บทที่ 3 แฟนใหม่ของพสิกา

การุณภพมองแม่หลานสาวเอาแต่ใจ ที่เดินนำหน้าเขาขึ้นไปด้านบนบ้านด้วยสีหน้าที่เหมือนจะแอบไม่พอใจเขาอยู่หน่อยๆ ที่โดนบังคับให้กินผักจากมื้อเย็นที่พึ่งผ่านไปหยกๆ

"เดี๋ยว"

เขารั้งร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังตรงไปยังห้องของตัวเองไว้ เธอจึงหันมาประจันหน้ากับเขา เลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

"อะไรอีกคะ"

เสียงเนือยๆ ของเธอถามขึ้น เหมือนจะเบื่อเขาเต็มทน แม้แต่หน้าก็ไม่แม้แต่จะหันมองด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นมันก็ทำเอาคนที่เคร่งทั้งเรื่องมารยาท และการแสดงออกอย่างการุณภพ พยายามทำความเข้าใจกับเด็กสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น

"อยู่ที่นี่อาบน้ำให้เร็วหน่อย ห้องน้ำอยู่มุมนั้น ห้องส้วมอยู่อีกมุม"

พสิกามองตามสายตาของเขา ก่อนจะพบว่าห้องน้ำนั้นอยู่ห่างจากห้องเธอเพียงเล็กน้อย และยังอยู่บนชั้นสอง ถือว่าสะดวกมากทีเดียว

ทั้งที่ภาพในหัวของเธอก่อนจะมาที่ไร่การุณนี้ ยังคิดว่าต้องเดินไปที่มืดๆ ตักน้ำใส่ตุ่มเองเหมือนในละครหลังข่าวที่เคยดูด้วยซ้ำ

"ตอนดึกอากาศหนาว อายังไม่ได้ซ่อมเครื่องทำน้ำอุ่น รีบอาบหน่อยก็ดี"

หญิงสาวพยักหน้ารับหงึกหงัก รับทราบสิ่งที่อาหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย

"ส่วนห้องอาอยู่ตรงนั้น มีอะไรก็เรียก"

"เข้าใจแล้วค่ะอา ขอบคุณค่ะ"

ว่าจบร่างเล็กก็หันหลังเดินเข้าไปภายในห้อง การุณภพจึงหันหลัง เดินกลับเข้าห้องส่วนตัวของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเธอบ้าง

ประตูห้องของเขาปิดลงได้ไม่นาน ก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างหนาที่เดินออกมาจากห้องด้วยผ้าขนหนูพาดบ่า ตรงไปยังห้องน้ำในเวลาทุ่มกว่าๆ เหมือนทุกวัน

"ฟู่ว...."

ริมฝีปากหนาพ่นลมหายใจไล่ความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย ที่ปวดเมื่อยจากการทำงานในไร่เมื่อตอนเช้า แม้งานหลายส่วนจะเป็นงานที่สามารถให้ลูกน้องทำกันเองได้ แต่คนบ้างานอย่างการุณภพก็ไม่สามารถทำใจมองข้ามขั้นตอนยิบย่อยบางอย่างได้ สุดท้ายก็ต้องลงมือทำเองเหมือนทุกทีร่ำไป

ซ่า!

น้ำจากฝักบัวที่เย็นเฉียบ ไหลรินรดร่างกำยำเปลือยเปล่า เปลือกตาหนาปิดลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำชำระล้างความเหนื่อยล้าออกจากร่างกายเหมือนทุกวัน พร้อมกับสมองของเขาที่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

ใช้เวลาไม่นาน เขาก็จัดการตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมกับสวมเสื้อยืดตัวสีดำแขนสั้น และกางเกงขายาวตัวสบาย เตรียมพร้อมเข้านอนแต่หัวค่ำเหมือนทุกวัน

ทันทีที่ประตูเปิดออก การุณภพก็ต้องมองหลานสาวตัวเล็กของเขา ที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูนัก พสิกาเองก็หันมามองอาหนุ่ม ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีจากร่างกำยำของเขาทันที

"จะอาบน้ำหรอ เข้าไปสิ"

การุณภพที่พึ่งเดินออกมา มือก็ยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดผมที่เปียกโชกของตนเองไปมา มองหลานสาวที่ยืนหันไปทางอื่นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจเสียทีว่าการยืนคุยกับคนอื่น มันต้องมองตา มองหน้าคู่สนทนา ไม่ใช่อยากมองไปบนฟ้า หรือมองลงบนพื้นดินก็มองไปเรื่อยแบบนี้ได้

