ตอนที่ 2 – ใบสั่งที่มาพร้อมหัวใจเต้นแรง

ใบสั่งสีขาวถูกวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งตั้งแต่เช้า

พลอยใสมองมันผ่านกระจก ขณะกำลังทาลิปสติกสีชมพูอ่อน มือชะงักทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นลายเซ็นตรงมุมล่าง

ร.ต.ต.ภาคิน

ชื่อแค่ไม่กี่พยางค์ แต่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าตอนยืนหน้าเวทีไฟสาด

“แกยังไม่ทิ้งอีกเหรอ ใบสั่งน่ะ” เสียงเพื่อนพริตตี้ดังจากเตียง

“ไม่ใช่ใบสั่ง” พลอยใสตอบเรียบ ๆ “ของที่ระลึก”

เพื่อนทำหน้าจะอ้วก “เพิ่งโดนจับ เมาแล้วขับ แล้วบอกของที่ระลึก?”

เธอยิ้ม ม้วนผมลอนสุดท้ายอย่างตั้งใจ

“แกไม่เข้าใจ…คุณตำรวจคนนั้น หล่อแบบทำลายระบบประสาท”

คืนนั้น ภาพหน้าภาคินไม่ได้หายไปพร้อมแอลกอฮอล์

กลับชัดขึ้น

นิ่งขึ้น

และฝังอยู่ในหัวเธออย่างน่าประหลาด

พลอยใสไม่ใช่คนโง่

เธอรู้ดีว่าการเมาแล้วขับไม่ใช่เรื่องตลก

และเธอ ไม่คิดทำซ้ำ

แต่ใครจะห้ามความอยากเจอได้ล่ะ

เธอเริ่มจากสิ่งง่ายที่สุด—

จำเวร

โทรถามเพื่อนที่รู้จักตำรวจ

ส่องเพจโรงพัก

แกล้งขับรถผ่านเส้นนั้นช่วงหัวค่ำหลายวันติด

จนในคืนวันศุกร์…

เธอก็เห็นสิ่งที่หัวใจรอ

แผงกั้น

ไฟกระพริบ

และร่างสูงในเครื่องแบบที่ยืนคุมแยกอย่างเคร่งขรึม

ภาคิน

พลอยใสจอดรถชิดข้างทางอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ดับเครื่อง

เปิดไฟฉุกเฉิน

แล้วลงจากรถด้วยรองเท้าส้นสูงเขย่งเบา ๆ

“คุณตำรวจคะ”

เสียงนั้นทำให้ภาคินหันมาโดยอัตโนมัติ

และเขาก็ชะงัก

ผู้หญิงคนเดิม

ชุดเดิม…ไม่ใช่

คืนนี้เธอมาในเดรสสุภาพ ความยาวพอดีเข่า หน้าใส ไม่มีกลิ่นแอลกอฮอล์

“คุณ…” เขาหรี่ตามอง

“พลอยใสค่ะ” เธอยิ้ม “ผู้ต้องหาเมื่อคืนก่อน”

เพื่อนตำรวจที่ยืนข้าง ๆ เลิกคิ้วทันที

“อ้าว คนดังของโรงพักเรานี่”

ภาคินปรายตามองเพื่อน “ไปดูฝั่งโน้น”

“โอ๊ย ดุ” เพื่อนทำหน้าทะเล้นก่อนเดินไป

บรรยากาศเงียบลง เหลือแค่ไฟถนนกับสายตาสองคู่

“วันนี้คุณไม่ได้เมานะครับ” ภาคินพูด เหมือนตรวจสอบ

“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้า “ตั้งแต่วันนั้น ฉันเรียกรถกลับตลอด”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

นิดเดียว…แต่พลอยใสเห็น

“แล้วจอดรถทำไมครับ” เขาถาม

เธอสูดลมหายใจ ก่อนตอบตรง ๆ

“อยากมาขอบคุณ”

คิ้วเข้มขมวด “เรื่องอะไร”

“ที่คุณไม่ปล่อยฉันค่ะ”

เธอพูดจริงจังขึ้น “ถ้าวันนั้นคุณใจอ่อน ฉันอาจคิดว่ามันไม่เป็นไร…แต่คุณไม่”

ภาคินนิ่งไป

มือที่เคยกอดอกคลายลงเล็กน้อย

“หน้าที่ผมครับ”

“แต่ฉันจำได้” พลอยใสยิ้มบาง “เลยอยากให้คุณรู้ว่า ฉันไม่ใช่คนไม่รับผิดชอบ”

ลมเย็นพัดผ่าน

ไฟส้มสะท้อนดวงตาคมเข้มที่เริ่มไม่แข็งเท่าเดิม

“ถ้าอย่างนั้น…ขอบคุณที่มาบอกครับ” เขาตอบ

เธอพยักหน้า แต่ยังไม่ขยับไปไหน

“แล้ววันนี้…คุณเข้าเวรกี่โมงคะ”

ภาคินชะงัก “ถามทำไม”

“เผื่อฉันจะได้ไม่มารบกวนผิดเวลา”

เธอยิ้มแบบคนรู้ทัน

เพื่อนตำรวจที่แอบฟังอยู่ไกล ๆ กระซิบกันเสียงเบา

“คุณภาคินโดนจีบว่ะ”

“ชัดขนาดนี้ จะไม่รู้ได้ไง”

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ “ผมทำงานถึงสี่ทุ่ม”

“งั้นฉันจะกลับก่อนสี่ทุ่มค่ะ” พลอยใสพูดทันที

“ไม่อยากเป็นตัวปัญหา”

เขามองเธออีกครั้ง—นานกว่าครั้งไหน

“ขับรถดี ๆ นะครับ”

“ค่ะ คุณตำรวจ”

เธอเปิดประตูรถ ก่อนหันมายิ้ม “แล้วเจอกันใหม่ค่ะ…ร.ต.ต.ภาคิน”

ครั้งนี้ เขาไม่ได้แก้ว่า อย่าทำผิดอีก

แค่พยักหน้าเบา ๆ

รถของพลอยใสค่อย ๆ เคลื่อนออกไป

แต่หัวใจของตำรวจหน้านิ่งกลับเต้นแรงผิดจังหวะ

เขาก้มมองมือของตัวเอง

ไม่เข้าใจว่าทำไมคำว่า แล้วเจอกันใหม่

ถึงติดอยู่ในหัว…ทั้งที่มันไม่ควร

และในคืนนั้น

ใบสั่งหนึ่งใบ

ไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้แค่ในแฟ้มคดี

แต่เริ่มเขย่าหัวใจคนถือกฎหมาย

โดยที่เขาเอง…ยังไม่รู้ตัว