บทที่ 9 ดักเตือน

แสงนีออนสลัวและเสียงดนตรีเบสหนักๆ ในผับหรูไม่ได้ช่วยให้พรีมรู้สึกผ่อนคลายหรือหายตื่นเต้นลงเลยสักนิด เธอในชุดเดรสสีดำเข้ารูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง กำลังพยายามรักษารอยยิ้มอย่างสุภาพ และระยะห่างระหว่างลูกค้ากับเธอที่เหมือนจะยากเหลือเกิน

“มาใหม่เหรอครับ”

เสียงทุ้มหนึ่งที่มาจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้ง ทั้งที่ไม่ได้ใกล้มากซะจนใบหน้าประชิด แต่แค่โน้มมาแล้วกระซิบ ก็ทำให้ใจสั่นขวัญหายได้

“ใช่ค่ะ”

“สวยจังเลยครับ ชื่ออะไรเอ่ย?”

ชายกลางคนท่าทางมีภูมิฐาน แววตาฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เอ่ยขึ้น แล้วหันไปหาเพื่อน คู่ขาที่มาด้วยกัน ซึ่งฝั่งนั้นก็จ้องมองอยู่ ด้วยสายตาหื่นกามอย่างเปิดเผย

“ร้านนี้รับแต่คนสวยๆทั้งนั้นเลยนะ”

“ใช่เฮีย แต่ผมว่านะ...คนนี้สวยสุด ว่ายังไง ชื่ออะไรครับ ผมชัชนะ ส่วนนี้เจมินเพื่อนของผม”

ไม่พอยังยื่นแก้วมาหาเธอด้วย

“ชื่อพรีมค่ะ”

“ว้าว น้องพรีม ชื่อก็น่ารัก...ชนแก้วหน่อยสิครับ แหม สวยขนาดนี้มาอยู่ดูแลพวกพี่คนเดียวทั้งคืนเลยได้ไหม”

ได้ยินแค่นี้กลางใจของเธอกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าว แกล้งปฏิเสธด้วยการส่งยิ้มแล้วก้าวถอย

“พรีมต้องดูแลโต๊ะอื่นด้วยค่ะพี่ ขอโทษนะคะ”

พยายามหาจังหวะปลีกตัวเลี่ยงออกมา

ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา มือหนาของเสี่ยคนเดิมก็คว้าหมับเข้าที่แขน แรงดึงทำให้ร่างบางถลำลงไปนั่งแหมะอยู่บนโซฟาข้างๆ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งผสมน้ำหอมฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนพรีมรู้สึกคลื่นไส้

“จะรีบไปไหนเล่าแหม.. ไม่ต้องอาย คนกันเองทั้งนั้น”

ไม่พูดเปล่า แขนหนาโอบเข้าที่เอวบาง มือสกปรกนั้นทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง เริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่

“ปล่อยนะ!”

และหน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธ พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอก หากแต่ไม่เป็นผล ไม่พอคนข้างๆที่มาด้วยกันก็เป็นพวกเดียวกันอีก มันหัวเราะชอบใจจนเธอรู้สึกโกรธขึ้นมาแล้วจริงๆ

“โธ่..ทำเป็นเล่นตัวไปได้มาทำงานแบบนี้จะแคร์เพื่อ? เรียกราคามาเลยดีกว่า กับน้อง สวยๆแบบนี้ แพงแค่ไหน เป็นไงเป็นกัน”

น้ำเสียงดูถูกกระซิบชิดใบหู พร้อมกับจมูกที่พยายามซุกไซร้ซอกคอขาว

“บอกให้ปล่อยไง! ไม่งั้นจะเรียกคนช่วยนะ”

“แสดงว่า..หนูยังไม่รู้ว่าเสี่ยเป็นใคร ถ้าอย่างนั้นก็เอาสิ เรียกเลย”

.

.

