น้อยใจ

"ชิ้นนั้นของกูไอ้นิกซ์" เสียงทะเลาะกันดังขึ้นอีกครั้ง สาเหตุมาจากศึกแย่งหมูย่างระหว่างโอนิกซ์และน้ำหนึ่ง มันจะดังมาเป็นระยะทุกครั้งที่วางหมูลงเตา ทุกคนได้แต่มองทั้งสองอย่างเอือมระอา ผิดกับมือปืนที่นั่งยิ้มเอ็นดูหญิงสาวอย่างไม่ละสายตาไปไหน

"ไหนชื่อ?" โอนิกซ์เลิกคิ้วถาม

"แต่กูเป็นคนย่าง มึงจะมาขโมยหน้าด้าน ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ"

"นั่นมันปัญหาของมึง" โอนิกซ์นำหมูที่คีบมาเข้าปากตัวเองต่อหน้าต่อตาน้ำหนึ่งที่เป็นคนย่างและเฝ้ามันอยู่นาน แต่แล้วก็ต้องถูกขโมยไปด้วยน้ำมือของเพื่อนตัวเอง

"มึง ไอ้เหี้ยนิกซ์!!" สุดขั้วและมือปืนนั่งมองทั้งสองพลางส่ายหน้าปลง ๆ

" อ๊ากก ปล่อย ปล่อยกู!!" น้ำหนึ่งใช้มือเปิดปากเขาให้กว้างก่อนจะนำหมูชิ้นใหญ่ยัดเข้าไปในปาก โอนิกซ์ร้องออกมาสุดเสียงเพราะความร้อนของหมู

"มึงเจอกู" ทันทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการของคนตัวเล็ก โอนิกซ์เตรียมจะพุ่งไปเอาคืนเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้ลงมือ เสียงมหาอำนาจก็ดังขึ้นมาซะก่อน

" หยุด" มือปืนเอ่ยห้ามเสียงเข้ม

"ทีมันทำกูไม่ห้ามบ้างไอ้ห่า" เขาโวยวายกลับไปเสียงดัง ตอนน้ำหนึ่งรังแกผู้ชายตัวเล็ก ๆ อย่างเขาทุกคนกับพากันนั่งขำสนุกสนาน

"แล้วมึงไปแย่งเธอทำไม" ถึงแม้จะเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วก็ตาม ยังไงน้ำหนึ่งก็ถูกเสมอสำหรับเขา

"ก็มันกินของกูก่อนอ่ะ" เขาเองก็ย่างไว้หลายชิ้น แต่ก็ไม่ทันหญิงสาวที่คีบเอาไปใส่จานตัวเองจนหมด พอเขาแย่งเธอมาแค่ชิ้นเดียว เธอกลับเล่นใหญ่เหมือนกับว่าเขาไปเผ่าโรงงานหมูอย่างนั้นแหละ

" มึงก็ทำใหม่"

" โอเค กูลูกเมียน้อย" น้ำหนึ่งยิ้มเมื่อมีคนเข้าข้าง ไม่ว่าเธอจะทำอะไรมือปืนจะคอยปกป้องเธอทุกครั้ง จะเว้นก็แต่เรื่องเดียวที่เขาไม่เคยเห็นด้วยกับเธอมาตลอด

"อร่อยจังเลย~"

"อย่าเผลอก็แล้วกัน" โอนิกซ์ชี้หน้าคาดโทษก่อนจะกลับไปนั่งกินเหมือนเดิม

" ง่ำ ๆ " หญิงสาวแสดงสีหน้ามีความสุขเยาะเย้ยใส่เพื่อนตัวเอง โอนิกซ์โยนผักที่อยู่ในกะลังใส่หน้าเธออย่างแรง

ปัก!!

"อ๊ะ/โอ๊ย!" เสียงน้ำหนึ่งและโอนิกซ์ร้องออกมาพร้อมกัน ตอนที่เขาโยนผักใส่หญิงสาว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มือปืนโยนแก้วพลาสติกโดนหัวโอนิกซ์

"แม่งใครวะ! " เขาจับหัวพลางหันไปมองยังสุดขั้วและมือปืน

"แดกดี ๆ" มือปืนบอกเสียงเข้ม

"ปกป้องกันเก่งฉิบหาย "

"มึงมีปัญหา?"

