ตอยที่ 14

กัญญายิ้ม พูดกับผู้หญิงคนนั้น

"นี่หนูนิ้งไงพยอม...จำได้ไหม"

"นี่หรือคะคุณหนูนิ้ง จำแทบไม่ได้เลยค่ะ โตเป็นสาวสวยขนาดนี้เชียว"

พยอมจับมือนิชาภัสแล้วร้องไห้

"ไม่คิดไม่ฝันเลย...ว่าจะได้มาดูแลคุณหนูนิ้งอีก น่าเสียดายคุณหนูแนนนะคะ ไม่น่าอายุสั้นเลย"

"แนนเขาไปสบายแล้ว อย่าไปพูดถึงอีกเลยนะ"

พยอมรู้ว่ากัญญายังทำใจไม่ได้ และรู้ตัวว่าได้พูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป จึงรู้สึกผิดมาก

"ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ฉันก็แค่..."

"ช่างเถอะ...ต่อไปเธอก็อยู่ที่บ้านนี้กับนิ้งละกันนะ"

"ข้างบนมีห้องมุมซ้ายมือ พี่ไปอยู่ห้องนั้นก็แล้วกันนะ"

"พี่อยู่ห้องข้างครัวก็ได้ค่ะ"

"อย่าเลย...ห้องนั้นเล็กนอนไม่สบายหรอก เอาไว้เก็บของดีกว่า ข้างบนจะอยู่สบายหน่อย มีห้องน้ำแยกอยู่ข้างนอกด้วย พี่ใช้ได้ตามสบายเลย"

"ขอบคุณมากค่ะ"

พยอมยิ้มดีใจ นิชาภัสใจดีและไม่ถือตัวเหมือนพ่อแม่ของเธอ

"นิ้งจะกลับบ้านทุกวันศุกร์นะคะแม่ เย็นวันอาทิตย์ค่อยกลับมาที่นี่"

"ได้จ้ะลูก..."

"พี่พยอมก็ตามนิ้งกลับไปด้วยละกัน นิ้งไม่อยากให้พี่อยู่บ้านคนเดียว"

"พี่ยังไงก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณหนู..."

"ยังจะเรียกคุณหนูอีก นิ้งโตแล้วนะพี่พยอม"

นิชาภัสพูดแล้วส่ายหัว

"เรียกคุณนิ้งก็พอ ไปจัดโต๊ะได้แล้ว จะได้กินข้าวกันซะที"

พยอมยิ้ม รีบเข้าครัวไปเอาอาหารออกมาตั้งโต๊ะ สองแม่ลูกก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน

หลังกินข้าวเสร็จ พยอมล้างถ้วยล้างชามแล้วก็ขึ้นห้องไป กัญญายังนั่งคุยนั่งกินผลไม้กับนิชาภัส

"พวกนั้นเห็นลูกแล้วไม่ตกใจกันแย่เหรอ"

"ตกใจสิคะแม่ ร้องกรี๊ดกันเป็นแถวเลยค่ะ...ตลกชะมัดเลย"

นิชาภัสพูดแล้วหัวเราะ

"เอ้อ...แม่คะ พี่แนนเคยพูดถึงแฟนให้แม่ฟังบ้างไหมคะ"

"แฟนเหรอ...ไม่นะ แนนไม่เห็นเคยพูดถึงเลยจ้ะ แม่ก็เคยถามนะ...ว่ามีแฟนไหม เขาก็บอกว่าไม่มี...ทำไมหรือลูก"

"คือ...พี่แนนเคยเล่าเรื่องผู้ชายคนนึงให้นิ้งฟังค่ะ บอกว่าเป็นคนดี น่ารัก และกำลังคบหาดูใจกันด้วยค่ะ"

"เหรอ...แม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยลูก เพื่อนผู้ชายที่สนิท ๆ กันก็มีอยู่คนนึง เคยมาบ้านครั้งสองครั้ง แต่ก็ตั้งแต่สมัยยังเรียนมหาลัยน่ะนะ แม่ไม่เคยได้ยินแนนพูดอะไรเกี่ยวกับผู้ชายเลย ปกติแนนเป็นคนเงียบ ๆ มีอะไรก็ไม่ค่อยบอก ถามคำตอบคำ พ่อกับแม่เลยไม่ค่อยได้คุยอะไรกับแนนเลยจ้ะลูก"

