บทที่ 13 ซุปหม้อละห้าหมื่น

ตำรวจมาแล้ว!

ตำรวจนอกเครื่องแบบหลายนายก้าวลงจากรถทันที

หลิงเวยอยากจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง! แต่ภาพเงาร่างของชายชุดดำที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในตึกฝั่งตรงข้าม ทำให้เธอต้องกลืนเสียงนั้นลงคอไปอย่างยากลำบาก

หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

ที่ด้านล่าง รปภ.ผู้โชคร้ายถูกเรียกไปสอบถามอีกครั้ง ตำรวจยื่นรูปถ่ายบางอย่างให้เขาดู ทันใดนั้นรปภ.ก็ชูมือขึ้นแล้วชี้วนไปรอบๆ ตึก หลิงเวยรีบหดตัวกลับเข้าในห้องทันที

เธอมองลอดช่องว่างลงไป เห็นชายชุดดำสามสี่คนแวบผ่านไปในความมืดเพียงชั่วอึดใจเดียว

พวกตำรวจรีบขึ้นรถและขับไล่ตามทิศทางของชายชุดดำไปอย่างรวดเร็ว!

ตำรวจ... ไปแล้วเหรอ?

ดูเหมือนเป้าหมายจะเป็นผู้หญิงเจ้าเสน่ห์คนนั้น

หลิงเวยเหลือบมองไปทางห้องน้ำ ผู้ชายที่อยู่ในห้องเธอคนนี้... เป็นพวกเดียวกับตำรวจงั้นเหรอ?!

เธอกุมหน้าอก พยายามกดหัวใจที่เต้นโครมครามให้สงบลง... นี่มันช่างเป็นคืนที่สั่นประสาทเสียจริง

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครมาที่นี่อีก เย่ถิงพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของเธออย่างสบายใจเฉิบ

หลิงเวยซื้อยามาตุนไว้ในกระเป๋าเป้ เวลาไปซื้อของสดเธอก็ไม่กล้าซื้อเยอะจนผิดสังเกต ทุกอย่างยังดูเหมือนปกติ เพียงแต่เธอแอบเตรียมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้เพิ่มอีกหลายถ้วย

จริงๆ เธอก็อยากจะแอบซื้อยาถ่ายมาด้วย

แต่พอคิดไปคิดมา ถ้าเขาเกิดท้องเสียจนป่วยหนักขึ้นมา เขาก็ต้องเกาะอยู่บ้านเธอต่ออีกหลายวัน ห้องน้ำก็คงจะเหม็นไปหมด คนที่ซวยก็คือเธอ

แถมถ้าเขาล้มหมอนนอนเสื่อ เธอก็ต้องมานั่งรับใช้คุณชายท่านนี้อีก... คิดแล้วก็ช่างมันเถอะ

แต่บัญชีนี้เธอจดเอาไว้แน่...

นอกจากนี้เธอยังซื้อเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงชายหาดมาให้เขาอีกสามชุด เพราะเสื้อผ้าเดิมของเขาถูกตัดขาดจนรุ่งริ่งไปหมดแล้ว

เธอคงปล่อยให้เขามาเดินโชว์แผงอกและกล้ามหน้าท้องให้ดูทั้งวันไม่ได้

ถ้าขืนปล่อยให้เขาเปลือยท่อนบนเดินไปเดินมาต่อหน้าเธอทุกวันแบบนี้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาจริงๆ ก็ได้...

ก็แหม หน้าตาของผู้ชายคนนี้มันหล่อเกินไปนี่นา

ทว่าสิ่งที่พลาดไปก็คือ... เธอซื้อเสื้อกับกางเกงไซซ์เล็กไปหน่อย...

ทั้งเสื้อและกางเกงมันเลยดู... ค่อนข้างจะฟิตเปรี๊ยะ...

กล้ามเนื้อตรงอกและสะโพกของเขาเด่นชัดต่อหน้าต่อตาเธอ โดยไม่ต้องตั้งใจมองเธอก็เห็นรอยกล้ามเนื้อได้แทบทุกสัดส่วน

โดยเฉพาะกางเกง... มันรัดช่วงก้นของเขาจนเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน...

หลิงเวยแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอควรจะถ่ายรูปเขาเก็บไว้!

วันหลังถ้าเขาบังอาจมาหาเรื่องเธออีก เธอจะได้มีหลักฐานไว้ต่อรอง

กล้าลวนลามเธอ กล้าหัวเราะเยาะว่าเธอเป็นหมู กล้าข่มขู่สารพัด... มันต้องโดนเอาคืนบ้าง!

ใช่แล้ว! ต้องถ่ายแบบความคมชัดสูงห้ามเบลอหน้าเลย! คิดได้ดังนั้นเธอก็หยิบกล้องดิจิทัลขึ้นมาแอบถ่ายเขาไว้แชะหนึ่ง

หึหึ... วิธีนี้มันล้ำกว่ายาถ่ายตั้งร้อยเท่า!

ทางด้านเย่ถิงเขาก็ดูใจเย็นเหลือเกิน เขาขุดรื้อหนังสือบนชั้นของเธอมาอ่าน

หลิงเวยอดชื่นชมเขาไม่ได้จริงๆ

ผู้ชายคนนี้มีความอดทนสูงมาก และพลังในการฟื้นตัวก็ยอดเยี่ยมจนน่าเหลือเชื่อ แผลถูกยิงเขาก็จัดการเอง เย็บแผลเอง...

จิตใจเข้มแข็งและทรงพลังเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้!

หลิงเวยมองเขาตอนกำลังเย็บแผลแล้วรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เธอถึงกับไหล่สั่นและเบ้หน้าด้วยความเสียวไส้ เขานั่งเย็บแผลสดๆ ทีละเข็มโดยไม่มีแม้แต่ยาชา นี่มันไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะทนได้เลย...

ตกเย็น หลิงเวยชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จก็วางปึ้งลงตรงหน้าเขา

เย่ถิงมองบะหมี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม "ผมเป็นคนป่วยนะ คุณดูแลคนป่วยแบบนี้เหรอ? ตอนนี้ผมต้องการสารอาหารด่วน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมันจะตายเอาได้นะรู้ไหม?"

หลิงเวยปรายตามองเขา "เรื่องมากจริงนะคุณ มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว จะเลือกอะไรนักหนา? ถ้าไม่พอใจก็ออกไปซื้อกินเองสิ"

เขาจ้องหน้าเธอแล้วพูดต่อ "พวกรังนก เป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หรือหูฉลามอะไรนั่น ผมไม่หวังหรอก... แต่อย่างน้อยที่สุด มันควรจะมีซุปไก่ตุ๋นโสม ฝูหลิง หวงฉี หรืออบเชยบ้างไม่ใช่เหรอ?"

"..."

เหอะ! กล้าพูดเนอะ...

หลิงเวยเลิกคิ้ว "คุณคิดว่าพวกสมุนไพรโสม ฝูหลิง พวกนี้มันไม่ต้องใช้เงินซื้อหรือไง?"

เขาตอบอย่างรำคาญใจ "คุณก็จ่ายไปก่อนสิ ซุปหม้อละห้าหมื่น... ตกลงไหม?"

"แล้วเงินล่ะ? เงินอยู่ที่ไหน?" หลิงเวยถามจี้

เย่ถิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เงินแค่ห้าหมื่น ผมจะหลอกคุณไปเพื่ออะไร?"

"เหอะ! ผู้ชายเนี่ยนะจะเชื่อถือได้ มีเงินก็มีเนื้อกิน ไม่มีเงินก็กินบะหมี่ต่อไปเถอะ!"

เย่ถิงมองเธอด้วยสายตาดูแคลน "มิน่าล่ะถึงได้ผอมแห้งอย่างกับไม้เสียบผี แค่หาเนื้อกินมื้อเดียวมันจะลำบากอะไรขนาดนั้น..."

หลิงเวยถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม? ถ้าพูดเรื่องดีๆ ไม่ได้ก็หุบปากไปเลย!"