บทที่ 5 ฉันช่วยคุณเอง

ชายหนุ่มขยับกายกึ่งหันข้างมาทางเธอ

ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเรียงตัวสวยและแน่นขนัด... กล้ามเนื้อที่ทรงพลังดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ผิวสีน้ำผึ้งนวลตาแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจที่ยากจะต้านทาน

รอยแผลเป็นจากของมีคมและรอยกระสุนที่พาดผ่านร่างกายของเขาไม่ได้ทำลายความงดงามนั้นเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน มันยิ่งทำให้เขามีภาพลักษณ์ที่ดูแข็งแกร่งและทรงพลังจนน่าตกใจ!

ดวงตาของหลิงเวยสั่นไหวด้วยความตกตะลึงที่ไม่อาจบรรยายได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นร่างกายของผู้ชายแบบตัวเป็นๆ ในระยะประชิดขนาดนี้ ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนแทบจะลืมหายใจ

ทว่าเธอกลับไม่ได้หลบสายตา แต่กลับเบิกตากว้างจ้องมองไปโดยสัญชาตญาณ

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ช่วงเอวและหน้าท้องของเขา ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปเห็นเส้นวีไลน์อันมีเสน่ห์ที่จมลึกหายเข้าไปในกางเกงสูทสีดำ

อยู่ๆ หลิงเวยก็รู้สึกมือไม้สั่นด้วยความอยากรู้อยากลอง เธออยากจะหยิบพู่กันขึ้นมาวาดผู้ชายตรงหน้าลงบนกระดาษเสียเดี๋ยวนี้!

เส้นกล้ามเนื้อของเขาช่างงดงามเหลือเกิน ทั้งแน่น ทั้งได้รูป และเต็มไปด้วยพละกำลัง

ถ้าเขาถูกเปลี่ยนเป็นตัวละครในการ์ตูนละก็ จะต้องกวาดหัวใจนักอ่านสาวๆ ได้เป็นกองแน่ แค่คิดหัวใจของเธอก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะแล้ว!

เขาใช้มือพิงกำแพงแล้วเบี่ยงตัวหันหลังให้เธอ

แผ่นหลังของเขายิ่งดูดีขึ้นไปอีก

ไหล่กว้างตัดกับเอวสอบเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำ กล้ามเนื้อเรียบเนียนแต่แข็งแกร่งทรงพลัง

เขามือสั่นขณะเปิดฝักบัว พยายามก้มตัวลงอย่างยากลำบากเพื่อให้น้ำราดรดลงบนศีรษะ

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้น “ความต้องการ” ที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย

สายน้ำจากฝักบัวไหลผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อสีน้ำผึ้งสั่นเทิ้มเล็กน้อย รอยเลือดสีแดงเข้มซึมออกมาจากกล้ามเนื้อที่ตึงแน่น

ภาพตรงหน้าช่างงดงามจนหลิงเวยไม่อาจละสายตาได้เลย

จนกระทั่งเขาปิดน้ำและทรุดตัวลงนั่งบนชักโครก “มองพอหรือยัง?”

“...” หลิงเวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองที่ใบหน้าของเขา

เขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ราวกับจะบอกว่าเขาเกลียดผู้หญิงที่จ้องมองร่างกายของเขาด้วยความหิวกระหายแบบนี้ที่สุด

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนที่มือขวาของเขาจะสั่นเทาขณะคว้ากรรไกรขึ้นมา

ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาใช้ไฟแช็กลนที่กรรไกรเพื่อฆ่าเชื้อ จากนั้นก็ใช้น้ำเกลือราดลงไปบนบาดแผล

“ซี้ด...” เขาซูดปากด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดเป้งผุดตามหน้าผากและร่วงหล่นลงมา

นิ้วมือที่กำกรรไกรเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาใช้กรรไกรแหวะผิวหนังที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ออกมา

แต่เพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์ทำให้ดวงตาของเขาพร่ามัว เล็งเป้าหมายไม่ชัดเจน ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็คีบลูกกระสุนออกมาไม่ได้เสียที

หลิงเวยจ้องมองมือของเขา กรรไกรนั่นกระทบกับลูกกระสุนหลายครั้งแต่ก็พลาดไปทุกที

ดวงตาของชายหนุ่มมืดหม่นลง เขาเจ็บจนตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลหยดลงตามกรอบหน้าหล่อเหลา

หลิงเวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือขาวเนียนออกไปกุมมือของเขาไว้

“ฉันทำเอง!”

แววตาของเธอแน่วแน่และเปี่ยมไปด้วยพลังที่ทำให้คนเชื่อมั่นอย่างน่าประหลาดใจ

เขายอมปล่อยมืออย่างง่ายดาย หลิงเวยจ้องมองเขาที่กำลังขบกรามแน่น

เธอจับกรรไกรสอดเข้าไปด้านในบาดแผล เมื่อรู้สึกว่าปลายกรรไกรสัมผัสกับของแข็งจึงทำการคีบแล้วกระชากออกมาอย่างแรง!

“อึ๊ก— อ๊าก!” ชายหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดจนร่างกายสั่นสะท้าน หลิงเวยรีบหยิบผ้าขนหนูใกล้มือยัดเข้าไปในปากของเขาเพื่อกันเขากัดลิ้นตัวเอง

เขาขบเคี้ยวผ้าขนหนูไว้แน่น ร่างกายเกร็ง แข็งทื่อและสั่นเทา ฝ่ามือที่ร้อนรุ่มของเขาบีบไหล่ของเธอแน่นราวกับจะหักกระดูกให้แตกละเอียด

“จะเสร็จแล้ว อดทนหน่อย!” หลิงเวยกัดฟันแน่นและใช้แรงดึงลูกกระสุนออกมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

“โชคดีที่กระสุนมันเฉี่ยวไปหน่อย แค่ฝังอยู่ในเนื้อ คุณไม่ตายหรอก”

เลือดสีแดงฉานย้อมกรรไกรจนทั่ว วินาทีที่ลูกกระสุนหลุดออกมายังมีเศษเนื้อติดมาด้วยเล็กน้อย

เสียงของหลิงเวยสั่นเครือแต่ทว่ามือของเธอกลับนิ่งสนิท เธอโยนกระสุนและกรรไกรลงบนพื้น ก่อนจะรีบคว้าผ้าขนหนูขาวอีกผืนมากดบาดแผลที่เลือดกำลังไหลไม่หยุด

“เก่งนี่!” ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่วายเอ่ยปากชมเธอ

เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างเธอจะลงมือได้เด็ดขาดขนาดนี้!

เขาพยายามสะบัดหน้าไล่ความมึนงง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะวูบ ฤทธิ์ยาที่สะสมอยู่ทำให้เขาแทบขาดใจ!

อวัยวะบางส่วนในร่างกายขยายตัวจนรู้สึกเหมือนมันกำลังจะระเบิดออกมาเดี๋ยวนี้!