บทที่ 33 นาทีตื่นเต้น

“จำได้แล้ว..” โดยหารู้ไม่ว่า นั่น..ไม่ได้ส่งผลดีต่อเธอเลย “เธอ..คนที่โหนรถเมล์แล้วเซมาชนใช่ไหม”

ไม่ได้มีแค่นอร์ธที่ชะงัก เธอเองก็ด้วย นั่งตัวแข็งทื่อลากสายตาไปมองเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน นี่ตั้งแต่เธอเข้ามาที่เขาเงียบไม่พูดไม่จาเพราะมัวแต่นึกเรื่องนี้เหรอ

“ใช่..เราเอง”

พรีมพยักหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว ลบริมฝีปากเข้าหากันอัตโนมัติ เอียงคอมองเขาราวกับรอเผื่อเขาจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อไม่ ก็หันมายังอีกคน

“พรีมขอโทษที่ซุ่มซ่ามค่ะ”

รายนั้นเหมือนกับว่าสีหน้าเปลี่ยนไปอีกแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ได้ขรึมเท่านี้ ร่างเล็กที่สังเกตเห็นและมั่นใจว่าใช่ แต่ไม่รู้สาเหตุ จึงเม้มริมฝีปาก ด้วยความอึดอัดในใจของเธอรู้สึกอยากจะออกจากตรงนี้มากๆ หากแต่ทำได้แค่รับชะตากรรม บอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เดี๋ยวเธอก็เลิกงาน แค่เพียงอดทน แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย เมื่อมือหนายื่นมาฉวยแขน แล้วบีบจนเจ็บ

อะไรกัน?

“อะ โอ๊ย..”

“เฮียว่า หนูไม่เหมาะกับโซนนี้เลย” ไม่พอคนบีบ ทำแบบนี้โดยพลการ โน้มหน้าเข้ามาใกล้ด้วย จมูกกับปากของเขาห่างกับแก้มเธอไม่ถึงคืบ “แต่เหมาะมาเป็นเด็กนั่งดริงก์ของเฮียมากกว่า...ขึ้นมา”

“เฮีย!”

ฟุบ!

มันเกิดขึ้นเร็วมาก รู้อีกทีร่างของเธอก็ถูกกระชากมานั่งอยู่บนโซฟาเดียวกันกับเขาแล้ว

ท่ามกลางสายตาของอีกคน ที่เหมือนสงสัยเช่นเดียวกันกับเธอ จู่ๆเขาก็ฉุนเฉียวขึ้นราวกับเธอทำอะไรผิดหนักหนา สิ่งที่เธอทำมันไม่สมควรที่จะได้รับความเจ็บตัวด้วยซ้ำ และไม่ควรกระชากเธอขึ้นไปนั่งกับเขาแบบนี้

ร่างเล็กพยายามดิ้น แต่เหมือนยิ่งดิ้นจะยิ่งถูกบีบรัด เธอจึงจำต้องหยุดดิ้นเพื่อปกป้องกระดูกของตัวเอง แล้วจ้องหน้าเขา

“ถ้าเฮียไม่พอใจ จะเปลี่ยนคนก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องโกรธกันถึงขนาดนี้เลยอะ”

พรีมแค่นเสียงราวกับกระซิบ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่ตอนนี้เธอกำลังควบคุมอารมณ์ มีความร้อนมากมายแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด และพร้อมจะปะทุได้ตลอดเวลา

“นี่ไงพอใจแล้ว”

หากแต่เขาตอบกลับมาด้วยเสียงราบเรียบ ประหนึ่งไม่สะทกสะท้าน ไม่มีอารมณ์คุกรุ่นแบบเดียวกันกับเธอ

“ไม่ใช่สิ..”

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูด ใช้แขนแกร่งข้างเดียวรัดเอวคอดกิ่ว ส่วนอีกข้างยื่นมือไปหยิบขวดวิสกี้มาเทใส่แก้วของฌาน แย่งหน้าที่ทำแทนเธอทุกอย่าง พลางเลื่อนไปตรงหน้าของเจ้าของ ชายหนุ่มในเสื้อช็อปวิศวะ ที่คงยังนั่งนิ่งทำได้แค่มอง ไม่ได้ทักท้วงหรือช่วยเหลือใดๆ ไม่พอเขายังรับแก้วนั้นไปถือไว้แล้วยกขึ้นดื่มด้วย

“ขอบคุณครับ”

นอร์ธพยักหน้าให้ ก่อนลากสายตากลับมามองเธอ

“จะให้อีกห้าหมื่นถ้าเธอดื่มกับฉันจนจบ”

เขายังคงพูดต่อโดยที่เธอไม่ได้มองหน้า มือข้างที่ว่างคราวนี้ดึงกลับมาชงแก้วตัวเอง จากนั้นก็ยื่นมาให้เธอ

“เฮีย พรีมไม่...”

“หรือว่าจะให้ช่วยทั้งหมด หนี้ของพี่ชายเธอน่ะ..บอกมาเท่าไหร่”

เมื่อเห็นว่าเธอไม่รับไป เขาก็เลื่อนมาจ่อปากแทน เธอที่กำลังจะอ้าปากจะเถียงกลับต้องเงียบกริบ พลางหลุบตาต่ำมองแก้วเหล้านั้น ก่อนตวัดสายตาขึ้นมองเขา

“ไม่เอา เฮียอย่าบังคับพรีม..”

เธอไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น แต่รับรู้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา คล้ายกับความโกรธ บวกกับความไม่พอใจจนกลายเป็นอย่างนี้

เธอได้แต่ขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้า ราวกับมีคำถาม คำถามที่เอ่ยผ่านขอบตาร้อนผ่าวของเธอ ซึ่งภายในนั้นกำลังมีน้ำใสเอ่อล้นออกมา เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจอยู่นาน จนทนความกดดันที่ส่งผ่านจากสายตาคมกริบนั้นไม่ได้ ตัดสินใจรับแก้วในมือ จากนั้นก็ยกขึ้นกระดกดื่มรวดเดียวหมด

“อึกๆ”

แล้วกระแทกมันลงบนโต๊ะ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฌานลุกขึ้นพอดี เขายืนเต็มความสูง บิดขี้เกียจ ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

“เฮีย ถ้างั้น..ผมไปสูบบุหรี่ก่อนนะ”