บทที่ 14 ไม่มีของฟรี

เลิกเรียน

ความตั้งใจที่จะกลับไปถึงแล้วทำงานพิเศษ หลังผ่านความวุ่นวายในรั้วมหาลัยจนสมองหนักอึ้ง ร่างเล็กก้าวลงจากรถโดยสารประจำทางด้วยความเหนื่อยล้า แสงอาทิตย์เริ่มอัสดงเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงสลัว เธอเดินเลี้ยวเข้าซอยคุ้นเคยซึ่งเป็นทางกลับบ้านของเธอ ...แต่ในความเป็นจริงเธอไม่สามารถกลับบ้านพักหลังนั้นได้ในช่วงนี้

ตั้งแต่ถูกพวกเงินกู้นอกระบบที่พี่ชายไปกู้มาคุกคามเมื่อสองวันก่อน จำต้องย้ายไปพักอยู่ที่ทำงานที่อยู่อีกซอยถัดไป ทุกเย็นเธอจะต้องเดินอ้อมผ่านซอยเปลี่ยวที่ทางเชื่อมนี้เพื่อเลี่ยงไม่ให้ใครสังเกตเห็น

ทว่า ระมัดระวังแค่ไหน บทคนจะซวยอย่างไรก็ซวย

“อ้าว...นึกว่าใคร ที่แท้น้องพรีมคนสวยนี่เอง หนีพวกกูมาสองวัน นึกว่าจะรอดหรือไงนะ”

น้ำเสียงห้าวและหยาบโลนดังขึ้นจากมุมมืดข้างกำแพงตึก พรีมสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบเมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองคนในชุดสีเข้มก้าวออกมาขวาง สลักความกลัวฉายชัดในแววตาของเธอทันที พวกมันตามหาเธอเจอจนได้!

ไม่สิ...ไม่ทันได้ตามหาเลยด้วยซ้ำ

ก็แค่ดักรอ อีกอย่างเธอไม่ได้หนีสักหน่อย เธอแค่ไปหางานทำ

“พวกพี่..”

พรีมก้าวถอย สัญชาตญาณสั่งให้เธอหันหลังหนี แต่มันสายเกินไป

“จะหนีไปไหน” เจ้าหนี้คนหนึ่งพุ่งเข้าตะครุบข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้เธอเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว “คิดว่าเปลี่ยนที่อยู่แล้วพวกกูจะสืบไม่ได้เหรอ? เอาเงินมาคืนกูเดี๋ยวนี้!”

“หนูยังไม่มี ขอเวลาหน่อย”

“ถ้าไม่มีเงิน.. มึงก็ต้องเอาตัวเองขัดดอก!”

“ปล่อยนะ!!!”

พรีมกรีดร้องดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีแผงอกหนาของมัน แต่กลับถูกมันฉุดกระชากลากดึงเข้าไปในมุมอับสายตาไร้ความปรานี มือหยาบกร้านพยายามพุ่งเข้ามาปิดปากเพื่อกันไม่ให้เธอส่งเสียงร้อง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มไหลรินเมื่อรู้ตัวว่าจะสู้แรงชายไม่ได้

แต่แล้ว..

พลั่ก!

จู่ๆชายที่จับข้อมือเธอก็กระเด็นไปไกลเกือบหัวคะมำ ด้วยแรงกระโดดถีบของใครบางคน และพรีมก็เซถอยหลังไปตามแรงนั้นด้วย กว่าเธอจะเห็นหน้าที่ชัดเจน คนๆนั้นก็ยืนตระหง่านกำบังเธออยู่แล้ว เขาสูงมาก และ..เป็นชายแปลกหน้าที่มีแผ่นหลังที่คุ้นเคย

“ทำอะไร”

น้ำเสียงทุ้มเข้มแข็งกร้าวดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ร่างเล็กขึงตากว้างตอนนี้เจ้าหนี้สองคนไม่ได้น่าตกใจเท่ากับเขาเลย

นอร์ธงั้นเหรอ?

ผู้ชายสุขุมดูดุร้ายคนนี้คือนอร์ธใช่ไหม

“มึงเป็นใครวะ อย่ามาเสือก เรื่องผัวเมีย”

เธอมาได้สติด้วยประโยคนี้ แต่ไม่ทันอ้าปากพูด กลับต้องสะดุ้ง เพราะเขาเหลียวหลังมามองเธอ

“จริงเหรอ?”

“คะ?..”

“ที่มันบอกน่ะ..จริงไหม?”

