บทที่ 6 ปากดีไม่เบานี่

ดวงตาของเขาพร่าเบลอจนหลุดโฟกัส สมองมึนงงสับสนไปหมด

สายตาอันร้อนแรงจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเธอ ผิวแก้มสีชมพูระเรื่อนั้นดูเย้ายวนใจไม่ว่าจะมองมุมไหน

ริมฝีปากเล็กสีแดงสดนั่นดูเหมือนจะเป็นยาถอนพิษชั้นดี จนเขาอยากจะกระโจนเข้าไปกัดกินให้หนำใจ

ใบหน้าขาวเนียนนั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ซึ่งมันน่าดึงดูดให้ทำเรื่องผิดศีลธรรมยิ่งกว่าพวกผู้หญิงท่าทางเหนียมอายหัวอ่อนเสียอีก

เขาครางอึดอัดในลำคอ ร่างกายร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว ก่อนจะเผลอตัวยื่นมือออกไปบีบคลึงหน้าอกอิ่มของเธอ

หลิงเวยเงยหน้าขึ้นมาพอดีตอนที่มือของเขาเอื้อมมาถึง เธอรีบถอยหลังหนีทันควัน แต่มือเขาก็ยังปัดไปโดนความนุ่มหยุ่นที่ชูชันนั่นเข้า

หลิงเวยสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกไฟช็อต

เมื่อเห็นเขาหายใจหอบหนัก ใบหน้าเปลี่ยนสีไปมาด้วยความทรมาน หลิงเวยก็รีบเปิดก๊อกน้ำ กดหัวเขาลงแล้วใช้ฝักบัวฉีดรดหัวเขาเสียงดังซ่าทันที

นาทีนี้ ถ้าไม่ใช้น้ำดับไฟในตัวเขา เธอเนี่ยแหละที่จะต้องกลายเป็นเครื่องดับเพลิงซะเอง!

"อื้อ..." ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ยันตัวไว้ไม่ไหว ร่างกายหมดแรงและล้มลงทับเธอเข้าอย่างจัง

"ตึง!"

"โอ๊ย!" เจ็บชะมัด! จังหวะนี้หลิงเวยรู้สึกเหมือนหน้าอกตัวเองจะแบนคาตัวเขาไปแล้ว!

กล้ามหน้าอกของผู้ชายคนนี้แข็งเหมือนก้อนหินไม่มีผิด!

หลิงเวยเจ็บจนทนไม่ไหว ตบหน้าเขาไปหนึ่งทีแล้วดุด่าเสียงต่ำ "คุณห้ามสลบนะ! ฉันว่าไอ้พวกนั้นต้องหาที่นี่เจอในไม่ช้าแน่"

ตึกสองหลัง ค้นตั้งแต่ชั้นหนึ่งขึ้นมาจนถึงชั้น 15 มันใช้เวลาเพียงพริบตาเดียวเท่านั้นแหละ!

ชายหนุ่มฝืนยันแขนขึ้นด้วยความยากลำบาก

หลิงเวยยกมือขึ้นนวดหน้าอกที่ถูกทับจนเจ็บ... ก่อนจะยื่นมือไปดันอกเขาไว้แล้วพยายามผลักขึ้นอย่างสุดแรง

ผ่านไปพักใหญ่ แรงใจของชายหนุ่มก็กลับมาเป็นฝ่ายชนะ

เขานั่งลงพร้อมกับหอบหายใจแรง แม้จะถูกความทรมานเล่นงานจนแทบคลั่ง แต่เขาก็ไม่ยอมหลุดเสียงครางออกมาสักคำ

เขาหยิบปืนขึ้นมาเช็กกระสุน... เหลือ 4 นัด ส่วนอีกฝ่ายมี 15 คน

หลิงเวยจ้องเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "คุณอยากรอดออกไปจากที่นี่ไหม?"

เขาสบตาเธอทันที ดวงตาที่สดใสและสะอาดสะอ้านของเธอเป็นประกายด้วยความใจเย็นและเฉลียวฉลาด

ใบหน้าสวยหวานนั้นดูจริงจัง น้ำเสียงที่พูดก็สงบและมั่นใจ จนทำให้เขาต้องมองเธอใหม่

"ตามฉันมา!" หลิงเวยพยุงเขาออกไปจนถึงห้องนอนของเธอ

เธอพาเขาเดินไปหยุดอยู่ที่ผนังข้างประตู จู่ๆ เธอก็ยกมือขึ้นแล้วเลื่อนผนังฝั่งขวาออก

ผนัง... ที่แท้เป็นประตูเลื่อน!

มันถูกสร้างไว้ได้แนบเนียนมาก!

บนผนังนี้วาดลายดอกไม้เล็กๆ สไตล์ชนบท สีสันแดงเขียวกลมกลืนไปกับผนังส่วนอื่นจนดูไม่ออกเลยว่ามีประตูซ่อนอยู่

ข้างในประตูนั้น... เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ ที่แท้มันคือตู้เสื้อผ้านี่เอง!

แถมยังมีกลิ่นลูกเหม็นโชยออกมาด้วย!

"ฉันเรียนวาดรูปมาน่ะ เลยใช้การจัดองค์ประกอบภาพที่ซับซ้อนมาหลอกตา คุณไม่สังเกตเหรอว่าห้องฉันไม่มีตู้เสื้อผ้าเลย?"

เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองผนังลายดอกไม้รอบๆ "ผนังพวกนี้ คุณวาดเองทั้งหมดเลยเหรอ?"

"อืม"

"ฝีมือไม่เลวเลย"

ไหนว่าพวกหน้าอกใหญ่จะสมองน้อยไง?

แม่สาวคนนี้หน้าอกมีของดี หน้าตาก็สวยหยาดเยิ้ม ไม่นึกเลยว่าสมองจะฉลาดหลักแหลมขนาดนี้

แถมยังใจเย็นเวลาเจอเรื่องคับขันอีก วันนี้มาเจอเธอ ถือว่าเขาได้เจอผู้ช่วยให้รอดแล้ว

"ถ้าคุณไม่อยากถูกจับ ก็อย่าส่งเสียง!"

ถึงจะถูกชม แต่หลิงเวยก็ไม่ลังเลที่จะยัดเขาเข้าไปในตู้เสื้อผ้า

เธอเอื้อมมือไปรื้อเสื้อผ้ากองโตมาสวมทับตัวเขาไว้

พอเลื่อนประตูปิดลง ตราบใดที่เธอไม่พูด ก็ไม่มีใครหาเขาเจอในนี้แน่

ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดสนิทเหลือเพียงช่องแคบๆ เขาก็หลุดขำออกมา

"ผมไม่ส่งเสียงแน่ แต่กลัวว่าคุณนั่นแหละจะถูกพวกนั้นขู่จนฉี่ราดซะก่อน ยังไม่ทันถูกทรมานรีดความลับ ก็คงคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตแล้วมั้ง"

"ปัง!"

เธอเลื่อนประตูตู้เปิดออกแล้วถลึงตาใส่เขา "คุณ! ออกมาเลยนะ!" เธอตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด!

ชายหนุ่มรีบหุบปากทันที แล้วหาท่าที่สบายที่สุดนอนลงไป

"ฉันช่วยคุณวันนี้ ไม่ได้ช่วยฟรีๆ หรอกนะ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเรียวยาวทรงหงส์หรี่มองเธอ

"อยากได้อะไรก็ว่ามาเลย นอกจากประเทศเอคูเออร์แล้ว ไม่ว่ามุมไหนของโลกใบนี้ คุณจะเดินเชิดหน้าชูคอไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"