ตอนที่ 2

เมื่อถึงที่หมายหลังจากจดจ้องทิ้งระยะห่างมองตรงไปยังด้านหน้าอย่างไม่ให้คลาดสายตาเพื่อจดจ้องหญิงสาวสี่คนยืนสุมหัวให้คนที่กำลังจะทำงานบางอย่าง เกรย์สันรู้ทันทีว่าแถวนี้คืออะไรแม้เขาจะไม่เคยซื้อบริการแต่ก็พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไรไม่ใช่เด็กห้าขวบที่จะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ยืนเรียงตามเสาริมฟุตบาทมาทำอะไรและมีแทบทุกเสาไฟมากหน้าหลายตาหลากอายุหลากความสวย

“เฮ้ย ไอ้เกรย์ ดึกดื่นชวนมาแถวนี้ทำไมวะ” ยังไม่ทันคิดอะไรมากมายก็มีเสียงหนึ่งทักจากคนที่เพิ่งขึ้นรถมานั่งข้าง

“ขับรถอะไรมา”

“แกบอกให้ฉันเอารถเปิดประทุนมาก็ต้องแบบนั้นดิวะ เช่ากี่คืนว่ามา”

“คืนเดียวก่อน ดูสถานการณ์ ใช้คันนี้ไม่ได้รถพี่เกรส”

“เออ เข้าใจข้อนี้ แต่ไม่เข้าใจว่าต้องซื้อกินตามทางแบบนี้ทำไม ไซด์ไลน์เยอะแยะ ไม่บอกว่านิยม จัดให้ได้ถึงบ้านเลย” ไม่พูดเปล่าส่งกุญแจรถหรูให้เพื่อนรุ่นเดียวกันพลางมองตามสายตาเพื่อนที่จดจ้องอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปคุยกับรถที่จอดเทียบ สีหน้าเกรย์สันตึงในทันที

“ไว้อธิบายทีหลัง แกขับรถพี่สาวฉันกลับบ้านแทนแล้วกันไอ้โช ขอบใจมากเพื่อน” ทิ้งท้ายเพียงเท่านี้แล้วลงรถเพื่อขับรถคันหลังที่จอดสวยหรูเรียกสายตาสาวๆ ได้ดีต่างกวักเรียกกันถ้วนหน้าแต่รถคันดังกล่าวกลับมาจอดต่อท้ายรถเก๋งที่กำลังต่อรองกับหลิน มือละจากพวงมาลัยบีบแตรไม่ใช่เพียงเรียกร้องความสนใจอย่างเดียวแต่บีบไล่ข่มคันหน้าด้วย

“ว้าว ไอ้หลินเลือกคันหลังเลย จากสามพันเป็นสามหมื่นแน่ๆ” โกโก้นั่งลุ้นอยู่ในรถอีกฝั่งกับเพื่อนสองคนมองเหตุการณ์เชียร์เพื่อนเปลี่ยนใจ

“แกนี่ไม่ห้ามมันเลยนะ” เกรสหันไปตีแขนโกโก้พร้อมบ่นไปหนึ่งกรุบ

“หวังว่าจะไม่เจอตาแก่บ้ากามโรคจิต” นาเดียร์มองหลินละจากรถอีกคันไปหารถที่บีบแตรเรียกอย่างไม่ยอมแพ้ในการตื๊อเธอ

กระจกรถเลื่อนลงเผยให้เห็นคนขับทำให้หลินอึ้งไปชั่วขณะไล่สายตามองทั่วรถแล้ววกกลับมามองหน้าเกรย์สันอีกครั้งอย่างแปลกใจ

“เท่าไหร่ครับ”

“มาทำอะไร” ไม่ตอบแถมดุใส่จ้องหน้าชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ

“คนที่มาแถวนี้เขามาทำอะไรกันละ” ไม่ตอบแถมยียวนกลับเช่นกัน

“เกรย์”

“ขึ้นรถ”

“กลับบ้านไปเลย พี่สาวนายอยู่แถวนี้”

“ก็เรื่องของพี่เกรส ไม่อยากให้พี่เกรสรู้ก็ขึ้นรถมา”

“ไปเอารถใครมาขับ นี่ซื้อกินตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แล้วขายตั้งแต่เมื่อไร” ความยียวนของเขาทำหลินเริ่มหงุดหงิดละตัวออกทำไม่สนใจแต่เสียงแตรบีบดังจนน่ารำคาญทำให้เธอต้องก้าวขึ้นรถไปกับเขา

“เอาไงตามหรือกลับ” โกโก้มองหน้าเกรสขมวดคิ้วคิดกังวล

“ตามสิเผื่อมันเปลี่ยนใจ” นาเดียร์รีบบอกทำให้โกโก้รีบขับรถตามไปทันที

“จะบ้าตายกับเพื่อนตัวดี มันคิดอะไรของมันอยู่วะเนี้ย” เกรสสบถหัวเสียพิงเบาะด้วยความเหนื่อยหน่ายได้แต่มองตามรถคันหน้าขับเร็วจนไล่ตามไม่ทัน