จากนั้นก็ละล่ำละลักรีบอธิบาย มือไม้โบกสะบัด

“ไม่ใช่นะคะ! พวกมันเป็นพวกทวงหนี้โหด..ฮะ เฮีย เฮียช่วยหนูด้วยค่ะ”

และคว้าชายเสื้อของนอร์ธเอาไว้แน่นเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย แถมกลัวว่าเขาจะหนี

เขาเลิกคิ้วสูง จังหวะก้มลงมองมือของเธอ เมื่อเห็นว่าชายเสื้อของตัวเองถูกมือเล็กฉุดไว้แน่น มุมปากก็หยักโค้งขึ้นทันที ก่อนจะใช้สายตาคมกริบมองเข้าไปในตาสวย เน้นย้ำเพื่อให้ยืนยันอีกทีว่าต้องการให้ช่วยจริงๆ

“ช่วยได้ แต่ไม่ฟรี”

“คะ?”

“หูหนวก?”

“คือ..”

“งั้นก็แล้วแต่เธอ”

“ดะ ได้ค่ะ! จะให้ทำไรก็ได้ทั้งนั้น..ช่วยหนูด้วย”

ในขณะที่หญิงสาวเองก็ไม่มีทางเลือก เธอโพล่งออกไปทันควัน จังหวะที่ร่างสูงกำลังขยับตัว

เอาวะ! ก็ดีกว่าไปกับพวกมัน

“แน่ใจ?”

“ค่ะ ช่วยพรีมด้วยนะคะ”

นอร์ธยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันกลับมาหาพวกมัน และนั่นคือจุดจบที่เธอเป็นผู้ตัดสิน

เขาไม่จำเป็นต้องสืบความ และหาเบาะแสใครถูกใครผิด หากร่างเล็กเบื้องหลังขอความช่วยเหลือ ต่อให้เป็นคนปากแข็ง ไม่ตรงกับใจ นาทีนี้อย่างไรก็ต้องช่วยเธอ และช่วยให้ถึงที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นก็ถอยไป...ยืนรอ”

ไม่พูดเปล่า แต่ถกแขนเสื้อขึ้นด้วย ราวกับนั่นเป็นการเตรียมตัว อีกนัยยะบอกฝ่ายตรงข้ามให้เตรียมรับมือด้วยเช่นกัน

“ไอ้สัส กูบอกว่าอย่าเสือก!”

“กูอยากเสือก...มีอะไรไหม”

พลั่ก!

.

.

เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทที่บริเวณลานจอดรถในช่องวีไอพีของผับ ซึ่งมีไว้เฉพาะเจ้าของ รูปลักษณ์ที่ดุดันและหรูหราของรถดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมงานหลายคนที่กำลังยืนออกันอยู่ สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องยืนตัวแข็งทื่อและขึงตากว้างนั้นคือคนที่ซ้อนท้ายมากับเขาด้วย

“นั่นมัน...”

“พรีมไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ๆ มากับเฮียนอร์ธได้ไง”

“น้ำหวานแกดูดิ”

นอร์ธดับเครื่องยนต์ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อคเต็มใบออก หันไปมองคนที่ซ้อนท้ายมาด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ก็ยังยื่นมือไปประคองเธอตอนลง

“ขอบคุณมากนะคะ”

“อืม”

เขาพยักหน้า จากนั้นก็ถอนหายใจพรืด ดูท่าทางคนตัวเล็กยังคงขวัญเสีย และกลัวเขาไม่หาย ที่ตอนอัดสองคนนั้นซะน่วม หญิงสาวมองคืนพลางก้มหน้างุด เป็นฝ่ายหลบตาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ลากสายตาไปจากเธอเสียที

“ถ้าอย่างนั้น..พรีมขอเข้าไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

เธอตัดบทหวังเลี่ยงด้วยการโน้มศีรษะ ทว่าจังหวะที่หมุนตัวเมื่อเห็นเขาพยักหน้าอนุญาต กลับต้องหยุดยืนนิ่งอีกครั้ง

“พวกนั้น..ถ่วงเวลาได้แค่ไม่กี่วัน อีกไม่นานมันก็จะมาอีก..”

“......”

“รู้ใช่ไหม เป็นหนี้ก็ต้องใช้”

“รู้ค่ะ”

“และเรื่องที่รับปากฉันไว้ด้วย”

“...ได้ค่ะ”

“อย่าลืมซะล่ะ”

“ไม่ลืมค่ะ เฮียต้องการให้พรีมทำอะไรบอกมาได้เลย”

“หึ..”

แม้ตอนเขาแค่นหัวเราะจะทำให้เธอประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังใจสู้จ้องตากับเขา ก่อนจะเดินต่อเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว

“ยังไงก็..ขอบคุณอีกครั้งนะคะ เฮียนอร์ธ”

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินกว่าจะยืนอยู่ด้วยนาน และอธิบายอะไรยาวๆ สู้เอ่ยคำขอบคุณจากใจ แล้วเดินห่างไปจะดีกว่า