่าจะถอนริมฝีปากออกจากปากของหญิงสาวคนรักได้ ก็ทำให้ทั้งคู่เหนื่อยหอบเหมือนขาดลมหายใจ

แต่เพียงไม่นาน ชายหนุ่มก็เลื่อนจูบลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นของสาวคนรักด้วยความปรารถนา ก่อนจะระเรื่อยลงมาที่เนินอกอวบอิ่ม ปรุฬห์ไม่รอช้าที่จะใช้ปากอุ่นชื้นสำรวจเนินอก อวบที่ท้าทายเขา ชายหนุ่มดูดดื่มเหมือนไม่เคยได้สัมผัสรสหวาน ก่อนจะคลึงเคล้นอย่างชำนาญ มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ต้นขาเนียนอย่างเบามือ แล้วมาหยุดที่เนินเนื้อนุ่มที่ทำให้หัวใจเขาเต้นระรัวทุกครั้งที่ได้สัมผัส

นิ้วแกร่งสำรวจตรวจตราอย่างคุ้นเคย เรียกเสียงครางออกมาอย่างสุขใจ พร้อมบิดกายไปมาอย่างทรมาน แต่เป็นความทรมานที่หวานละมุน เมื่อชายหนุ่มดูดดื่มความหวานของยอดอกจนเป็นที่พอใจแล้ว จึงถอนริมฝีปาก แล้วเลื่อนลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะมาหยุดที่เนินกุหลาบที่รอการเชยชม

ชายหนุ่มไม่รอช้า ใช้ริมฝีปากนุ่มสำรวจความหวาน รุ่งรวีครวญครางออกมาอย่างพึงพอใจ ใบหน้าบ่งบอกความสุข เมื่อชายคนรักปรนเปรอความหวานให้ หลังจากนั้นชายหนุ่มจึงเลื่อนตัวมาจูบหญิงสาวคนรักที่บิดกายไปมาด้วยความทรมาน ก่อนจะเติมเต็มความสุขสมร่วมรักไปกับเขา

รุ่งรวีสะดุ้งในคราแรก ก่อนจะตอบสนองความต้องการของชายคนรัก ที่รวมกายกับเธออย่างเร่าร้อนและรุนแรง ชายหนุ่มครางออกมาเบา ๆ อย่างพึงพอใจที่หญิงสาวคนรักตอบสนองอารมณ์พิศวาสเขาได้อย่างดี

ก่อนที่เขาจะเริ่มเคลื่อนกายอย่างช้า ๆ และเร่งเร้ารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้รับการตอบรับที่ร้อนแรงพอ ๆ กัน เพลงรักที่ร้อนแรงและเร่าร้อนขับกล่อมให้ทั้งคู่จับจูงกันให้ถึงปลายฟ้า

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง เมื่อทั้งคู่พบปลายทางอันแสนหวาน พร้อมด้วยความสุขที่หลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของทั้งคู่ สองกายโอบกอดรัดกันแนบแน่นราวกับกลัวจะถูกผลักออกจากกัน เพลงรักจบลงพร้อมเสียงเหนื่อยหอบของทั้งคู่

เมื่อเพลงรักจบลง ปรุฬห์จึงจูบซับที่หน้าผากหญิงสาวคนรักเบา ๆ ด้วยความรัก ก่อนจะเคลื่อนกายลงมานอนหงายข้างรุ่งรวีอย่างอ่อนแรง

“เหนื่อยแล้วหรือคะ ?”

รุ่งรวีหันมาถามชายคนรักเบา ๆ ด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะใช้นิ้วเรียวกรีดหน้าอกชายหนุ่มเบา ๆ

“ถ้าผมตอบว่ายังละครับ”

ปรุฬห์ถามแฟนสาว พร้อมจับผมสีน้ำตาลทองมาหมุนเล่นเบา ๆ คำตอบของชายคนรักทำให้รุ่งรวียิ้มหวาน แล้วก้มลงจูบปากชายคนรักเหมือนเรียกร้องความต้องการที่ไม่มีสิ้นสุดอีกครั้ง ซึ่งปรุฬห์เองก็ตอบสนองหญิงสาวคนรักได้อย่างดี