ผู้ชายเห็นแก่ตัว(4)

รักงั้นเหรอ เขาบอกรักเธอ

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว แต่สลิลยังนอนตาเบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิดหลังบทรักครั้งที่เท่าไรไม่รู้จบลง ปรวีร์สร่างไข้ตั้งแต่บ่าย ไม่ยอมลุกจากเตียง เอาแต่นอนมองเธออยู่อย่างนั้น

กระทั่งดูแลป้อนข้าวป้อนยาเขาอีกรอบจึงลองเลียบเคียงถามว่าจะกลับตอนไหน ทว่านอกจากไม่ตอบ เขายังคว้าตัวเธอไปจูบ กดร่างเล็กราบกับเตียง บดเบียดกายแกร่งเข้าหา สลิลตกใจทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ นึกไม่ถึงว่าหมอปั้นที่เธอรู้จักจะมีด้านหน้ามึนเอาแต่ใจ รุกไล่จนตั้งตัวไม่ติด

“ให้ผมนะ ให้ผม” เขาพึมพำขณะเปลื้องผ้าเธอ

เพียงไม่กี่อึดใจก็รุกล้ำเข้ามา แม้ไม่ถึงกับรุนแรงแต่ไม่อ่อนโยนนัก ราวกับต้องการระบายความโหยหาที่อัดอั้นมานานครึ่งปี ร่างกายเขาถ่ายทอดทุกความรัก ความคิดถึง ความอาวรณ์ที่กักเก็บไว้ พร่ำบอกว่าขาดเธอไม่ได้

“ขอโทษนะ ขอโทษ รักลิล ผมรักลิล” ก้มกระซิบข้างหู จูบซับน้ำตาให้เธอ

“มะ ไม่ค่ะ” หญิงสาวน้ำตาไหลเป็นทาง ส่ายหน้าปรามเมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไร มือบางพยายามผลักหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขณะทุกอย่างดำเนินมาถึงปลายทาง ชายหนุ่มไม่นำพา ห่มสะโพกเข้าหาก่อนฝากรักทั้งหมดไว้ในกายเธอ

ปรวีร์ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ รั้งเธอมากกกอด พรมจูบซับน้ำตา ลูบหลังปลอบประโลมร่างเล็กที่สะท้านตามแรงสะอื้น เขารู้ตัวว่าทำอะไรลงไป และเพราะแน่ชัดว่ารักใครไม่ได้อีกจึงไม่อาจหักห้ามใจ ต้องเป็นสลิลคนเดียวเท่านั้น

“ปล่อยค่ะ” หญิงสาวขยับออกห่างจะลงจากเตียง

“คุยกันก่อนสิ” มือหนาจับต้นแขนเธอไว้

แววตาสับสนมองอย่างไม่เข้าใจ เธอยอมตัดใจจากเขา หันหลังให้ชีวิตที่มีเขาเป็นผืนฟ้า พยายามสุดความสามารถที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เขากลับทำแบบนี้กับเธอ นัยน์ตาคู่หวานน้ำตาคลอหน่วย กลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนเอ่ย

“ค่ะ”

“ขอโทษ ลิลอย่าร้องไห้เลยนะ” เช็ดน้ำตาให้อย่างนุ่มนวล

“กลับมานะ กลับมาอยู่ด้วยกัน” ส่งสายตาเว้าวอน ไม่ปกปิดความรู้สึกกับเธออีกต่อไป

“คุณหมอ...จะให้ลิลกลับไปอยู่ในฐานะอะไรคะ” หญิงสาวถามเสียงเครือ เพราะเจ็บมามากกับคำว่าเมียเก็บ หากรักแต่ให้เกียรติเธอไม่ได้ก็อย่าเอ่ยคำนั้นออกมาเสียดีกว่า

“คนรัก คนรักที่มีลูกด้วยกัน อยู่ด้วยกันจนแก่” ตอบเธอหนักแน่น

สีหน้าเธอคล้ายกำลังถามว่าเชื่อใจเขาได้หรือ

“ให้โอกาสผม เชื่อผมนะ” ชายหนุ่มโน้มกายมาจุมพิตหน้าผากเนียนแทนคำสัญญา จากนี้ไปจะดูแลอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตให้ดีที่สุด ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะดีหรือร้าย เขาไม่มีวันปล่อยมือเธออีกแล้ว

“ลิลเชื่อใจคุณหมอได้...ใช่ไหมคะ”