จากมุมมืดบนชั้นลอยโซนวีไอพีระดับสูงสุด นอร์ธยืนพิงราวระเบียงเหล็ก สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองไปเบื้องล่าง ท่ามกลางแสงไฟสลัวสลับสีที่ชวนเวียนหัว แต่เขาสามารถล็อคเป้าหมายที่ต้องการได้เลยไม่ต้องกวาดมองนาน จากนั้นก็ควักบุหรี่รสโปรดขึ้นมาคาบ ตามมาด้วยไฟรนปลายจนเกิดควันโขมง เขาสูดสิ่งนั้นเข้าไปและพ่นออกมาล้อมรอบตัวเอง ก่อนจะขบกรามกรอดจนขึ้นเส้นปูด

ทีแรกเขาแค่อยากรู้การทำงาน หลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอถึงได้มาโผล่อยู่ที่นี่ พร้อมกับความหวงแหนลึกๆ ขณะมองเห็นเธอส่งยิ้มให้กับแขกเหรื่อทั่วไป ตามหน้าที่ของพีอาร์

แต่แล้ว..ทันทีที่ร่างเล็กถูกกระชากให้นั่งด้วยมือสกปรกของไอ้เวรนั่น นัยย์ตาคู่นั้นที่เคยก็แข็งกร้าวอยู่แล้วก็เพิ่มขึ้นมาเท่าทวี ก่อนจะมองหาเค ผู้จัดการผับ พอเห็นก็ส่งสายตาให้เขามองตาม แน่นอนว่าฝ่ายนั้นตกใจหนัก เร่งเดินลุยฝ่าผู้คนที่กีดกั้นเพื่อไปช่วยอย่างลนลาน ส่วนเขาก็เดินอ้อมไปทางอื่น มุ่งตรงไปยังลานจอดรถอย่างใจเย็น

“เดี๋ยวกูมา”

“ไปไหนวะ”

“เออน่ะ มึงไปรอที่โต๊ะสนุ๊กก็แล้วกัน”

.

ไม่ถึงสิบนาที เสียงสบถด่าอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ดังขึ้น ลูกค้าชายตัณหากลับสองคนนั้นเดินหัวเสียกันออกมา หลังถูกเคและพนักงานตักเตือนและเชิญให้ออกจากผับ จังหวะจะกดรีโมทรถแต่ไม่ทันได้กด เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากมุมอับ

หมับ!

“เฮ้ยไรวะ”

ตุบ!

ขายาวเท้าหนักกระโดดถีบหนึ่งในสองจนล้มกลิ้ง และยกขาก้านคออีกคน กว่าพวกมันจะหายมึนหาคนทำเจอ เจ้าตัวก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบใช้ไฟรนจนฟันโขมงไปแล้ว

“มึงเป็นใครวะ”

หนึ่งในนั้นหลับหูหลับตาโวยวาย ทั้งที่ไม่มองหน้าให้ชัด อีกคนที่สายตาดีกว่าและเมาน้อยกว่าพยายามสะกิด ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นอีกแบบ

“คะ คุณนอร์ธเองเหรอครับ”

ทันทีที่เจ้าของชื่อได้ยิน ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้ม ดวงตาเสมือนว่ายิ้มแต่ความจริงไม่ใช่ กำลังจ้องเขม็งคนทั้งคู่อยู่

“ขอบคุณครับที่จำได้” จากนั้นก็พ่นควันโขมงอีกรอบ “ผมเองก็จะจำพวกเฮียให้ได้เหมือนกัน”

ท่าทางละล่ำละลักของคนเดิมทำอีกคนที่เมาหนัก และขี้โวยวายงุนงงตามไปด้วย ถึงไม่รู้จักอีกฝ่ายแต่ก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ สังเกตการณ์จากเพื่อนร่วมโต๊ะสุราก่อน

“พวกเราไปทำอะไรให้คุณนอร์ธไม่พอใจหรือเปล่าครับ ถ้ามี..”

“สุราในร้านซื้อได้ไม่อั้นครับ... แต่ผู้หญิงในร้านห้ามซื้อ”

ไม่ทันที่มันได้พูดจบ ก็ถูกเขาแทรกแซงด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ชัชวาลได้ยินแบบนั้นก็มีท่าทีร้อนรน เหมือนจะรู้แล้วว่าที่ถูกกระทำครั้งนี้ด้วยสาเหตุอะไร

“อะ อ๋อ..ผู้หญิงคนนั้น น้องเขาเป็นเด็กคุณนอร์ธเหรอครับ”