"ค่ะ"

เธอตอบรับแบบขอไปที สาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูลงจนคนเป็นอาเลิกคิ้ว รู้สึกงุนงงกับปฏิกิริยาของเธอไม่น้อย แต่ก็คร้านจะสนใจอะไรเธอขนาดนั้น เพียงแค่ดูแลไปตามมารยาท และหน้าที่เท่าที่เขาทำได้ ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่เธออยู่ที่นี่ก็เท่านั้น

"ฟู่ว!"

ริมฝีปากสวยพ่นลมหายใจออกมายาวๆ เพื่อตั้งสติที่เหมือนจะชอบหลุดลอยไปมาตลอดทั้งวัน เมื่อต้องอยู่ใกล้อาหนุ่มกล้ามโตอย่างการุณภพ

ยิ่งคิดไปถึงตอนที่เขาพึ่งเดินออกไปจากห้องน้ำด้วยไรผมเปียกโชก และลำแขนหนาที่มีมัดกล้ามเป็นลอนโผล่พ้นแขนเสื้อตัวสั้น หญิงสาวแรกแย้มอย่างเธอก็ถึงกับใจเต้นตึกตักอย่างไม่เป็นจังหวะ

"ยัยพายนะยัยพาย ถ้าอารู้มีหวังเธอโดนไล่ไปทำงานในไร่แน่ๆ คนอะไร ทั้งดุ ทั้งเจ้ากี้เจ้าการ"

พายหอมก่นด่าตัวเองเสียงเบา ทั้งยังนึกไปถึงอาหนุ่ม ที่วันแรกก็บังคับเธออย่างกับเธอเป็นคนใต้บังคับบัญชาของเขาเสียอย่างนั่น

เธอสะบัดหัว ไล่ภาพใบหน้าของอาหนุ่มออกจากสมอง และรีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายในบรรยากาศที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำที่ไหลลงรินรดร่างสมส่วนเปลือยเปล่าใต้ฝักบัว ดังก้องไปทั่วห้องน้ำ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน และมืดลงทั่วบ้าน

"เย็นสบายดีจัง"

หลังจากที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่เพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเธอก็ต้องชะงัก เพราะบัดนี้อาหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้า พลางหันมองมาทางเธอเหมือนว่าเขากำลังรอเธออยู่

"รหัสไวไฟ"

พสิกาเดินตรงไปหาอาหนุ่ม ยื่นมือรับแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่มีเลขหลายตัวขีดเขียนเอาไว้

"บันทึกไว้ด้วย เบอร์โทรศัพท์อาเอง มีอะไรฉุกเฉิน หรืออยากได้อะไรก็โทรมา"

"ขอบคุณค่ะ"

ใบหน้าสวยพยักรับ ลอบมองใบหน้าของเขาเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องไป โดยมีสายตาคูาคู่คมของอาหนุ่มมองตามนิ่งๆ

เมื่อเข้ามาในห้อง คนตัวเล็กก็รีบค้นเอาไอแพดเครื่องเก่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ กรอกรหัสไวไฟเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตเสร็จสรรพ

ติ้ง!ๆๆๆ

ข้อความมากมายหลั่งไหลเข้ามาในแจ้งเตือน จนเธอต้องรีบกดปุ่มปิดเสียง แค่ไม่อยู่วันเดียว และปิดแจ้งเตือนโทรศัพท์เพราะความรำคาญ ก็มีคนตามหาตัวเธอมากมายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

เธอเริ่มจัดการกับข้อความของเพื่อนสนิทก่อน ก่อนนัยน์ตาคู่สวยจะมองข้อความจากแอคเคาท์นิรนาม ที่ร้องขอส่งข้อความเข้ามารัวๆ นิ้วเรียวสวยกดเข้าไป พลางกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์

'พาย เจตขอโทษ'

'เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม'

'เจตจะไม่ทำอีกแล้ว ให้อภัยเจตเถอะนะ'

'นะครับ เจตรักพายนะ'

ขอความมากมายที่ถูกส่งเข้ามาโดยแอคเคาท์นิรนาม แต่เธอแทบไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคือใคร ทั้งการแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นว่า 'เจต' และการอ้างไปถึงความผิดพลาดที่เขาได้ก่อเอาไว้กับเธอ จนทำให้ความสัมพันธ์พังลงไม่เป็นท่า

กริ้ง!

พายหอมตวัดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ ที่ปรากฎเบอร์ปริศนา และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เบอร์แปลกโทรเข้ามาหาเธอในเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

ติ้ด!

เธอกดรับสายพลางเอาโทรศัพท์แนบหูด้วยความเงียบ รอฟังว่าสิ่งที่ปลายสายพูดในครั้งนี้คืออะไร จะแตกต่างจากครั้งก่อนมากน้อยแค่ไหน

"พาย พายอยู่ไหน เจตคิดถึงใจจะขาดแล้ว"

เสียงเศร้าจากปลายสายไม่ได้ทำให้เธอแสดงอากัปกิริยาอะไรมากมายนัก นอกจากกรอกตาเพราะความเบื่อหน่ายมารยาชายโฉดใจทราม ที่เธอเผลอเชื่อใจและมอบใจไปให้ตลอดหนึ่งปีเต็ม

"คิดถึง?"

เธอแค่นหัวเราะ ถามกลับเขาด้วยความประขดประชัน

"ใช่ เจตคิดถึงพายมาก มากที่สุดจนใจจะขาดแล้ว"

นั่นเป็นประโยคที่ตลกที่สุดในวันนี้ที่เธอได้ยินมาเลย สงสัยเขาคงสมองเสื่อม ลืมเรื่องทุกอย่างที่ทำไปแล้วกระมัง

ก๊อก!ๆ

แต่ก่อนที่จะได้ตอบกลับอะไรไป ประตูห้องก็ถูกเคาะเรียกความสนใจของเธอไปได้ก่อน

"พาย ใครน่ะ ทำไมดึกๆ ดื่นๆ ถึงมาเคาะห้อง พาย!"

พายหอมไม่ได้สนใจปลายสายนัก เธอเดินตรงไปยังประตูและเปิดมันออกช้าๆ เป็นอาหนุ่มการุณภพที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ในมือของเขาถือบางสิ่งติดมาด้วย

"เทียนหอม เผื่อจะช่วยให้หลับสบายขึ้น"

พายหอมนิ่งไปสักพัก ก่อนริมฝีปากอวบสวยจะยกยิ้มออกมา ซึ่งทำให้อาหนุ่มที่ยืนอยู่งุนงงเล็กน้อย เธอรีบกดเปิดลำโพงโทรศัพท์เครื่องหรู จนเสียงของชายคนหนึ่งดังโหวกเหวกโวยวายออกมา

"นั่นใคร? ใครวะ! พาย มันเป็นใคร อย่าทำแบบนี้นะพาย ไม่งั้นเจตไม่ยอมจริงๆ ด้วย!"

การุณภพถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่เข้าใจนักว่าแม่หลานสาวตัวเล็กต้องการอะไรจากเขา และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าเขาควรจะต้องทำอะไรในสถานการณ์ที่ดูจะงุนงง และวุ่นวายนี้

"เจต พายมีแฟนใหม่แล้ว"

"ไม่จริง! เเค่อาทิตย์เดียว พายจะมีแฟนใหม่ได้ยังไง เจตไม่เชื่อ!"

เธอหันหน้ามามองเขา ก่อนจะขยับเข้ามากระซิบเสียงเบา กลิ่นครีมหอมอ่อนๆ ของเด็กสาวลอยปะทะจมูกของอาหนุ่มจนเขานิ่งงันไปเล็กน้อย

"อาคะ ช่วยหน่อย แฟนเก่าพายตามตื้อพายไม่เลิกเลยค่ะ"

"อาไม่ยุ่งกับเรื่องไร้สาระ"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น มองอาหนุ่มด้วยความผิดหวัง เรื่องของเธอไม่ว่าจะใหญ่แค่ไหน มันก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระสำหรับเขาเท่านั้น

นัยน์ตาคู่คมสบกับนัยน์ตาสวยที่มีความน้อยใจแสดงอยู่ในดวงตาอย่างจงใจให้เขารับรู้ อาหนุ่มไม่คิดจะยื่นมือไปจัดการปัญหาความรักเด็กๆ พวกนั้นอย่างแน่นอน

"พายจะเอาแบบนี้ใช่ไหม อย่าคิดว่าเจตตามหาตัวพายไม่ได้นะ รีบบอกมาตอนนี้ก่อนที่เจตจะต้องใช้้ไม้แข็งนะพาย!"