ปรวีร์บดจูบดูดดื่มแทนคำตอบ ซึมซับกลิ่นอายหอมหวานของคนในอ้อมแขน สูดกลืนลมหายใจร้อนผ่าวราวกับลมหายใจเธอคือลมหายใจเขา แล้วจึงเริ่มบทใหม่อีกครั้ง ยินดีย้ำบ่อยๆ ว่าสลิลมีความหมายต่อเขาเพียงใด

ครั้งนี้เขาไม่รีบร้อน บรรเลงเพลงรักอ่อนหวาน ขอแค่เธอเปิดใจ ยอมรับเขาเข้ามาในชีวิตอีกครั้งในฐานะคนรัก เขาจะตอบแทนโอกาสที่เธอให้มาด้วยชีวิต

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านปลุกคนนอนอิ่มตื่นจากนิทรา ชายหนุ่มเหลือบมองข้างกายเห็นสลิลสลบเหมือดจึงอดแกล้งไม่ได้ ไม่เห็นได้ออกแรงเหมือนเขา ไหงนอนไม่รู้เรื่องเชียว

“ลิลๆ” เสียงทุ้มดังข้างหู

“อื้อ” เธอหันหน้าหนีเมื่อแก้มนุ่มๆ โดนรบกวน

“ผมไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวมาหา รอผมนะ”

หญิงสาวส่งเสียงรับในลำคออย่างงัวเงีย เธอเพิ่งหลับตอนใกล้รุ่งนี่เอง ลืมตายังไม่ไหวเลย

“คนขี้เซา” เคราสากซอนไซ้แก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยว

“อื้อ” สลิลส่งเสียงประท้วง พลิกตัวหนีเขา

ปรวีร์หัวเราะเอ็นดู ก้มหอมแก้มหนักๆ ทีหนึ่งก่อนลุกจากเตียงไปแต่งตัว

แต่จนแล้วจนเล่า สลิลก็ยังไม่ได้เห็นหน้าคนที่บอกว่าจะมาหาหลังเวลาผ่านไปเกือบเดือน เขางานยุ่งมากเพราะกำลังวางแผนร่วมทุนเข้าซื้อโรงพยาบาลเอกชนอีกแห่ง กอปรกับอยู่เวรเป็นบางวันทำให้มาไม่ได้ แต่ยังขยันโทร.หาเธอวันละหลายครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่าแอบเอามือถือเธอไปปลดบล็อกเบอร์เขาตอนไหน และขณะนี้ก็กำลังตื่นเต้นสุดขีดที่เธอโทร.หาเขาก่อน

“ลิลมีอะไร เกิดอุบัติเหตุที่ไหนหรือเปล่า” เขารัวคำถามไม่หายใจ

“เปล่าหรอกค่ะ ลิลแค่จะถามว่าคุณหมอพอจะมีเวลาแวะมาไหมคะ” เสียงใสกลั้วหัวเราะน้อยๆ

“อืม ขอโทษที ผมยังปลีกตัวไม่ได้เลย ลิลมีเรื่องอะไรเหรอ” รู้สึกผิดที่ทิ้งเธอไว้คนเดียว

“ลิลอยากคุยต่อหน้าน่ะค่ะ เอาไว้คุณหมอว่างก่อนก็ได้ค่ะ”

“ครับ ลิลดูแลตัวเองด้วย จะรีบไปหาครับ รอผมนะ”

สลิลบอกลาอย่างเข้าใจ ไม่อยากให้เขากังวลเพราะปรวีร์เองก็ไม่ค่อยสบายใจที่ต้องห่างกัน ส่วนเรื่องสำคัญที่ว่าเธอก็เพิ่งรู้เช้านี้ เมื่อได้รับอีเมลแจ้งผลการสัมภาษณ์พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเดือนที่แล้ว ปรากฏว่าสลิลได้รับเลือก จึงตั้งใจคุยกับเขาและหวังว่าปรวีร์จะยอมรับการตัดสินใจของเธอ

โอกาสที่จะโดนปฏิเสธมีสูง เขาคงไม่ชอบใจที่อาจไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือเจอกันบ่อยๆ แต่อยากให้เข้าใจว่าหากเคียงชิดใกล้อีกครั้งก็อย่าใช้วิธีเลี้ยงดูเป็นนกในกรงทอง ให้เธอต้องทิ้งทุกอย่างอีกเลย อาชีพนี้มีความสำคัญต่อความนับถือตนเอง สลิลอยากเป็นคนรักที่ปรวีร์ภูมิใจ ไม่ใช่คนรักที่มีไว้รักเท่านั้น