บทที่ 11 ฤทธิ์ยากำเริบ

เขาไม่ได้หยุดคิดนานนัก ก่อนจะตอบออกไปตรงๆ "เย่ถิง"

"ถิงที่มาจากศาลา? ถิงที่มาจากลานบ้าน? หรือว่า... ถิงที่มาจากหยุด?"

เขาทำหน้าบึ้งตึงพลางตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถิงที่มาจากสายฟ้า!"

"หึๆ ..."

เย่ถิง...

ถิงที่มาจากสายฟ้าสินะ หลิงเวยแอบขำในใจ ชื่อนี้ช่างเหมาะกับใบหน้าของเขาจริงๆ ทั้งรวดเร็วราวกับสายฟ้าและเย็นชาเหมือนยมทูต ไม่มีชื่อไหนจะเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว

ยังไงซะมันก็เป็นแค่ชื่อเรียก เธอไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าเขาจะกุเรื่องขึ้นมาหรือเปล่า ในเมื่อเขาต้องพักอยู่ที่นี่ จะมามัวเรียก "นี่ๆ" ตลอดไปก็คงไม่ได้

"ฉันชื่อหลิงเวย หลิงที่มาจากทะยานสู่เมฆ เวยที่มาจากดอกกุหลาบป่า"

เย่ถิงหัวเราะในลำคอบ้าง "กุหลาบป่า... มิน่าล่ะ ถึงได้หนามเยอะนัก"

หลิงเวยถลึงตาใส่เขาแล้วพูดว่า "ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ เราต้องตกลงกันก่อนสามข้อ ตอนนี้คุณกินของฉัน อยู่บ้านฉัน คุณต้องฟังคำสั่งฉัน และคุณต้องจ่ายค่าเช่าด้วย ฉันหาเงินเรียนเอง

ไม่มีเงินเหลือเฟือมาเลี้ยงคุณหรอก ช่วงสองสามวันนี้ฉันอาจจะต้องยืมเพื่อนมาก่อน แต่หลังจากนี้คุณต้องคืนฉัน"

"..."

เขาส่งเสียงหึในลำคอ "วันละห้าหมื่น พอไหม?"

หลิงเวยชะงักไปครู่หนึ่ง "ก็พอถูไถ..."

เขากระตุกมุมปากคล้ายจะยิ้ม

จากนั้นเขาก็หลับตาลง นอนราบไปกับเตียงโดยไม่มองเธออีก เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงด้วย

ถ้าไม่ติดว่าบาดเจ็บอยู่ละก็ เขาไม่มีความอดทนขนาดนี้แน่!

หลิงเวยเองก็ไม่พูดอะไรต่อ เธอโยนเสื้อยืดตัวโคร่งให้เขาไปตัวหนึ่ง เสื้อผ้าของเขาถูกตัดขาดหมดแล้ว ส่วนกางเกงเขาก็โยนทิ้งไว้บนพื้น

ตอนนี้เขาใส่กางเกงขาสั้นตัวพองๆ ... ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเขาไปรื้อมาจากไหน...

เธอก็รู้สึกแปลกๆ ที่ผู้ชายมาใส่เสื้อผ้าของเธอ... คิดยังไงก็น่าหงุดหงิด!

ยิ่งเห็นผู้ชายคนนั้นทำหน้าเหมือน "เสื้อผ้าของเธอเต็มไปด้วยเชื้อโรค" ก็ยิ่งน่าโมโห อยากตบคน!

หลิงเวยไม่อยากมองเขาอีก เธอเอาผ้าห่มคลุมโปงนอน ในมือซ่อนมีดคัตเตอร์เอาไว้ ถ้าเขาบังเอิญล้ำเส้นเข้ามาแม้แต่นิดเดียว เธอจะแทง "น้องชาย" ของเขาให้ระเบิดไปเลย!

กลางดึกคืนนั้น อยู่ๆ เขาก็เอื้อมมือมาโอบกอดเธอไว้ อ้อมแขนและเรียวขาก็รัดตัวเธอไว้แน่นทันที เขาพยายามตามหาปากเล็กๆ ของเธอราวกับกำลังโหยหายาถอนพิษ

หลิงเวยไม่ได้หลับสนิท เมื่อเขาโน้มตัวลงมาทับก็ทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่แรงของเขามหาศาลมากจนเธอสลัดไม่หลุด

ริมฝีปากของเขาแนบชิดกับปากของเธอ มือข้างหนึ่งรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อพยายามเลิกชุดนอนของเธอขึ้น

หลิงเวยส่ายหน้าหนีไปมาพร้อมกับใช้เท้าถีบและเตะสุดชีวิต!

มีดคัตเตอร์ในมือบาดเข้าที่ข้อมือของเขา เขาจึงผละออกจากริมฝีปากเธอด้วยความตกใจ "อื้อ... เย่... ถิง" เธอหลุดจากการพันธนาการแล้วกัดเข้าที่ใบหูของเขาอย่างแรง

เขาชะงักและเบิกตากว้างเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน

เขากดทับร่างเธอไว้นิ่งๆ ดวงตาดั่งเหยี่ยวกลับมาเฉียบคมและกระจ่างใสในทันที เขาจ้องมองเธอราวกับจะถามว่า เธอคือใคร?

หลิงเวยอยากจะสะบัดมือไปตบหน้าเขาสักฉาด!

อยู่ๆ เขาก็ได้สติ "ฤทธิ์ยากำเริบอีกแล้ว... ผมเกิดภาพหลอน"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความอับอาย ไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ยาครั้งนี้จะรุนแรงขนาดนี้ สงสัยจะถูกวางยามาเป็นสองเท่า!

"ปล่อยฉันเร็วๆ เข้า ลุกออกไปเดี๋ยวนี้!" หลิงเวยรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาร้อนฉ่าจนน่ากลัว! และมีบางอย่างที่แข็งขืนและร้อนจัดกำลังดันทับอยู่ที่สะโพกของเธอ

เขาปล่อยเธอแล้วพลิกตัวนอนหงายเพื่อสงบสติอารมณ์และแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านข้างใน "ขอน้ำหน่อย ขอเยอะๆ เลย" เสียงของเขาแห้งผากและแหบพร่า

หลิงเวยปวดหัวตุบๆ "ไปรินเองสิ!"

เธอดึงชุดนอนลงพลางค้อนขวับมองเขาด้วยสายตาอาฆาต เธออยากจะฆ่าเขาให้ตาย!

ทันใดนั้นเย่ถิงก็ส่งสายตาคุกคามกลับมา "จะเอาน้ำ หรือจะเอาคุณ... ผมต้องได้สักอย่าง!"