Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 11 หน้าคุ้นๆ
อันที่จริงพรีมตั้งใจเดินมายังห้องพักของตัวเองที่ถูกจัดไว้โดยปานวาด ไม่ได้คิดจะไปรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่น เหตุเพราะรู้ดีว่าเธอเข้ากับใครไม่ค่อยได้ ระหว่างที่เดินกลับพบกับเค ผู้จัดการผับ แผนที่แพลนไว้ถึงได้ล้มเหลว เนื่องจากรายนั้นตื๊อไม่เลิก ให้เหตุผลว่าเพื่อนๆอยากเจอเธอ บางคนอยากทำความรู้จัก และบางคนอยากจะปลอบใจ หญิงสาวจึงต้องเดินตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และอีกอย่างเธอกลัวจะถูกมองว่าหยิ่ง
“มาแล้วๆ”
เสียงใสกังวานของใครบางคนในกลุ่มดังขึ้นมาทันทีที่เห็นพรีม แต่เพราะจังหวะนั้นเจ้าของชื่อมัวแต่เดินก้มหน้าก้มตาอยู่ จึงไม่รู้ว่าคนไหน
“พามาแล้ว ใครนะที่อยากเจอเพื่อน”
มาถึงเคก็เป็นคนเปิดประเด็น เสียงผสานจึงเริ่มขึ้น
“หนู”
“หนูเอง”
“หนูด้วย”
“หนูๆ”
“ในนี้หนูเยอะจังวะ”
เสียงทุ้มแทรกขึ้น ถ้าจำไม่ผิดนั่นคือเบียร์ เขาน่าจะเป็นสีสันของกลุ่ม เพราะทันทีที่เขาพูดจบทุกคนก็พากันหัวเราะ
“งั้นเริ่มที่น้องใหม่เราก่อน...อะ พรีมแนะนำตัวเลยหนู”
ประโยคหลังเคหันมาพูดเบาๆกับเธอ ร่างเล็กที่ยืนเม้มปากแน่น มือถูเข้าหากันไปมาด้วยความประหม่าก็เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็บีบเข้าหากันแน่นแล้วโน้มหน้าลง หลังพยักหน้าให้กับเคแล้ว
“สวัสดีค่ะ...พรีมนะคะ”
“วู้...สวยจริงๆด้วย”
“น่ารักจังเลย”
“เนอะๆ อย่างกับตุ๊กตา”
ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าประโยคคำชมเหล่านั้นเหมือนกับคำประชดเลย ที่ไม่ได้ออกมาจากใจ
“อ่าว พวกมึงก็แนะนำตัวบ้างดิ”
“โห..พี่เค ทีกับพวกเรา สองมาตรฐานเชียวนะ”
“ขึ้นมึงกูเฉย”
“ฮ่าๆๆ”
“อะมา พี่แนะนำเอง..นั่น กล้วย”
“สวัสดีค่ะ”
“จีน”
“ค่ะ”
“ฝัน ..”
ดวงตาคู่สวยทอดมองทุกคนที่ถูกเคขานชื่อพร้อมชี้ไปยังเจ้าของ แล้วก้มศีรษะลงให้ แสดงออกถึงความนอบน้อมในฐานะเด็กใหม่ที่เพิ่งมา และมิตรภาพที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยที่ทุกคนจะยิ้มรับกลับมาทันที ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่จู่ๆ ก็สะบัดหน้าหันไปทางอื่น
“และนั่น..น้ำหวาน”
หน้าบึ้งตึงราวกับไม่พอใจเธอ ทำหญิงสาวงุนงงไม่น้อย ยิ่งทุกคนเงียบหันไปมองหล่อนเป็นตาเดียวกันก็ยิ่งทำให้พรีมเริ่มประหม่า เธอจึงแก้สถานการณ์โดยการสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วยิ้มกว้างๆส่งไปให้
“สวัสดีค่ะทุกคน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
ถึงไม่ได้รับความเป็นมิตรจากเธอ แต่ก็ได้รับการต้อนรับจากทุกคน
“จ้า!..นั่งเลยๆ”
คนชื่อน้ำหวานทำเป็นไม่มอง เธอหันกลับมาก็จริง ที่ก้มลงไปเขี่ยอาหารในจานต่อ ไม่ได้สนใจเธอ ผู้จัดการที่เห็นอย่างนั้นถึงกับถอนหายใจ และไม่นานบรรยากาศก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้งด้วย...เบียร์
“อ่าว ไอ้ผู้จัดการแล้วกูอ่า”
“มึงด้วยเหรอ”
“ไอ้เชี่ย..กูก็รอไปดิ”
เรียกเสียงหัวเราะของทุกคนดังผสานออกมา ทำให้พรีมที่กำลังเกร็งหลุดยิ้มไปด้วย หากแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องน้ำหวานอยู่ ก่อนจะหันมาสนใจผู้ชายตรงหน้าที่จู่ๆเขาก็ยืนขึ้น
“พรีมนี่พี่เบียร์ บาร์เทนเนอร์ของเรา”
“สวัสดีครับ...พี่โสดนะ”
มากระจ่างว่าเขายืนทำไมก็ตอนเขาโค้งตัวโน้มคำนับลงมา ความทะเล้นของเขาเรียกเสียงโห่จากทุกคนได้อีกครั้งนึง
“พรีมไปนั่งตรงนั้นก็ได้ ข้างกล้วย ไอ้ฝันกระเถิบหน่อยดิ้”
“ได้พี่”
“มาเลย พรีม”
ร่างเล็กมองตามมือที่กวักเรียกของกล้วย และมองการกระเถิบของฝัน ก็เลี่ยงที่จะเดินไปนั่งตรงนั้นไม่ได้ ทว่าก่อนที่จะเดินไปเธอเห็นภาพของน้ำหวานที่เป็นจำต้องกระเถิบตามไปด้วยท่าทางไม่เต็มใจนัก ทำให้เธอไม่สบายใจไปด้วย รู้สึกไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้แล้ว อยากกลับห้องไปพักมากกว่าเพราะพรุ่งนี้เธอมีเรียนเช้า
แน่นอนตลอดเวลาที่พิซซ่าถูกแบ่ง และพากันกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคนดูเป็นมิตรกับเธอ ยกเว้น...น้ำหวาน
.