นิชาภัสพยักหน้า นิลวดีคงบอกแค่กับเธอที่เป็นน้องสาว เพราะสนิทและคุยง่ายกว่าพ่อแม่ แต่หากเธอมีเพื่อนชายที่คบหาดูใจกันจริง ทำไมเธอไม่พามาพบ หรือพามาให้พ่อแม่ได้รู้จักบ้างล่ะ

นิชาภัสนึกกลัวว่าคนที่นิลวดีคบหาด้วย อาจจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า เธอจึงไม่กล้าเปิดเผยกับพ่อแม่ แล้วผู้ชายคนนั้นจะเป็นใครกัน

นอกจากกิตติกรกับพิรชัชแล้ว ยังมีชายหนุ่มในแผนกอื่นอีกไหม หญิงสาวถอนใจอย่างหนักอก ยังไงเธอก็ต้องหาคน ๆ นี้ให้พบ เพราะเธอมั่นใจว่าพี่สาวของเธอถูกฆาตกรรมเพราะเรื่องชู้สาวแน่นอน

นิชาภัสยังคิดถึงคนอีกคนหนึ่ง ซึ่งนิลวดีเคยพูดถึงบ่อย ๆ ว่าเป็นเพื่อนรัก และเรียกเพียงว่า "เพื่อนรักของพี่" เธอจึงไม่รู้ว่าชื่ออะไร...อยู่ที่ไหน หากรู้... เธอจะได้ไปถามเรื่องพี่สาว

นิชาภัสขับรถมาถึงบริษัทก่อนงานเข้าเกือบชั่วโมง พอเข้ามาในห้องก็เจอพิรชัชนั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอจึงเรียกทักเขา

"สวัสดีค่ะ...มาแต่เช้าเลยนะคะ"

เขาหันมามองเธอ

"สวัสดี...เธอก็มาแต่เช้าเหมือนกันนะ"

นิชาภัสไม่ตอบ มองเขาจัดเอกสารใส่กระเป๋า

"จะเตรียมไปพรีเซนต์งานให้ลูกค้าหรือคะ"

"ใช่...นัดเขาไว้ 10 โมงเช้า จะไปสายไม่ได้เลย ทางโน้นเขาเคร่งครัดเรื่องเวลามาก"

"คุณทานข้าวเช้ามาหรือยังคะ"

"ยัง...แต่ไม่เป็นไรหรอก เสร็จงานแล้วค่อยกินก็ได้"

พิรชัชพูดไป มือก็จัดของไป ไม่เงยหน้ามองนิชาภัสเลย หญิงสาวเอาของที่จะซื้อมากินเอง แบ่งใส่ถุงมายื่นให้เขา

"กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะคะ ฉันให้คุณไว้ทานระหว่างทางค่ะ"

พิรชัชมองถุงในมือเธอ เขาผลักมือเธอเบา ๆ

"ไม่ต้องหรอก...ขอบใจ"

เธอเอาถุงยัดใส่มือเขาจนได้

"เอาไปเถอะค่ะ อิ่มท้องไว้ก่อนดีกว่านะคะ ในนี้มีแซนวิช 2 ชิ้น กาแฟกระป๋องและน้ำ หวังว่าจะพอทำให้อิ่มได้นะคะ"

นิชาภัสพูดแล้วยิ้มให้เขา พิรชัชก็ยิ้มตอบ...ยอมรับถุงนั้น

"ขอบคุณมากนะ"

ชายหนุ่มหันไปหยิบแฟ้มสีฟ้ามายื่นให้ นิชาภัสรับมาเปิดดู

"เอางานนี้ไปลองทำดูก่อนนะ ถ้าไม่เข้าใจก็ถามไอ้วีได้"

"โอเค๊...ได้ค่ะ..."

"ผมต้องไปแล้วล่ะ กว่าจะเสร็จก็คงบ่าย ๆ"

"คุณจะไปยังไงคะ"

"แท็กซี่สิ...ทำไมเหรอ"

"อ้าว...ไม่ขับรถไปเหรอคะ"

"นั่งแท็กซี่ก็สะดวกดี แถมยังเบิกค่ารถกับบริษัทได้ด้วย"

พิรชัชเอากระเป๋าเอกสารมาสะพาย แล้วถือถุงที่นิชาภัสให้ เขายิ้มให้นิดนึงแล้วเดินออกไป นิชาภัสนั่งลงเปิดคอมทำงาน