บทที่ 1 หัวใจสลาย... (1)

บทที่ 1 หัวใจสลาย... (1)

“ปรุฬห์ พ่อดีใจที่แกกลับมาวันนี้ได้ นี่รุ่งรวีเจ้าสาวพ่อเองสวยใช่ไหม” ปวีร์เข้ามาทักลูกชายพร้อมจับไหล่อย่างดีใจที่ลูกกลับมา โดยไม่ทันสังเกตอาการนิ่งเฉยของลูกชาย

รุ่งรวีมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตกใจ ใบหน้าขาวซีดทันทีที่เห็นหน้าชายคนรัก แต่เมื่อเห็นปวีร์หันมามองหญิงสาวจึงปรับสีหน้ายิ้มหวานไปให้ปรุฬห์

ปรุฬห์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำตาตกใน เธอบอกว่ารักเขาคนเดียว แล้วสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าอะไร ก่อนจะหันไปมองพ่อที่ยืนยิ้มละไมอ่อนโยนเหมือนไม่รับรู้ความรู้สึกของเขา ปรุฬห์เข้าไปกอดพ่อไว้แน่น กลั้นหยดน้ำตาไม้ให้ไหลออกมาอย่างอัดอั้น พลางคิดว่าทำไมต้องเป็นอย่างนี้

“ผมมายินดีกับพ่อ”

ปรุฬห์บอกขึ้น เมื่อขยับตัวออกจากอ้อมกอดของพ่อ ซึ่งปวีร์ก็กอดลูกชายไว้อย่างคิดถึง ก่อนจะตบไหล่ลูกชายเบา ๆ อย่างยินดี

“รุ่งนี่ปรุฬห์ลูกชายคนเดียวของผม”

ปวีร์หันไปบอกเจ้าสาวที่ตีหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“สวัสดีค่ะคุณปรุฬห์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ถึงยังไงเราก็ครอบครัวเดียวกัน รุ่งฝากตัวด้วยนะคะ”

รุ่งรวีตอบปรุฬห์ พร้อมย้ำคำว่าครอบครัวเดียวกันกับชายคนรักอย่างไม่รู้สึกผิด

ปรุฟห์หัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสมเพชตัวเอง ที่โดนผู้หญิงตัวเล็กๆ เห็นเขาเป็นแค่ควายตัวหนึ่งเท่านั้น ก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตีหน้าซื่ออย่างปวดใจ

“ผมคิดว่าเรารู้จักกันมาก่อนเสียอีกนะครับ คุณรุ่งรวี”

รุ่งรวีสะดุ้งที่ชายหนุ่มพูดอย่างนั้น ก่อนจะปรับหน้าตาให้ดูใสซื่ออย่างน่าหมั่นไส้

“อ้าว... ปรุฬห์แกรู้จักรุ่งมาก่อนเหรอ?”

ปวีร์ถามลูกชายอย่างตื่นเต้นที่รู้ว่าเขารู้จักรุ่งรวีมาก่อน เพราะเหมือนโลกจะกลมจริงๆ

“ไม่ครับ ผมไม่รู้จักรุ่งรวีคนนี้ พ่อต้อนรับแขกเถอะครับผมมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวผมขอไปพักสักหน่อยครับ”

ปรุฬห์บอกผู้เป็นพ่อเหมือนจะอดกลั้นอารมณ์ความโกรธแค้น น้อยใจและเสียใจตอนนี้ไม่ไหว

“เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นไปเถอะ” ปวีร์ตบไหล่ลูกชายอีกครั้ง

ปรุฬห์จึงเดินขึ้นไปชั้นบนของตัวคฤหาสน์และเปิดประตูเข้าห้องนอนตัวเองทันที หลังจากปิดประตูห้องนอน ชายหนุ่มจึงต่อยผนังห้องนอนอย่างอัดอั้นใจ พร้อมทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่หน้าประตูห้อง เลือดไหลออกจากมือข้างขวาแต่ปรุฬห์กลับไม่รับรู้ความเจ็บปวดนี้ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างเสียใจ พร้อมคำถามมากมายที่ก่อเกิดขึ้นในใจ

เขาไม่ดีตรงไหน ?

ความเจ็บปวดที่ได้รับวันนี้มันสาหัสจนเขาแทบจะรับไม่ได้ คำบอกรักพร้อมคำสัญญาของเธอยังดังก้องอยู่ในหัว เธอบอกว่าแม่ไม่สบายหนัก แล้วทำไมมาแต่งงานกับพ่อของเขาได้ ชายหนุ่มคิดสับสนในหัวใจ บาดแผลในหัวใจครั้งนี้มันสาหัสยากเกินจะเยียวยา ความรักกลับกลายเป็นความโกรธแค้นและก่อเกิดความเกลียด

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ทำให้ปรุฬห์แปลกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีใครรู้ว่าเขามาวันนี้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกอย่างแปลกใจ แต่เมื่อเห็นร่างอรชรที่เขาไม่เคยลืมยืนอยู่หน้าห้องกลับทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก แต่ปรุฬห์ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนผลักเข้าไปในห้อง พร้อมปิดประตูอย่างเรียบร้อย

“เธอคิดจะทำอะไร ?”

ปรุฬห์เอ่ยถามอย่างเย็นชา เมื่อรุ่งรวีปิดประตูห้องพร้อมเดินเข้ามาหาเขาอย่างไม่หวาดกลัว

“อย่าดุรุ่งอย่างนั้นสิคะ รุ่งแค่คิดถึงคุณ” รุ่งรวียิ้มตอบคนรัก ก่อนจะเอาแขนโอบกอดต้นคอชายหนุ่มเอาไว้

“รุ่ง คุณคิดว่าคุณทำอย่างนี้ถูกแล้วเหรอ คุณแต่งงานกับพ่อผมอยู่นะ” ปรุฬห์ถามรุ่งรวีพร้อมแกะแขนของเธอออกจากต้นคอ

“แล้วรุ่งทำผิดตรงไหนคะ?”

รุ่งรวีถามคนรักด้วยสีหน้าซื่อ ๆ เหมือนไม่รู้ความผิดของตัวเองแล้วเดินเข้ามากอดชายหนุ่มไว้แน่น

“รุ่งรู้ว่าคุณกำลังโกรธ อย่าโกรธรุ่งเลยนะคะ ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน หรือคุณจะเถียงว่าคุณไม่ใช่สามีของรุ่ง” รุ่งรวีช้อนสายตาหวานมองอย่างท้าทาย ยั่วเย้า มือเรียวบางลูบไล้ไปทั่วร่างกำยำ

“รุ่งรวี!”

ปรุฬห์ผลักหญิงสาวตรงหน้าที่เคยเป็นคนรักอย่างรังเกียจ