.
ในขณะเดียวกันนพที่นั่งตรวจงานอยู่ชั้นสองกำลังย้อนกล้องดูเหตุการณ์กับลูกน้องคนสนิท ทันทีที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องทุกตัว รวมถึงคลิปที่ลานจอดรถถึงกับขมวดคิ้ว
“แล้วไอ้ห่านอร์ธมันไปเตะเขาทำไมวะนั่น”
“นั่นสิพี่ ปกติผู้หญิงในร้านโดนลวนลาม ลูกค้าเหล่านั้นก็แค่โดนไล่กลับ ไม่เห็นคุณนอร์ธจะทำแบบนี้”
“หรือว่ามันรู้จักกับน้องเขา” หัวคิ้วของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หย่อนชนกัน นิ้วที่คีบปากกาก็พาควงหมุนติ้วไปด้วย บ่งบอกถึงการใช้ความคิด “ว่าแต่ไปไหนแล้ว”
“เห็นว่ากลับแล้วครับ มีงานต่ออีกสาขา”
“ถ้าอย่างนั้นมึงไปเรียกไอ้เคมา เดี๋ยวเฮียจะถามมัน”
“ครับเฮีย”
ลูกน้องของเขาออกไปไม่ทันไร ประตูบานเดิมก็ถูกผลักเข้ามาใหม่ด้วยศรีภรรยา เขาหมุนกลับมากอดอก ทว่าคนทั้งสองเอาแต่สบตากันไม่มีใครพูด จนดวงตาคู่สวยละจากหน้าของสามีมองไปยังกล้องวงจรปิดนั้นแล้วเลิกคิ้ว
“อะไร ยังไงสิ?”
และแน่นอนคำตอบที่ได้จากพี่ชายคนในคลิปคือการยักไหล่
“ไม่รู้ ไว้ค่อยถาม”
“ที่เข้ามานี่..จะคุยเรื่องเด็กนั่นเหมือนกัน”
ร่างเล็กลากสายตากลับมามองนพ ก่อนจะเดินถอยร่นไปนั่งบนโซฟา บ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมที่จะพูดถึงเรื่องจริงจัง เรียกให้ร่างสูงขยับท่าดึงแผ่นหลังมานั่งตัวตรงด้วย เพื่อตั้งใจฟังเธอ
“จะไล่ออก?”
“เปล่า.. จะย้ายไปอยู่แผนกแม่บ้าน”
“เพราะ?”
“ก็..จะได้ไม่โดนอีกไง”
“ทำแบบนี้ไม่ได้วาด”
“ทำไม?”
“ทำแบบนี้เด็กคนอื่นจะคิดยังไง ไม่สองมาตรฐานเรอะ เด็กคนอื่นก็เคยโดนลวนลาม ก็เห็นแก้สถานการณ์กันได้ กฎมันก็บอกอยู่ เอาคนที่พร้อม ไม่ได้บังคับมาทำงานนะ”
“ก็จริง..”
สาวเจ้าพึมพำเห็นด้วย แต่ใบหน้าถัดไปทางวิตกกังวล
“ทำไมวาดถึงเอ็นดูนางเป็นพิเศษ? เพราะสวยเหรอ..หรือตัวเล็ก น่าเอ็นดู”
“จ้ะ! แหม.. ออกมาหมดเลยนะในหัวสมอง” ทันทีที่ภรรยาได้ยินและคว่ำปาก นพถึงกับหัวเราะลั่น ก่อนจะกระแอมกระไอแล้วตั้งใจฟังอีกครั้ง “เด็กมันร้อนเงิน..”
“ทุกคนที่มาทำงานก็ร้อนเงิน”
ผายมือออกนอกลำตัว แสดงท่าทางไม่เห็นด้วย
“แล้วจะให้ปานทำไง ให้น้องออกเหรอ คนมันเดือดร้อนอะนพ..ปานทำไม่ลง ถึงจะปิดตาข้างนึงก็เถอะ”
คราวนี้กลายเป็นนพที่เงียบ หมุนเก้าอี้กลับไปจ้องจอคอมอีกครั้ง ย้อนกลับไปตอนที่พรีมกำลังทำงาน ตั้งแต่เข้างาน จนใกล้จะถึงตอนถูกคุกคาม พลางขมวดคิ้ว
“แต่ว่าก็ว่านะ เด็กคนนี้แม่งหน้าคุ้น...”
“หืม?”
“หน้าคุ้น เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