แม่หลานสาวมองเขาอย่างน้อยใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปในห้อง หากแต่ฝ่ามือหนาของเขากลับรั้งเรียวแขนเล็กของเธอเอาไว้ จนพสิกาต้องหันมามองอาหนุ่มคิ้วขมวด

เพราะประโยคไร้ความเป็นสุภาพบุรุษของไอ้เด็กปลายสาย ทำให้เขาไม่สามารถเมินเฉยเรื่องไร้สาระนี้ได้อีกต่อไป มือหนาคว้าโทรศัพท์ของเธอมาไว้ในมือ ก่อนจะกรอกเสียงเย็นๆ ส่งไปยังปลายสาย

"เธอมีแฟนใหม่แล้ว อย่ามายุ่งกับเธออีก"

"แกเป็นใครวะ มายุ่งอะไรกับแฟนฉัน แกโกหกใช่ไหม หรือโดนเธอจ้างมา"

การุณภพถอนหายใจเบาๆ ข่มอารมณ์หงุดหงิดในใจที่กำลังก่อเกิดขึ้น จนพาลให่อบากจะกำราบไอ้เด็กปากดีปลายสายสักที

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ใสหัวไปไกลๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

ติ้ด!

เขากดตัดสายด้วยใบหน้าถมึงทึง แต่ภายในเสี้ยววินาที สีหน้าของการุณภพก็กลับมาเรียบนิ่งดังเดิม แถมอาหนุ่มยังถือวิสาสะกดยุกๆ ยิกๆ ในโทรศัพท์เธอไปครู่หนึ่ง และยื่นคืนให้เธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ขอบคุณค่ะ"

พสิกาขอบคุณคนตัวโตเสียงอึกอัก ก่อนจะรีบรับเทียนหอมในมือของอาหนุ่มที่ยื่นมาให้อีกครั้ง

"จะมีแฟนทีหลังก็ดูให้ดี อาบล็อกให้แล้ว ถ้ามันยังโทรมากวนอีกก็ไปเรียกอา เข้าใจไหม"

การุณภพพูดเสียงดุ แอบตำหนิเธอที่เป็นถึงลูกของคนมีหน้ามีตา ฐานะชื่อเสียงก็ไม่ใช่ดาดเดื่อทั่วไป แต่รสนิยมการเลือกผู้ชายกลับไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

"ค่ะ รู้แล้วค่ะ"

หญิงสาวตอบรับเขาเสียงอ่อย ก้มหน้ายอมรับคำตำหนิอย่างเสียไม่ได้ เธอยอมรับว่าหลงมารยาชายของเจตพบ แฟนเก่าคนนี้เข้าอย่างเต็มเปาจริง ใครจะรู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้ได้

"นอนเถอะ"

"ฝันดีนะคะ"

พายหอมบอกฝันดีไล่หลังอาหนุ่ม ที่เดินหน้าถมึงทึงไม่สบอารมณ์เล็กน้อยออกไป

"ไหนบอกว่าเรื่องไร้สาระ จะอารมณ์เสียอะไรขนาดนั้นนะ"

หญิงสาวตั้งคำถาม พลางปิดประตู จุดเทียนหอมที่อาหนุ่มให้มา ไม่นานนัก นัยน์ตาคู่สวยก็หลับลงบนเตียงสีขาวสะอาดตา พสิกสกระดิกเท้า หลับตานอนอย่างสบายใจ

"แต่อาก็เท่ห์ดีแฮะ"

เธอยกยิ้ม เมื่อนึกไปถึงอาหนุ่มที่แม้ปากจะบอกว่าเป็นเรืื่องไร้สาระ แต่สุดท้ายก็ยอมช่วยแกล้งเป็นแฟนหลอกๆ ให้เธออยู่ดี

คืนแรกในไร่การุณ จบลงไปพร้อมกับกลิ่นอบอวลจากเทียนหอมคละคลุ้งไปทั่วห้อง พร้อมกับภาพความทรงจำของพ่อเลี้ยงไร่การุณอย่างอาหนุ่มการุณภพ ที่เป็นภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนเข้าสู่ห้วงนิทรา.....