" กูมีได้เหรอ กูพูดอะไรหรือยัง?" เกิดเป็นโอนิกซ์ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมด พระเจ้าช่างใจร้ายกับคนหล่ออย่างเขาซะเหลือเกิน

แล้วศึกก็กลับมาสงบลงหรือเปล่า มือปืนนั่งมองหญิงสาวเคี้ยวหมูอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าของเธอบ่งบอกว่ามีความสุขแค่ไหนทุกครั้งที่ได้กินของโปรดตัวเอง

"ใกล้จะมีแข่งแล้วหนิ อีกไม่กี่เดือน" สุดขั้วหันไปพูดกับมือปืน แต่คำพูดของเขาดันทำให้ใครบางคนหูผึ่งขึ้นมาทันที น้ำหนึ่งทำเป็นนั่งกินไม่สนใจอะไร ทั้ง ๆ ที่ทุกการกระทำของเธอได้ตกอยู่ในสายตาของมือปืนทั้งหมด

"อือ" มือปืนตอบโดยที่สายตาก็จ้องไปที่หญิงสาว

"สนามเรามีผู้หญิงลงเหรอวะ เห็นว่ารอบนี้รอบแข่งผู้หญิง" ส่วนมากคนของมือปืนจะมีแต่ผู้ชาย ผู้หญิงแทบไม่มี คงเพราะเขาไม่ชอบให้สนามตัวเองมีผู้หญิงด้วยแหละมั้ง จะมีก็แค่เหล่าแม่บ้านและน้ำหนึ่งเท่านั้นที่เข้าออกสนามเขาได้

" ยัง" ปากหนาตอบพลางลอบมองปฏิกิริยาของอีกคน พูดเรื่องแข่งรถไม่ได้ เป็นต้องให้ความสนใจตลอด

"แล้วมึงจะส่งไหม"

"ไม่รู้" ไม่มีก็ไม่ส่ง เขาไม่ซีเรียสอะไรอยู่แล้วเรื่องแค่นี้

"ส่งดิ!" น้ำหนึ่งโพล่งขึ้นเสียงดังอย่างลืมตัว

"หึ~" มือปืนส่ายหน้าให้เธอเล็กน้อย

"มึงจะลงหรือไง" สุดขั้วถามน้ำหนึ่ง

" .... " คนตัวเล็กเลื่อนสายตาไปมองที่ร่างสูง ทั้งสองสบตากันโดยบังเอิญ เขาไม่พูดอะไรนอกจากสีหน้าเรียบนิ่งยากจะคาดเดา

" งั้นก็ให้ไอ้น้ำหนึ่งลงดิ"

"อยากตายก็ไม่บอก" โอนิกซ์พึมพำตอนที่ได้ยินคำพูดสุดขั้ว

"มึงพูดอะไรไอ้โอ"

"โอพ่องมึงสิ"

ทุกคนรู้ว่ายังไงมือปืนก็ไม่มีทางเห็นด้วยเด็ดขาด เรื่องจะให้น้ำหนึ่งลงแข่งรถ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรืออยากไปไหนเขาตามใจเธอได้หมด แต่เรื่องนี้เขาไม่มีทางตามใจเธอแน่นอน ถึงเขาจะเป็นถึงเจ้าของสนามและเก่งเรื่องรถสักแค่ไหน หญิงสาวเองก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน แต่ไม่มีทางที่เธอจะได้ลงแข่งแน่นอน

"ไม่มีก็ไม่ส่ง" ปากหนาตอบกลับเพื่อนอย่างสบาย ๆ ไม่มีคนก็ไม่ส่งแค่นั้น ปล่อยให้คนที่มาแข่งไป ส่วนเขามีหน้าที่จัดเตรียมสนามก็เท่านั้นเอง คิดไรมาก

"นายไม่คิดจะส่งหน่อยเหรอ" คนตัวเล็กแกล้งถาม เผื่อมือปืนจะอยากเปลี่ยนใจขึ้นมา

"ไม่" คำตอบหนักแน่นอกจากปากคนตัวสูง ทำเอาน้ำหนึ่งมีสีหน้าสลดอย่างเห็นได้ชัด เธอยังคาดหวังเสมอว่ามือปืนจะสนับสนุนเธอเรื่องนี้บ้าง แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาก็ไม่เคยเห็นด้วย

" ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" เธอรีบเดินเข้าห้องน้ำทันที สามหนุ่มที่นั่งอยู่ต่างพาเงียบ สุดขั้วและโอนิกซ์หันมามองหน้ากันก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่อีกคน มือปืนนั่งนิ่งมองตามหญิงสาวไป ไม่มีคำพูดใดหลุดจากเขา สุดท้ายก็ไม่มีใครพูดอะไรได้นอกจากถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ไม่นานน้ำหนึ่งก็เดินกลับมานั่งรวมกับทุกคน แต่รอบนี้เธอนิ่ง ดูแปลกไปจากตอนแรก ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าเธอเข้าไปทำอะไรในห้องน้ำ ดูได้จากดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง ถึงเธอจะล้างหน้ามาแล้วแต่มันก็ไม่สามารถปกปิดทุกคนได้

"ฉันขอกลับก่อนนะ พอดีต้องไปทำธุระให้พ่อ" บรรยากาศเริ่มอึดอัดจนเธอทนไม่ไหวหลังจากที่กลับมานั่งได้สักพัก เธอใช้พ่อเป็นข้ออ้างเพื่อจะปลีกตัวกลับ กลัวว่าตัวเองอยู่แล้วทำให้บรรยากาศเสีย สู้กลับไปนอนพักที่บ้านดีกว่า

"มึงจะรีบไปทำไมวะ" โอนิกซ์เองก็รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่เขาไม่อยากพูดเลยตามน้ำอีกคนไป

" ต้องไปซื้อของให้พ่อ" เธอว่าพลางเก็บของใส่กงระเป๋าก่อนจะเดินไปใส่รองเท้า

"เดี๋ยวพาไป" มือปืนเป็นคนพูด

"...ไม่เป็นไร" น้ำหนึ่งยืนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบเขาแล้วรีบออกจากห้องไปทันที

" หมดอร่อยเลยกู"

"....." มือปืนนิ่ง เขารู้ว่าเธอกำลังน้อยใจที่เขาห้ามเธอ

@บ้านน้ำหนึ่ง

" อ้าว กลับเร็วจังเลยวันนี้" พริมาเอ่ยถามขณะที่น้ำหนึ่งเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา

"แค่เบื่อ ๆ ค่ะ" คนเป็นแม่มองลูกสาวเพียงคนเดียวนิ่ง ปกติไม่มืดไม่กลับ บ้างครั้งต้องโทรตามกลับเอา

" เป็นอะไร" เพราะเธอเลี้ยงลูกมาเองกับมือ ลูกสาวเป็นยังไงทำไมเธอจะไม่รู้ คงจะไปน้อยใจใครมาอีกถึงได้หนีกลับมาแบบนี้ ด้วยความที่เธอเลี้ยงลูกแบบปล่อย มีอะไรก็คุยกัน น้ำหนึ่งเลยไม่เคยมีความลับกับครอบครัวสักครั้ง เธอคุยกับแม่ทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

" ไม่มีอะไรค่ะ" ถ้าเธอพูดมาแบบนี้แสดงว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โต เธอจัดการเองได้อยู่ พริมาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปจัดดอกไม้ใส่แจกันต่อ พริมาแม่ของน้ำหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย งานบ้านงานเรือนทุกอย่างเธอทำได้หมด มีนิสัยที่อ่อนโยน ต่างจากน้ำหนึ่งที่มีนิสัยห้าว ชอบอะไรที่มันท้าทายโดยเฉพาะเรื่องรถ เธอได้นิสัยพ่อมาเต็ม ๆ บางครั้งพริมาก็อดห่วงไม่ได้ เพราะมันอันตราย เธอกลัวลูกจะเจ็บแต่เพราะยังไงลูกก็ต้องได้เรียนรู้ชีวิตของเขาไป เธอเลยเลือกที่จะให้เขาทำตามสิ่งที่เขารักไม่ขอบังคับ เธอมั่นใจว่าลูกเธอจะโตมาอย่างมีคุณภาพ เธอเชื่ออย่างนั้น