บทที่ 1 หัวใจสลาย... (2)

บทที่ 1 หัวใจสลาย... (2)

“ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนอย่างนี้ ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่กรุณาให้เกียรติพ่อผมด้วย ผมจะไม่ถามว่าทำไมคุณทิ้งผมแต่อย่ามายุ่งกับผมอีก ออกไปได้แล้ว” ปรุฬห์บอกอดีตคนรักด้วยน้ำเสียงเข้ม พร้อมเปิดประตูห้องให้หญิงสาวออกไป

“ปรุฬห์ แต่รุ่งก็เมียคุณนะคะ”

รุ่งรวีบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ปรุฬห์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสมเพชและไม่เคยเห็นมาก่อน

“ผมไม่เคยมีเมียชื่อรุ่งรวี เชิญ” ปรุฬห์ตอบอย่างเย็นชา

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวรอให้คุณใจเย็นก่อน เดี๋ยวรุ่งจะมาหาคุณอีก” รุ่งรวีบอกชายหนุ่มอย่างไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดของเขา

“ไม่ต้อง ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีก คุณรุ่งรวี”

ปรุฬห์บอกรุ่งรวี ก่อนจะปิดประตูลงอีกครั้งเมื่อหญิงสาวออกไป คราวนี้ชายหนุ่มกลับมานั่งบนเตียงนอนสีน้ำเงินเข้มที่ถูกทำความสะอาดไว้รอเจ้าของห้อง ก่อนจะหยิบแหวนเพชรเม็ดงามขึ้นมาดู แหวนวงนี้เขาตั้งใจจะไว้ใช้ขอรุ่งรวีแต่งงานหลังกลับมาถึงเมืองไทย

แต่ทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่าเพราะความโลภมากของหญิงสาวคนรัก เมื่ออดีตทุกอย่างที่มีเธอยังวนเวียนอยู่ในหัวและแหวนวงนี้ที่เขาซื้อด้วยความรักที่มีต่อเธอ แต่ความรักที่เขาทุ่มเทเพื่อเธอมันจบลงแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องเก็บแหวนวงนี้ไว้อีกต่อไป

ปรุฬห์ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำและดูแหวนเพชรเม็ดงามครั้งสุดท้าย ก่อนจะโยนลงโถชักโครกอย่างไม่ไยดีและกดน้ำตาม พร้อมความทรงจำทุกอย่างที่อยู่กับแหวนไหลไปตามน้ำ หลังจากนั้นชายหนุ่มจึงเปิดฝักบัว อาบไล่ความเจ็บปวดที่ก่อเกิดในหัวใจให้เบาบางลง น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลไปกับสายน้ำ

วันนี้เขาจะร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายให้กับผู้หญิง คนอย่างเขาจะไม่ร้องไห้เพราะผู้หญิงอีกแล้ว และต่อไปนี้ผู้หญิงทุกคนจะเป็นเพียงของเล่นของเขาเท่านั้น ในเมื่อความรักมันทำให้เจ็บปวดเขาจะไม่มอบความรักให้ใครอีกแล้ว

สิ้นสุดกันทีความรัก!

สนามแข่งรถ Speed life

“ลิลลี่ ยังไม่แต่งตัวอีกเหรอ ?”

สุรตาหันมามอง ‘ลิน’ หรือ ‘เกวลิน ภิรมณ์วดี’ เพื่อนสาวที่นั่งนิ่งถือโทรศัพท์ไว้ในมือ โดยไม่คิดที่จะแต่งตัวแต่ใบหน้าสวยหวานถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม คิ้วเรียวสวยถูกวาดอย่างบรรจง นัยน์ตาคมโตดูหวานและริมฝีปากบางทาลิบสีชมพูอ่อนวาวใส ผมสีทองสว่างถูกจัดไว้อย่างดูเซ็กซี่สุด ๆ

เกวลินหันมามองเพื่อนสาวที่แต่งตัวสวยเปรี้ยวอย่างได้ใจ ด้วยเสื้อสีแดงสดเปิดไหล่ข้างหนึ่งที่คอมันกว้างเว้าลึกจนเห็นเนินอกอวบอิ่มของเธอ ส่วนด่านล่างเป็นถุงน่องตาข่ายสีดำสวมทับกางเกงขาสั้นสีขาวที่ยาวไม่ถึงฝ่ามือ

“จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หญิงสาวตอบรับ พร้อมลุกขึ้นยืนก่อนจะรับเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่เพื่อนสาวหยิบให้

“วันนี้เป็นรอบสำคัญที่ลูกชายเจ้าของรถชื่อดังลงมาแข่งด้วย เพราะฉะนั้นเธอต้องสวยโดดเด่นที่สุด” สุรตาบอกเพื่อนสาวที่เธอรัก

“อือ... ขอบใจ”

เกวลินตอบรับเบา ๆ อย่างเบื่อหน่ายพร้อมเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอรู้ดีว่าเพื่อนสาวอยากให้เธอโดดเด่นกว่าใครๆ เพราะความสวยเท่านั้นที่จะทำให้เธอมีเงินไปรักษาแม่ที่ป่วย อีกทั้งน้องชายคนเดียวที่กำลังเข้ามัธยมตอนปลายก็ต้องใช้เงินจำนวนมาก

เพียงไม่นาน เกวลินก็ออกมาพร้อมชุดใหม่เกาะอกสีแดงเพลิงที่ปกปิดแค่อกจริงๆ โชว์หน้าท้องแบนราบพร้อมอวดเนินอกอวบอิ่มที่ใหญ่เกินตัว ขาเรียวสวยถูกปกปิดด้วยถุงน่องตาข่ายสีดำที่สวมทับด้วยกระโปรงสีแดงยาวไม่ถึงฝ่ามือ แมตช์กับรองเท้าบูตสีดำตัดแดงที่สูงถึงสี่นิ้ว

“สวยมากเลยลิลลี่” สุรตายิ้มหวาน เมื่อเห็นเพื่อนสาวแต่งตัวตามที่เธอต้องการ

“ตา ว่าแต่ฉันแต่งตัวขนาดนี้แล้วรอบนี้ได้เท่าไหร่ละ?” เกวลินถามเพื่อนสาวที่มองความสวยของเธออย่างตื่นเต้น

“ถ้ารอบนี้คุณปรุฬห์ชนะเราจะได้เงินรางวัลครึ่งหนึ่ง และมันก็มากพอที่จะให้เธอไปจ่ายค่าเทอมน้องชายเธอเลยล่ะ”

สุรตาบอกเพื่อนสาวที่ยังห่วงค่าใช้จ่ายที่มันมากกว่ารายรับของเธอ แม้ว่าจะทำงานตัวเป็นเกลียวแต่ก็ยังไม่ค่อยจะพออยู่ดี