ตอนที่ 4 – พริตตี้สายรุก กับตำรวจสายดุ

ถ้ามีการจัดอันดับ “ชื่อที่ถูกพูดถึงบ่อยที่สุดในโรงพักช่วงสัปดาห์นี้”

ชื่อของ พลอยใส คงติดท็อปสามแบบไม่ต้องนับคะแนน

“ผู้ต้องหาเมาแล้วขับคนนั้นไง”

“คนที่มาตั้งใจโดนเรียกแต่ไม่เมาอะ”

“คนสวย ๆ ที่คุณภาคินคุยด้วยบ่อยผิดปกติ”

ภาคินรู้

เขาได้ยิน

และเขาไม่ชอบเลยสักนิด

“มึงจะทำหน้าเครียดอะไรนักหนาวะ” เพื่อนตำรวจคนเดิมกระซิบขณะนั่งกินข้าวกลางวัน

“แค่มีสาวมาจีบ”

ภาคินตักข้าวเข้าปากแรงกว่าปกติ “มันไม่เหมาะสม”

“ไม่เหมาะสมตรงไหน น้องเขาไม่ได้ทำผิดร้ายแรง ไม่ได้อ่อยในที่ทำงานด้วยซ้ำ”

เพื่อนยักคิ้ว “หรือมึงเริ่มหวั่นไหว”

ภาคินไม่ตอบ

แต่ความเงียบนั่น…ชัดกว่าคำพูด

เย็นวันนั้น

เขาเข้าเวรตามปกติ

ตั้งใจว่าจะ “ไม่มอง ไม่สน ไม่จำ”

แต่จักรวาลดูจะไม่ร่วมมือ

รถสีขาวคันเดิมจอดข้างทางอย่างถูกต้อง

ไม่มีสัญญาณผิด

ไม่มีเหตุให้เรียก

แต่คนขับ…ลงมาหาเอง

“สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ”

ภาคินหลับตาแวบหนึ่งก่อนลืมขึ้น

“คุณอีกแล้ว”

พลอยใสยิ้มกว้าง วันนี้มาในชุดกางเกงสแลค เสื้อเชิ้ตเรียบ ดูสุภาพกว่าทุกครั้ง

“ค่ะ วันนี้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะคะ”

“แล้วมาทำไมครับ”

“มาจีบค่ะ”

สามพยางค์

ชัด

ตรง

ไม่เหลือพื้นที่ให้เข้าใจผิด

เพื่อนตำรวจที่ยืนใกล้ ๆ หันขวับพร้อมกันเหมือนซ้อมมา

“ที่นี่คือจุดตรวจ” ภาคินกดเสียงต่ำ

“ไม่ใช่ร้านกาแฟ”

“รู้ค่ะ”

พลอยใสพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ฉันเลยไม่จีบยาว แค่มาบอกให้รู้”

เขากอดอก “รู้ว่าอะไร”

“ว่าฉันชอบคุณ”

เธอพูดนิ่ง ๆ ไม่เขิน ไม่หลบตา

“ชอบแบบไม่ทำให้คุณเดือดร้อนด้วย”

เพื่อนตำรวจคนหนึ่งไอแค่ก ๆ “โคตรชัด…”

ภาคินหันไปมองทันที

ทั้งแถวเงียบกริบ

เขาหันกลับมาหาพลอยใส “คุณไม่ควรพูดแบบนี้ที่นี่”

“งั้นฉันควรพูดที่ไหนคะ”

“….”

เขาเงียบ

เพราะไม่มีคำตอบ

“คุณไม่ต้องตอบฉันตอนนี้ก็ได้” พลอยใสพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนลง

“ฉันแค่ไม่อยากเป็นคนที่คุณจำได้ในฐานะผู้ต้องหาอย่างเดียว”

คำว่า อย่างเดียว

ทำให้ภาคินรู้สึกแปลก ๆ ที่อก

“ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณ” เขาพูดตรง

“และผมไม่อยากให้คุณคาดหวัง”

“โอเคค่ะ”

เธอพยักหน้าทันที

“ฉันไม่คาดหวังให้คุณชอบฉัน”

“แต่?” เขาเลิกคิ้ว

“แต่ฉันจะชอบคุณต่อไป”

เธอยิ้ม “จนกว่าคุณจะบอกให้หยุดเอง”

เพื่อนตำรวจเริ่มซุบซิบกันเบา ๆ

“ใจมันได้ว่ะ”

“ตรงขนาดนี้ ใครจะไปต้าน”

ภาคินถอนหายใจยาว

นี่ไม่ใช่การจีบแบบหวาน

ไม่ใช่การอ้อน

แต่เป็นการ “ประกาศเจตนา” ตรง ๆ แบบไม่มีลูกเล่น

และมันทำให้เขาตั้งหลักยากกว่าที่คิด

“ถ้าคุณมาที่นี่อีกโดยไม่มีเหตุผล ผมจะไม่คุยด้วย” เขาพูดจริงจัง

“เข้าใจค่ะ”

พลอยใสยิ้มรับ

“งั้นวันนี้ฉันมีเหตุผล”

“อะไร”

“เอากาแฟมาฝาก”

เธอยื่นถุงกระดาษให้

“ทุกแก้วมีชื่อคนในนี้หมด ไม่มีพิเศษใคร”

เพื่อนตำรวจตาเป็นประกายทันที

“โห น้องน่ารักมากครับ”

ภาคินชะงัก

เขามองถุงกาแฟนั้น ก่อนมองหน้าเธอ

“คุณไม่ควร—”

“ถ้าคุณไม่รับ ฉันจะวางไว้ตรงนี้”

เธอชี้ไปที่โต๊ะใกล้ ๆ

“ถือว่าเป็นกำลังใจให้คนทำงานหนัก ไม่ได้ให้คุณคนเดียว”

เขานิ่งไป

สุดท้ายรับถุงมาอย่างเสียไม่ได้

“ขอบคุณครับ” เสียงเขาเบากว่าทุกครั้ง

พลอยใสยิ้ม

ยิ้มแบบคนที่รู้ว่าตัวเอง เดินมาถูกทาง

“งั้นฉันไปนะคะ ไม่รบกวนแล้ว”

เธอหันหลังเดินกลับรถ

ก่อนหันมาพูดทิ้งท้าย

“คุณภาคิน”

“ครับ”

“ถ้าวันไหนคุณอยากคุยกับฉันในฐานะคนธรรมดา…ฉันจะรอ”

เธอขึ้นรถ ขับออกไปอย่างเรียบร้อย

ไม่ผิดกฎ

ไม่ย้อนกลับ

แต่ทั้งโรงพัก…เงียบไปพักใหญ่

“มึง” เพื่อนตำรวจพูดเบา ๆ

“ถ้าไม่เอา กูเอานะ”

ภาคินตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ไม่ได้”

คำตอบนั้นทำให้เจ้าตัวชะงักเอง

เพื่อนหัวเราะ “หึงแล้วมั้งคุณตำรวจสายดุ”

ภาคินไม่เถียง

เพราะในหัวเขา…มีแค่ชื่อเดียววนอยู่

พลอยใส

และตั้งแต่วันนั้น

ชื่อของเธอ

ไม่ได้เป็นแค่ชื่อในบทสนทนาเล่น ๆ

แต่กลายเป็นชื่อที่ตำรวจทั้งโรงพัก

รู้จักกันหมด