บทที่ 12 กลบเกลื่อน

“หน้าคุ้น เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

นพพึมพำเสียงแผ่ว แต่กลับมองหน้าภรรยาเหมือนกำลังหาคำตอบ

.

.

ด้านของพรีม

บรรยากาศในหมู่คณะของเพื่อนใหม่ยังคงครึกครื้นอย่างต่อเนื่อง แบบไร้แอลกอฮอล์เนื่องจากพวกเขาเลือกที่จะไม่ดื่มเอง เหตุผลคงเพราะตอนทำงานจิบมาจากแขกจนเบื่อแล้ว ไม่ก็เตรียมร่างกายเอาไว้เพื่อตอนนั้น บนโต๊ะถึงได้มีแต่น้ำอัดลม ส่วนพรีมไม่ดื่มน้ำอัดลมเพราะเธอชอบท้องอืด

“อิ่มไหมพรีม เอาอีกไหม”

กล้วยหันมาถาม แต่หล่อนไม่ได้จะเอาคำตอบ เพราะจังหวะถามมือบางเอื้อมไปหยิบพิซซ่าในกล่องมาแล้ว พรีมที่ปฏิเสธไม่ทันจึงยึดฉุดข้อมือหล่อนเอาไว้

“เอ่อ..ไม่เอาแล้วจ้ะ ขอบคุณนะ”

และรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ที่หล่อนเลือกวางลง แทนที่จะยัดเยียดเธอ

“พี่เค เฮียเรียกพี่”

จังหวะนั้นคนอื่นอาจจะไม่ได้ยินเสียงนี้ แต่พรีมได้ยิน เธอหันไปมองตาม เห็นเคพยักหน้ารัวๆและกระตือรือร้นเตรียมจะลุก แต่ก่อนไปไม่วายยกน้ำดื่ม แบบรวดเดียวหมดประหนึ่งว่าล้างคอ เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าหลังจากนี้อาจคอแห้ง หาน้ำดื่มไม่ทัน จากนั้นก็ลุกพรวดเดินเร็วออกไป ทิ้งเธอไว้กับเพื่อนอีกหลายคน

“เจอเฮียรึยัง”

ไม่นานก็ต้องลากสายตามายังกล้วย ที่จู่ๆก็ถามขึ้น แต่พอหันไปมอง เหมือนไม่ใช่แค่กล้วยที่อยากรู้คำตอบ แต่ทั้งโต๊ะ

อะไรกันเนี่ย..

“ยังเลย”

พรีมตอบตามความจริง และแน่นอนว่าคำถามต่อไปจะต้องตามมา

“ทั้งสองคนเหรอ?”

“อื้ม..เราเจอแค่เจ้อ่ะ”

“แล้ว..พรีมพักที่ไหน”

ทว่าคำถามนี้ทำให้ต้องเงียบไปอึดใจ ราวกับเธอเองก็ตงิดใจเช่นกัน ให้กับคำถามคุมเครือ ประหนึ่งต้องการจับผิด และเพราะหญิงสาวเป็นคนโกหกไม่เป็น ถามอะไรมาก็ว่าไปตามนั้นจึงโพล่งออกไปง่ายๆ เพียงแค่คำตอบนี้ไม่คิดว่าจะทำให้ทุกคนหันขวับ...เรียกได้ว่าทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว

“ที่นี่ไง”

“............”

“มีอะไรเหรอ”

ต่างฝ่ายต่างหันมองหน้ากันเอง จนเธอเลี่ยงที่จะอยากรู้ไม่ได้ พอถามออกไปแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย สายตาที่มองมาเปลี่ยนไป แม้กระทั่งกล้วยที่ดูเหมือนจะสับสนปนผิดหวัง

“ที่นี่ไม่มีห้องพักหรอกนะ ทำไมถึงค้างได้ล่ะ พรีมเช่าห้องข้างบนเหรอ”

“แต่ห้องนั้นคืนละเกือบพันเลยนะ เขามีไว้ให้แขกที่เมากลับบ้านไม่ได้พักอะ”

ส่วนเธอก็หน้าชาเป็นแถบ รู้สึกเหมือนเป็นหนูติดจั่นที่ถูกต้อนมาเหยียบจนจมตีน หันมองกล้วย สลับกับฝัน

“จริงเหรอ?”

“อืม” ฝันพยักหน้า “ตอนแรกพวกเราคิดว่าเธอเป็นญาติของใครสักคน ไม่เจ้ก็เฮีย แต่พอถามพี่เคแล้วเขาบอกว่าไม่ใช่ ก็เลยคิดว่าเจ้กับเฮียคงเอ็นดูเธอมาก”

“ใช่ๆ เพราะตอนที่พวกเรามาทำงานใหม่ๆ ถามหาห้องพัก เขายังไม่มีให้เลย”

ได้ยินแบบนั้น พรีมถึงกับหน้าเสีย ยิ่งทำให้ไม่กล้าบอกไปอีก ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะย้ายแผนกแล้ว

“พรีมไม่รู้...”

หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน มองหน้าทุกคนแล้วก้มหน้าลง จากนั้นก็เงยกลับขึ้นมาใหม่ด้วยความงงที่มากกว่าเดิม ให้กับประโยคนี้ของคนที่ไม่ชอบเธอ

“ยังไงก็ช่าง อย่ายุ่งกับเฮียนอร์ธก็แล้วกัน”

ตอนหันขวับไปมองหน้าคนพูด แล้วหันกลับมามองกล้วย เธอเห็นฝันเขย่าแขนฝันหวานด้วย และได้ยินเสียงเบียร์แค่นหัวเราะทำเสียงเฮอะหันไปทางอื่น หลังจากนั้นบรรยากาศก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จนกระทั่งเคเดินกลับมา

....xxx....

ควันบุหรี่ลอยคลุ้งเหนือโต๊ะสักหลาดสีเขียวมรกต แสงสปอตไลท์ส่องลงมาขับให้ใบหน้าคมคายของนอร์ธให้ดูเคร่งขรึมมากกว่าปกติ เขาเพิ่งเดินเข้ามาในห้องวีไอพี หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายที่ผับตัวเองเสร็จ

“มาช้าจังวะนอร์ธ นึกว่าโดนสาวที่ไหนล็อคตัวไว้ซะแล้ว”

ญอนเอ่ยทักพลางควงไม้คิวอย่างอารมณ์ดี

นอร์ธพยักหน้า ถอดสูทนอกพาดไว้กับพนักโซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำก่อนพับแขนขึ้นมาลวกๆถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักที่แขน

“ที่ผับมีเรื่อง เลยช้า”

ร่างสูงเดินไปหยิบไม้คิวมายืนตระหง่านอยู่ข้างขอบโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองไปยังลูกสีแดงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

ปึก!

ลูกสีขาววิ่งตัดหน้าลูกแดงไปอย่างน่าใจหาย นำทางที่ยืนมองอยู่ถึงกับทำหน้าร้องห๊ะหันไปทางหิน ส่วนญอนหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้า

“ลืมสติไว้ที่ผับแล้วมั้ง”

“มีเรื่องอะไรวะ”

“ก็..เรื่องเด็ก..ถูกลวนลามนั่นแหละ”

ประโยคทิ้งท้ายของเขาดูหงุดหงิดจนหินต้องเอียงคอ แล้วเกาสันจมูก

“อย่าบอกนะว่าที่มึงช้านี่เพราะมึงไปช่วย”

“อืม..”

นอร์ธหันไปยักคิ้วข้างเดียว

“เช้ด.. อะไรของมึงวะ ไหนบอกไม่รู้จัก”

“ก็ไม่ไง แต่เห็นเด็กในร้านโดนลวนลามต่อหน้าต่อตา เป็นมึงจะยืนดูได้?”

“ก็เลยไล่ให้กูมาที่นี่ก่อน เพื่อที่มึงจะเดินไปดักรอคนทำ?” หินไม่พูดเปล่า แต่ยื่นมือมาบีบไหล่หนาด้วย “สุภาพบุรุษจัด.. ทำไมไม่ชวนกูด้วยวะ เรื่องสนุกๆแบบนี้มึงทิ้งกูได้ไงวะเพื่อน”

ก่อนจะถูกเจ้าตัวปัดออก แล้วเดินไปคว้าขวดเหล้ารินใส่แก้วกระดกดื่มแบบออนเดอะร็อค

“พูดมากชิบหาย ชวนมึงไปก็ไม่ใช่แค่สั่งสอนดิวะ คนอย่างมึง..”

ประโยคหลังนอร์ธขบกรามกรอด เรียกเสียงหัวเราะจากหินลั่นห้อง เนื่องจากเขารู้ดีตัวเองเป็นคนยังไง อย่างที่นอร์ธพูดน่ะถูกแล้ว คนอย่างเขาเมื่อได้ลงมือทำร้ายใครแล้วจะไม่แค่เบาๆ แต่จะจัดหนักแบบกระทืบจนจมตีน

“พูดเรื่องอะไรของพวกมึงกันวะ”

“เออ ทีหลังถ้าจะคุยกันแค่สองคน สัส มึงก็ไลน์หากันเลย..”

ท่ามกลางความสงสัยของเพื่อนอีกสองคน และนั่นทำให้หินหัวเราะดังกว่าเดิม ส่วนนอร์ธเปลี่ยนจากแทงสนุ๊ก ถือแก้วเหล้าไปนั่งดื่มที่โซฟา พลางหยิบบุหรี่มาคาบไว้ที่ปาก เขาดึงหน้าตักขึ้นมาควานหาไฟแช็ก และเมื่อเจอปลายบุหรี่ก็ถูกเผามอด

ฟู่!

เปลี่ยนเป็นควันเทาอบอวลไปทั่วห้อง

ดวงตาคมกริบทอดมองไปที่แก้วเหล้านั้น ในสมองของเขาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของเธอ ผู้หญิงที่เขาเคยชอบ แต่เป็นแผนการสังหารเพื่อจะเด็ดหัวใครบางคนในเร็ววันนี้