“เวรแล้ว หายไปไหน ขับไวมาก” นาเดียร์ตบเบาะหน้าด้วยความกังวลเมื่อหลุดการติดตามเพราะจงใจจากคนขับรถหรู หลินมองกระจกไร้รถติดตามจึงหันมามองหน้าเกรย์สัน

“นี่จะทำอะไร”

“คำถามนี้ควรเป็นผมมากกว่าที่ต้องถาม มันต้องขนาดไหนถึงไปอยู่จุดนั้นได้”

“แล้วนายจะมายุ่งอะไร”

“งั้นพูดแบบลูกค้าแล้วกัน เท่าไหร่ ทำอะไรได้บ้าง กี่ชั่วโมง” สีหน้าของเกรย์สันจริงจังจนหลินกำหมัดแน่นข่มอารมณ์ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้แม้รู้ว่าเขาชอบเย้าชอบหยอกตามประสาคนรู้จัก

“จอดรถเดี๋ยวนี้เกรย์ ไม่ตลกนะ หยุดเล่นได้แล้ว”

“คนที่ควรหยุดคือเธอ หลิน” คำเรียกเริ่มเปลี่ยนทำให้หลินเบิกตาโตชี้หน้าเขาด้วยความตกใจ

“ฉันแก่กว่านาย เรียกห้วนแบบนี้ได้ไง”

“อ้อ ไม่ได้สินะ เดี๋ยวคืนนี้ก็เป็นมากกว่าพี่แล้ว ให้เรียกอะไรดีละ ที่รักดีไหมหรือเมีย”

“เกรย์”

“ไม่เอาสิอย่าเรียกห้วนแบบนี้ เรียกผัวดีกว่า”

“ไอ้เด็กบ้านี่!” ว่าแล้วก็ทุบไหล่เขาไปหนึ่งทีก่อนหันมองพวงมาลัยหักเลี้ยวเข้าม่านรูดถึงกับเบิกตาโตหันขวับกลับมาจ้องเขม็งเกรย์สันอีกครั้ง “พาเข้ามาทำอะไร”

“เล่นซ่อนแอบมั้งถามได้” พูดจบก็ลงรถคุยกับพนักงานที่กำลังปิดม่านพร้อมยื่นเงินก่อนเดินกลับมาเปิดประตูรถข้างคนขับ “ต้องอุ้มสินะ”

“ไม่ ไม่ กลับบ้านเดี๋ยวนี้เกรย์” ไม่ใช่ไม่ได้ยินแต่ไม่ฟังเกรย์ก้มลงมาช้อนตัวหลินอุ้มออกจากรถใช้เข่าปิดประตู โยนเธอขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มชอบใจที่เห็นหญิงสาวคว้าคอเขากอดแน่นกันตกทำให้ถูกพาเข้าห้องได้ง่ายดาย หลินถูกวางลงบนเตียงท่ามกลางกระจกติดผนังไม่ว่ามองมุมไหนก็สะท้อนให้เห็นทุกมุมมองก่อนหันมามองเกรย์ยืนถอดเสื้ออยู่ตรงหน้า

“ดะเดี๋ยว ทำอะไร” เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบยกมือห้ามทันทีพร้อมลุกขึ้นแต่กลับถูกชายหนุ่มผลักไหล่ล้มลงกับเตียงก้าวขึ้นคร่อมทับร่างเธอจับข้อมือขึงจ้องเขม็ง

“ทำไมทำแบบนี้ ถ้าไม่บอกจะจัดให้ขาอ่อน ไม่เชื่อก็ลองดู”

“ปล่อยก่อนสิ”

“ไม่”

“ก็แค่ต้องการค่าเช่าบ้าน แค่คืนเดียว ครั้งเดียวคงไม่เป็นอะไร”

“บ้าไปแล้วหรือไง” เกรย์สันถอยออกปล่อยตัวหลินให้เป็นอิสระนั่งลงข้างเธอแทนพลางหันหน้ามองหญิงสาวขยับเว้นห่างหนึ่งช่วงตัวดึงเกาะอกปิดเนินนมเอื้อมหยิบหมอนมากอดเพื่อบังคนข้างๆ เปลี่ยนใจเล่นงานเธอ

“หมื่นหนึ่งพอไหม” คำถามของเขาทำให้หลินเอียงหน้ามอง

“ไปเอาเงินมาจากไหน ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ”

“เทรดหุ้น หรือหมื่นไม่พอ”

“ไม่เอาทั้งนั้นแหละ เก็บเงินไปสร้างอนาคตเถอะพ่อคุณ” หลินลุกขึ้นวางหมอนจะเดินออกแต่ถูกจับแขนดึงลงมานั่งลง

“ให้ยืมก็ได้ มีเมื่อไหร่ค่อยคืน”

“ไม่เอา ไม่อยากเป็นหนี้”

“งั้นแลกตัว”

“ไม่” คำตอบฉะฉานจนเกรย์สันกัดกรามมองนิ่ง