Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 5 – โดนเพื่อนตำรวจแซวทั้งโรงพัก
ตั้งแต่เช้า โรงพักไม่ได้เงียบเหมือนทุกวัน
ไม่ใช่เพราะคดีหนัก
ไม่ใช่เพราะผู้ต้องหาเยอะ
แต่เพราะชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง
ถูกพูดซ้ำไปซ้ำมา…จนแทบจะกลายเป็นคำทักทาย
“อ้าว ภาคิน วันนี้แฟนไม่มาส่งกาแฟเหรอ”
“เฮ้ย ๆ ตอนเย็นเวรใครวะ เผื่อจะได้เจอสาวสวย”
“ชื่ออะไรนะ พลอย…พลอยอะไร”
ภาคินวางแฟ้ม ปึก! ลงบนโต๊ะ
“หยุดพูดได้แล้ว”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที
“โห ดุอีกแล้ว” เพื่อนตำรวจคนเดิมยิ้มกวน
“กูยังไม่ได้พูดชื่อเต็มเลยนะ”
ภาคินหยิบหมวกขึ้นมาสวม หลีกเลี่ยงสายตาทุกคน
“ไม่มีอะไร อย่าเอาเรื่องงานมาล้อเล่น”
“งาน?”
อีกคนเลิกคิ้ว “งานตรงไหน น้องเขาไม่ได้ทำผิดซักหน่อย น้องมาจีบมึงชัด ๆ”
“ไม่ได้จีบ” ภาคินสวนทันที
ทั้งห้องเงียบ…ก่อนจะแตกเป็นเสียงหัวเราะพร้อมกัน
“ถ้านั่นไม่เรียกจีบ”
“กูก็ไม่รู้แล้วว่าอะไรเรียกจีบ”
“ประกาศชอบกลางจุดตรวจขนาดนั้น!”
ภาคินหน้าเริ่มร้อน
เขารู้ตัวดี
และนั่นยิ่งทำให้หงุดหงิด
“พวกมึงมีงานทำไหม” เขากดเสียงต่ำ
“ถ้าไม่มี เดี๋ยวจัดเวรเพิ่มให้”
“โอ๊ย ขู่เข้าไป”
เพื่อนหัวเราะ “เอาน่า ๆ แซวเล่น ไม่เห็นต้องเครียด”
ภาคินไม่ตอบ
แต่หูแดงชัดเจนจนไม่มีใครมองไม่เห็น
“เห้ย ๆ ดูหูดิ”
“แดงว่ะ!”
“นี่แหละอาการคนปากแข็ง”
ภาคินหันขวับ “พอเลย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก
เย็นวันนั้น
เขาเข้าเวรด้วยสภาพจิตใจที่ไม่ปกติเท่าไร
ตั้งใจจะทำงาน
ไม่คิดถึง
ไม่มองหา
แต่ทุกครั้งที่มีรถสีขาวผ่าน
หัวใจดันเต้นผิดจังหวะทุกที
“มึงรออะไรอยู่ปะวะ” เพื่อนกระซิบ
“เปล่า” ภาคินตอบเร็วเกินไป
“เปล่า…แต่ยืนมองถนนฝั่งนั้นสิบรอบแล้วนะ”
เขาเงียบ
เพราะเถียงไม่ได้
แล้วเหมือนฟ้าเล่นตลก
รถคันหนึ่งก็จอดข้างทางอย่างถูกต้อง
ไม่ผิดกฎ
ไม่โดนเรียก
และคนขับ…ลงมาเอง
“สวัสดีค่ะ”
แค่นั้น
เสียงเดียว
ทั้งแถวหันพร้อมกันราวกับซ้อม
“โอ๊ยยย มาแล้ว!”
“ชื่ออะไรนะ!”
“พลอยใสใช่ไหมครับ!”
พลอยใสหัวเราะเบา ๆ ยกมือไหว้
“ใช่ค่ะ”
ภาคินรู้สึกเหมือนเลือดขึ้นหน้าในทันที
“พวกมึง!”
“อะไร ๆ”
เพื่อนยิ้มกว้าง “ทักแขกหน่อยไม่ได้เหรอ”
พลอยใสหันมามองเขา
สายตาวันนี้อ่อนลง ไม่รุก ไม่ท้าทาย
“ฉันแค่มาส่งขนมค่ะ”
เธอยื่นถุงเล็ก ๆ “ทำเอง”
“ทั้งโรงพัก?” เพื่อนถามตาโต
“ค่ะ”
เธอยิ้ม “ไม่อยากให้ใครรู้สึกพิเศษเกินไป”
ประโยคนั้น…
ทำให้ภาคินใจหวิวแบบไม่รู้สาเหตุ
“ขอบคุณครับ!”
“น่ารักมาก!”
เสียงรับกันระงม
ภาคินรับถุงมาเงียบ ๆ
“คุณไม่จำเป็นต้อง—”
“จำเป็นค่ะ” เธอพูดแทรกเบา ๆ
“เพราะฉันอยากทำ”
เขามองหน้าเธอ
หน้าแดงอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
“เฮ้ย ๆ หน้าแดงอีกแล้ว!”
“โว้ย ดูชัดมาก!”
“ภาคิน มึงไม่รอดแล้วว่ะ”
พลอยใสหัวเราะ
ไม่ล้อ
ไม่ซ้ำเติม
แค่ยิ้มเหมือนคนเข้าใจ
“ฉันไปก่อนนะคะ”
เธอหันมาหาเขาโดยเฉพาะ
“ไม่อยากรบกวนเวลางาน”
ภาคินพยักหน้า
ยังไม่กล้ามองตา
“ขับรถดี ๆ นะครับ”
“ค่ะ คุณตำรวจ”
เธอยิ้มบาง “ดูแลตัวเองด้วย”
เธอเดินจากไป
แต่เสียงแซวยังไม่ไปไหน
“เรียบร้อย”
“โดนตกแบบไม่รู้ตัว”
“มึงจะปากแข็งไปถึงไหน”
ภาคินถอนหายใจ
ก้มมองถุงขนมในมือ
หัวใจยังเต้นแรง
หน้า…ยังร้อน
“กูไม่ได้ชอบ” เขาพูดกับใครไม่รู้
“กูแค่—”
“หน้าแดง” เพื่อนตัดบททันที
ทั้งโรงพักหัวเราะอีกครั้ง
และในวินาทีนั้น
ภาคินก็เริ่มเข้าใจความจริงหนึ่งข้อ
เขาอาจปากแข็ง
อาจดุ
อาจหนี
แต่ถ้าชื่อ พลอยใส ถูกพูดเมื่อไหร่
ร่างกายเขา…ไม่เคยโกหกได้เลย
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
