ตอนที่ 3 – ตั้งใจโดนจับ (แต่คราวนี้ไม่ได้เมา)

พลอยใสเรียนรู้อะไรบางอย่างจากคืนก่อน

หนึ่ง—ภาคินไม่ชอบคนไม่รับผิดชอบ

สอง—เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะจีบด้วยคำหวานลอย ๆ

และสาม—ถ้าอยากให้เขามอง ต้อง “ไม่ทำให้เขารำคาญ”

เพราะงั้นคืนนี้…

เธอจึงเลือกทำผิดในแบบที่ กฎหมายด่าได้เบา ๆ

รถคันเดิม

เส้นทางเดิม

เวลาเดิม

ต่างแค่ไฟเลี้ยวซ้ายที่เธอ “ลืมเปิด” ก่อนเลี้ยวเข้าซอย

เสียงนกหวีดดังขึ้นไม่ถึงสามวินาทีถัดมา

พลอยใสยิ้มกับตัวเอง

มาแล้ว

เธอจอดรถอย่างเรียบร้อย ดับเครื่อง เปิดกระจก ก่อนที่คนเรียกจะเดินมาถึงเสียอีก

“สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ”

ภาคินหยุดกึก

เขาจำเธอได้ทันที

ไม่ใช่แค่หน้า

แต่เป็นรอยยิ้มแบบนั้น

น้ำเสียงแบบนั้น

และความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่ควรเกิดขึ้นเวลาปฏิบัติหน้าที่

“คุณอีกแล้วเหรอครับ” เขาถาม สีหน้าเรียบแต่สายตาหนักแน่นขึ้น

“ค่ะ” พลอยใสพยักหน้าอย่างยอมรับง่าย ๆ

“วันนี้ไม่ได้เมานะคะ สาบานได้”

ภาคินเหลือบมองในรถ ตรวจดูอย่างมืออาชีพ

ไม่มีขวด

ไม่มีกลิ่น

ดวงตาใสกว่าครั้งแรก

“คุณไม่เปิดไฟเลี้ยวก่อนเลี้ยว” เขาบอก

“ค่ะ”

เธอรับทันที ไม่มีข้อแก้ตัว

“ฉันผิดเอง”

คำตอบนั้นทำให้เขาชะงักไปเสี้ยววินาที

ส่วนใหญ่คนที่โดนเรียก จะเริ่มด้วย

รีบค่ะ

ไม่รู้จริง ๆ

ขอโทษนะคะ พอดีไม่เห็น

แต่เธอไม่

ภาคินจดอะไรลงสมุด

ก่อนเงยหน้าขึ้น “คุณรู้ไหมว่ามันอันตราย”

“รู้ค่ะ” พลอยใสตอบตรง ๆ

“เลยยอมโดนเรียก”

คิ้วเข้มขมวดชัดขึ้น

“ยอม?”

เธอเม้มปากเหมือนรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แต่ก็ไม่ถอย

“คือ…ถ้าฉันขับดีทุกอย่าง คุณก็คงไม่มีเหตุผลจะเรียกใช่ไหมคะ”

บรรยากาศเงียบวูบ

เพื่อนตำรวจที่ยืนห่างออกไปเริ่มทำท่าจะหันมา แต่ภาคินยกมือห้ามเบา ๆ

เขาจ้องเธอ

คราวนี้ไม่ใช่มองแบบตำรวจมองผู้กระทำผิด

แต่มองแบบคนกำลัง “ประเมิน”

“คุณตั้งใจให้ผมเรียก?” เสียงเขาต่ำลง

พลอยใสไม่หลบตา

“ค่ะ”

คำตอบสั้น ชัด

จริงใจจนเลี่ยงไม่ได้

ภาคินถอนหายใจยาว

“คุณรู้ไหมว่ามันไม่เหมาะสม”

“รู้ค่ะ”

เธอพยักหน้าอีกครั้ง

“แต่ฉันไม่ได้ทำผิดร้ายแรง ไม่ได้เสี่ยงชีวิตใคร แล้วก็ไม่ได้หวังให้คุณปล่อย”

“งั้นหวังอะไร”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดเบาลง “หวังให้คุณจำได้ว่าฉันพยายามเป็นคนดีขึ้น”

คำพูดนั้นไม่หวาน

ไม่จีบ

แต่ตรงจุดบางอย่างในใจคนฟัง

ภาคินปิดสมุด

ไม่ฉีกใบสั่ง

“ครั้งนี้ผมตักเตือน” เขาบอก “แต่ไม่ใช่เพราะคุณพูดเก่ง”

“เพราะอะไรคะ”

“เพราะคุณรับผิดชอบ”

เขามองเธอจริงจัง “แต่ถ้าคุณตั้งใจทำผิดอีกเพื่อเจอผม—”

“ฉันจะไม่ทำค่ะ” พลอยใสพูดแทรกทันที

“สัญญาเลย”

เขาเลิกคิ้ว “แน่ใจ?”

“แน่ใจ”

เธอยิ้มบาง ๆ “ถ้าจะเจอ ฉันอยากเจอในฐานะคนธรรมดา ไม่ใช่ผู้ต้องหา”

คำว่า คนธรรมดา

ทำให้หัวใจตำรวจหน้านิ่งสะดุดอีกครั้ง

เพื่อนตำรวจเดินเข้ามาพอดี

“เรียบร้อยไหมภาคิน”

“ครับ” เขาตอบสั้น

เพื่อนหันมายิ้มให้พลอยใส “วันนี้ไม่โดนจับเหรอ เสียดาย โรงพักเรากำลังดัง”

เธอหัวเราะเบา ๆ “ไว้โอกาสหน้า—ล้อเล่นค่ะ”

ภาคินปรายตามองทันที

เธอยกมือยอมแพ้

“ขับรถดี ๆ นะครับ” เขาพูดอีกครั้ง

น้ำเสียงไม่แข็งเหมือนก่อน

พลอยใสพยักหน้า

ก่อนขึ้นรถ เธอหันมาพูดทิ้งท้ายเบา ๆ

“คุณภาคินคะ”

“ครับ”

“ถ้าวันไหนฉันผ่านมาเฉย ๆ ไม่โดนเรียก…คุณจะจำฉันได้ไหม”

คำถามนั้น

ไม่ควรถาม

แต่เธอถามไปแล้ว

ภาคินเงียบไปนาน

ก่อนตอบสั้น ๆ

“จำได้ครับ”

แค่นั้น

แต่เพียงพอให้หัวใจเธอเต้นแรงตลอดทางกลับบ้าน

ขณะที่ฝั่งหนึ่งยิ้มไม่หุบ

อีกฝั่ง—ตำรวจหน้านิ่งยืนมองรถที่หายไปจากสายตา

พร้อมคำถามใหม่ในหัว

ผู้หญิงคนนี้…ตั้งใจจะเข้ามาในชีวิตเขาจริง ๆ ใช่ไหม