บทที่ 12 ป้อนอาหารสัตว์?

หลิงเวยรู้สึกอัดอั้นตันใจจนอยากจะบ้า! นี่เธอไปคว้าเอาตัวซวยแบบไหนเข้าบ้านมากันแน่?

ถ้าโทรศัพท์ไม่ถูกเขายึดไปละก็ เธอคงโทรแจ้งตำรวจไปนานแล้ว

และใช่ว่าเธอจะไม่คิดหนี แต่การพรวดพราดออกไปกลางดึกแบบนี้ ดีไม่ดีอาจจะถูกพวกคนกลุ่มนั้นจับไปสอบสวนเอาได้

ถึงตอนนั้นมันคงไม่จบแค่การเป็นสาวใช้คอยรับใช้แน่ๆ ดูจากท่าทางของคนพวกนั้นแล้วไม่ใช่พวกใจดีอะไรเลย ไม่แน่ว่าเธออาจจะถูกย่ำยีแล้วฆ่าทิ้ง หรือถูกทรมานจนตายทั้งเป็นก็ได้

อย่างน้อยเย่ถิงคนนี้ก็ยังดูมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง

เมื่อชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว หลิงเวยจึงตัดสินใจข่มใจยอมทนต่อไป

เธอสะกดกลั้นความโกรธ เดินไปในครัวแล้วจงใจหยิบกะละมังใบใหญ่ยักษ์ออกมา! เธอเทน้ำอุ่นที่ต้มทิ้งไว้จนเย็นลงใส่กะละมังแล้วยกเข้าไปในห้องนอน

เย่ถิงจ้องมองกะละมังใบนั้นแล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"นี่คุณนึกว่าป้อนอาหารสัตว์อยู่หรือไง!"

กะละมังใหญ่ขนาดนั้น เอาไปรองนั่งยังได้เลย!

หลิงเวยถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ "ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเอามาเยอะๆ น่ะ จะเรื่องมากอะไรนักหนา!"

"เอามานี่มา!" เย่ถิงเอือมระอาในระดับสติปัญญาของเธอ หลิงเวยยกกะละมังเข้าไปใกล้ เขาตักน้ำใส่แก้วแล้วฝืนใจทนอยู่สิบวินาที

ทน ทน ทน! เขาถือแก้วน้ำค้างไว้ จ้องมันต่ออีกห้าวินาที ก่อนจะหลับตาลงแล้วดื่มรวดเดียวสี่แก้วซ้อน

เขาเอาแก้วออก จ้องหน้าหลิงเวยแล้วพูดเสียงต่ำ "ผมจะไปอาบน้ำเย็น ถ้าคุณจะใช้ห้องน้ำก็รีบไปจัดการให้เรียบร้อย"

หลิงเวยรีบวิ่งเข้าไปทำธุระทันที

เย่ถิงยืนรออยู่ข้างนอกไม่กี่นาที ดูเหมือนเขาจะไม่เคยใช้ห้องน้ำร่วมกับผู้หญิงมาก่อน สีหน้าของเขาจึงดูทรมานและกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง

ทรมานแค่ไหนน่ะเหรอ? เหอะๆ ...

ท่าทางของเขาน่ะ... ดูจะเจ็บปวดกว่าตอนที่เขาขุดลูกกระสุนออกจากตัวเองเป็นหมื่นเท่า

หลิงเวยมองดูผู้ชายจอมเรื่องมากคนนี้ โถๆๆ ดูทำหน้าทำตาเข้าสิ เห็นเขาทำท่าเหมือนจะขาดใจตายแบบนั้นแล้ว ในใจเธอมันช่าง... สะใจเหลือเกิน!

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน... แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกฟินได้ขนาดนี้?!

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็ต่อสู้กับตัวเองเสร็จสิ้น และตัดสินใจเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการกับความต้องการทางร่างกาย

เขาเดินไปได้สองก้าวแล้วหันกลับมาสั่งเธอว่า

"อย่าโทรแจ้งตำรวจ ไม่อย่างนั้นคุณจะลำบาก อีกสองวันผมไปแล้ว คุณก็แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น การที่คุณให้ผมอยู่ที่นี่ อย่างน้อยชีวิตคุณก็จะไม่เป็นอันตราย"

หลิงเวยจ้องมองตาเขา ไม่รู้ว่าถูกมนต์สะกดอะไรเข้าถึงได้เผลอพยักหน้าตอบรับไป

เขาเดินเข้าห้องน้ำไป จากนั้นเสียงน้ำจากฝักบัวก็ดัง "ซ่าๆ" ขึ้นมา

หลิงเวยคิดในใจ 'เชื่อนายก็โง่แล้ว!'

เธอรีบปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วรื้อใต้หมอนเพื่อหาโทรศัพท์ แต่ทว่า... เธอกลับพบเรื่องชวนอนาถใจ เพราะไอ้หมอนี่ไม่รู้ว่าไปลงไวรัสอะไรไว้ในเครื่องเธอ

ทันทีที่กดปุ่มเปิดหน้าจอ หน้าจอก็รันรหัสซีเรียลนัมเบอร์เรียงกันพรืดเต็มไปหมด...

"นี่มันตัวอะไรเนี่ย?" หลิงเวยตกใจแทบสิ้นสติ

รหัสพวกนั้นไหลผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว

และสุดท้าย... บนหน้าจอกลับปรากฏภาพ "หมู" ตัวหนึ่งที่อ้วนกลมและกำลังส่ายก้นไปมาอย่างเมามัน!

"ไอ้บ้าเอ๊ย..." หลิงเวยโกรธจนตัวสั่น!

หมู! เขาเยาะเย้ยว่าเธอเป็นหมู! หน็อยแน่!

หลิงเวยคลุ้มคลั่ง "ผู้ชายคนนี้มันน่าเกลียดที่สุด! ตกลงเขาทำอาชีพอะไรกันแน่? ถึงขั้นแฮ็กโทรศัพท์ใส่ไวรัสได้เนี่ยนะ?"

ให้ตายสิ เขาคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอไม่มีทางอยู่นิ่งๆ แน่ เขาเดาไว้แล้วว่าเธอต้องแอบขโมยโทรศัพท์มาแจ้งตำรวจ!

มองดูเจ้าหมูสีชมพูบนหน้าจอที่ทำปากจู๋ส่ายตูดเรียกร้องให้มาอุ่นเตียงให้หน่อย หลิงเวยก็ได้แต่ขบเคี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น!

ไอ้ผู้ชายที่น่ารำคาญ หลงตัวเอง แถมยังเป็นพวกบ้าความสะอาดขนาดนี้ เธอควรจะเอายาถ่ายให้เขากินจริงๆ!

"วี้หว่อ วี้หว่อ วี้หว่อ!"

ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจที่แหลมคมก็กรีดผ่านอากาศ ค่ำคืนที่เงียบสงัดทำให้เสียงนั้นฟังดูเด่นชัดและน่าตื่นตระหนกเป็นพิเศษ

หลิงเวยรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ที่เดิม แล้ววิ่งไปที่ระเบียงมองลงไปข้างล่าง รถตำรวจสองคันเบรกเสียงดังสนั่นที่หน้าตึก