ตอนที่ 1 – เมาแล้วขับครั้งแรก กับคุณตำรวจที่หน้าไม่รับแขก

เสียงเพลงจากผับดังลั่นจนพื้นสั่น พลอยใสยืนโพสท่าหน้าแบ็กดรอปด้วยรอยยิ้มที่ซ้อมมาอย่างดี มือหนึ่งถือแก้วค็อกเทล อีกมือโบกเบา ๆ ให้กล้อง เสียงชัตเตอร์รัวเหมือนฝนตก

คืนนี้งานยาว งานหนัก แต่เงินดี—ชีวิตพริตตี้ก็แบบนี้

“พลอยใส แก้วสุดท้ายแล้วนะ เดี๋ยวขับไม่ไหว” เพื่อนร่วมงานกระซิบ

“ไม่เป็นไรน่า ฉันเก่ง” เธอตอบพร้อมยิ้มมั่นใจเกินร้อย ทั้งที่โลกเริ่มหมุนช้ากว่าปกติไปนิดหนึ่ง

คำว่า ไม่เป็นไร ของพลอยใส จบลงตรงแยกไฟแดงถัดจากผับไม่ถึงห้าร้อยเมตร

ไฟฉายส่องวาบ

เสียงนกหวีดดังสั้น ๆ

และมือเรียวของเธอกำพวงมาลัยแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ขออนุญาตจอดรถชิดซ้ายครับ”

เสียงทุ้ม เย็น และสุภาพเกินคาด

พลอยใสกลืนน้ำลาย เงยหน้ามองผ่านกระจกหน้ารถ—แล้วสติที่เหลืออยู่ก็หายไปครึ่งหนึ่งในทันที

ผู้ชายตรงหน้า…หล่อเกินเหตุ

เครื่องแบบตำรวจจราจรพอดีตัว เส้นสายคมเข้ม หน้าตานิ่งเหมือนรูปปั้น หางตาคมจนเหมือนมองแล้วโดนตัดสินโทษไปแล้วครึ่งคดี แสงไฟถนนสะท้อนบนตราอกอย่างกับตั้งใจโชว์

“เอ่อ…คุณตำรวจคะ” เธอเปิดกระจก ยิ้มที่เคยใช้เอาตัวรอดจากสถานการณ์นับไม่ถ้วนถูกหยิบมาใช้ทันที

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

คิ้วเข้มขยับขึ้นเล็กน้อย

“ขอตรวจวัดแอลกอฮอล์ครับ”

จบ

ไม่มีต่อรอง

ไม่มีรอยยิ้ม

พลอยใสหัวเราะแห้ง ๆ “คือ…นิดเดียวเองค่ะ งานมันเลี้ยง—”

“เป่าเลยครับ” เขาพูดเรียบ แต่แววตานั้นชัดเจนว่า ไม่อยากฟังข้ออ้าง

เธอรับหลอดเป่ามา มือสั่นนิดหน่อย ไม่รู้เพราะแอลกอฮอล์ หรือเพราะสายตาคู่นั้น

เสียงเครื่องดัง ปี๊บ

ตัวเลขขึ้นชัดเจนเกินจะเถียง

คุณตำรวจมองจอ ก่อนจะเงยหน้ามองเธออีกครั้ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว

“คุณเมาแล้วขับครับ”

“ค่ะ…” เธอตอบเบา ๆ แบบคนยอมรับสภาพ แต่ดันหลุดพูดต่อ “แต่คุณหล่อมากนะคะ”

บรรยากาศเงียบกริบ

เพื่อนตำรวจที่ยืนข้าง ๆ สำลักไอ “แฮ่ก—”

เจ้าของใบหน้าหล่อระดับทำให้สติคนหาย ยังคงนิ่ง

นิ่งจนพลอยใสเริ่มสงสัยว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดออกเสียงไปจริงไหม

“ชื่ออะไรครับ” เขาถาม เปิดสมุดบันทึก

“พลอยใสค่ะ”

เธอเอียงคอเล็กน้อย “คุณล่ะคะ”

ปลายปากกาชะงักไปเสี้ยววินาที

“ร.ต.ต.ภาคิน”

ชื่อสั้น แต่เสียงเข้ม

พลอยใสยิ้มกว้างกว่าเดิม “ชื่อเพราะจังเลยค่ะ เหมาะกับหน้ามาก”

เพื่อนตำรวจเริ่มหันไปมองกันเองอย่างพยายามกลั้นหัวเราะ

แต่ภาคินยังคงเขียนใบสั่งต่ออย่างใจเย็น

“ครั้งแรกใช่ไหมครับ”

“ครั้งแรกที่โดนจับค่ะ” เธอตอบทันที “แต่ถ้าหมายถึง…ครั้งแรกที่เจอคุณ ไม่ค่ะ เพิ่งเคยเห็นคนหล่อขนาดนี้ครั้งแรกเลย”

เงียบอีกครั้ง

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน “คุณคิดว่าพูดแบบนี้แล้วจะไม่โดนจับหรือไง”

“เปล่าค่ะ” เธอส่ายหน้าอย่างจริงใจ “แต่คิดว่าพูดแล้วคุณน่าจะหล่อขึ้นอีกนิด”

คราวนี้ เพื่อนตำรวจหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ

ภาคินปรายตาไปมองทันที “ไปทำงาน”

เสียงหัวเราะหายวับเหมือนไม่เคยมี

เขาหันกลับมาหาพลอยใส ยื่นใบสั่งให้ “เรียกรถมารับนะครับ รถคุณต้องจอดไว้ เดี๋ยวจัดการตามขั้นตอน”

“ค่ะ คุณตำรวจ” เธอรับใบสั่ง แต่ไม่รับมือกลับ

“คุณชื่อภาคินใช่ไหมคะ”

“ครับ”

“งั้น…จำหน้าฉันไว้ดี ๆ นะคะ”

คิ้วเข้มขมวด “ทำไม”

พลอยใสยิ้มแบบคนเมาที่ยังมั่นใจในเสน่ห์ตัวเอง

“เพราะฉันจะโดนคุณจับอีกแน่ ๆ”

ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำผิดซ้ำ”

เธอสบตาเขาตรง ๆ “แต่ฉันหวังว่าจะได้เจอคุณอีกค่ะ”

ไฟถนนส่องกระทบใบหน้าคมเข้ม ราวกับเน้นให้เห็นว่าผู้ชายคนนี้ ไม่ควร เข้ามาอยู่ในโลกวุ่นวายของเธอเลยสักนิด

แต่หัวใจพลอยใส…ตัดสินใจไปแล้ว

คืนนี้ เธอเสียค่าปรับ

เสียรถ

เสียศักดิ์ศรีพริตตี้นิดหน่อย

แต่ได้ชื่อคุณตำรวจสุดหล่อมาติดหัวใจหนึ่งชื่อ

ภาคิน

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการ “ตั้งใจ” ทำผิด—

ไม่ใช่เพราะอยากโดนจับ

แต่เพราะอยากโดนเขามองอีกสักครั้ง