ตอนที่ 1

หลิน หญิงวัยยี่สิบเก้าไร้พันธะผูกพัน ไม่ใช่ไร้ชายสนใจหรือเธอไม่สนใครแต่เพราะเธอเรียนรู้ที่จะมอบรักให้คนที่ใช่จริงๆ ซึ่งตอนนี้ยังไม่เจอคนคนนั้น ถึงอย่างไรผู้ชายก็ไม่ใช่อุปสรรคสำคัญ สิ่งที่เป็นขวากหนามในการดำเนินชีวิตคือเศรษฐกิจที่กำลังย่ำแย่จนเธอตกงานเพราะงานออฟฟิศเลิกจ้าง เป็นเหตุให้มานั่งอยู่ในทาวน์เฮ้าส์สองชั้นของเพื่อนสนิท

“เอาไงต่อละที่นี้ มาลองงานที่ร้านไหม เดี๋ยวฝากแม่ให้” เกรส สาวโสดสามสิบยังแจ๋วเจ้าของบ้านนั่งลงบนโซฟาวางน้ำปั่นให้เพื่อนสามคนที่กำลังนั่งคุยกันด้วยความสนิทสนมตั้งแต่เด็ก คำถามที่เอ่ยออกไปพุ่งเป้ามาทางคนที่กำลังวิกฤตอยู่ตอนนี้

“นั่นสิหลิน แกต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าบ้าน ค่าใช้จ่ายที่แพงขึ้นแต่ละวัน ฉันยังไม่รู้จะโดนยุบบริษัทเมื่อไหร่เลย ขายของแทบไม่ได้ ค่าคอมหดหายหมด” นาเดียร์ หญิงวัยเดียวกันหันมาสมทบมองหลินด้วยความเป็นห่วง

“เฮ้อ เอาค่าบ้านก่อนแล้วกัน คนเราไม่ล้มไปตลอดหรอก อีกสองวันต้องจ่ายค่าเช่าคงต้องหาก่อน” สีหน้ากลัดกลุ้มแสดงออกชัดเจนมองไปทางคนที่เลื่อนประตูกระจกเข้ามาในชุดนักศึกษา

“อ้าว อยู่กันครบเลยสาวๆ” คำทักแสนคุ้นเคยของ เกรย์สัน น้องชายต่างพ่อวัยยี่สิบสองแม่เดียวกับเกรส ลูกครึ่งไทยอเมริกาตาน้ำข้าวผมสีน้ำตาลได้พ่อ เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มวัยกำลังน่ากินและรูปร่างก็ชวนให้จ้องมองเพราะดูแลเป็นอย่างดี

“ไม่ต้องสืบนะทำไมฉันชอบมาบ้านแก” โกโก้ สาวข้ามเพศยิ้มหยาดเยิ้มมองเกรย์สันตาเป็นมันแทะโลมชายหนุ่มได้ไม่หยุดหย่อน หากตัดเรื่องอายุสาวๆ ทุกคนก็ไม่ได้ดูแก่สมวัย หน้าอ่อนราวกับยี่สิบกลางๆ ทำให้ความสนิทของเกรย์สันและเพื่อนพี่สาวมีพอตัว

“แย่เลยพี่โก้ พี่สวยมากแต่ใจผมให้พี่หลินไปแล้ว” หยอกมาแหย่กลับเป็นประจำแต่คนที่ถูกแหย่ไม่ใช่คนหยอกกลายเป็นคนที่นั่งเท้าคางย่นจมูกส่ายหน้าไม่สนใจคำพูดชายหนุ่มทั้งที่เขาหยอดมุขจีบบ่อยครั้ง

“โอ้ย พักค่ะไอ้น้องชาย ไปเตะบอลไป นี่คุยปัญหาอยู่” เกรสไล่ทางอ้อมโยนกุญแจรถให้เขา

“โอเค งั้นผมไปก่อน พี่หลินง่วงก็นอนกับผมได้นะ ห้องผมว่าง” เกรย์สันขยิบตาส่งให้หลินทำเธอหยิบหมอนอิงกดหน้าสร้างความขบขันให้กับชายหนุ่มที่ชอบแกล้งแหย่เธอเพราะเป็นคนเดียวที่ไม่แหย่เล่นกับเขา หลังจากเกรย์สันเดินออกจากบ้านไปสี่สาวก็หันกลับมามองหน้ากันอีกครั้ง

“เอาไงละ” เกรสเริ่มเกริ่นพยายามหาทางออกให้เพื่อนผู้ประสบปัญหา “ยืมเงินฉันก่อนไหม ไปจ่ายค่าบ้าน”

“ไม่เอาอะ ขอคิดก่อน”

“ยังจะหยิ่งอีกนะ” นาเดียร์เอนตัวพิงหลินที่กำลังหาทางออกก่อนเลิกคิ้วลุกพรวดดีดนิ้วก้มมองเพื่อนที่เงยหน้ามองตาปริบ

“รู้ละทำอะไรได้เงินเร็ว”

“อะไร” สามเสียงประสานมองมาทางคนยืน รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเธอทำเพื่อนมองหน้ากันก่อนสุมหัว ไม่ถึงนาทีต่อมาคนที่ร้องเสียงหลงคนแรกคือเกรส

“เฮ้ย เอาจริงดิ”

“ไม่คุ้มมั้ง เสียเปล่า ทางออกเยอะแยะ คิดดีๆ” นาเดียร์ถามย้ำหลังรู้ความคิดของหลินอย่างไม่เห็นด้วยแต่สีหน้าเพื่อนมั่นใจจนห้ามไม่อยู่

“เอาไหมล่ะ เดี๋ยวทำเป็นเพื่อน” โกโก้เลิกคิ้วมองหน้าหลินแม้จะไม่เห็นด้วยแต่เพราะห้ามไม่ได้จึงเอาตัวเอาไปร่วม

“นังโก้” เกรสเท้าเอวค้านเสียงแข็ง “คิดบ้าอะไรกันอยู่”

“คืนเดียวไม่เป็นอะไรหรอก ครั้งเดียวสามพัน ไหวอยู่” หลินบอกด้วยความมุ่งมั่นทำให้เพื่อนมองหน้ากันด้วยความท้อที่จะห้ามเพราะถ้าเธอคิดจะทำสิ่งใดเธอก็สู้ไม่ถอย

“แกไม่ต้องทำแบบนั้น แกยืมเงินฉันได้เว้ย ไม่ต้องรีบคืนก็ได้ ยังไงเราก็เพื่อนกัน” เกรสพยายามเตือนสติหลินอีกครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันความมุ่งมั่น

“เพราะเป็นเพื่อนต้องเกรงใจ ถึงยังไงนี่มันก็ปัญหาของฉัน เอาน่าคืนเดียวครั้งเดียวไม่สึกหรอหรอก”

“เกลียดความคิดแกจริงๆ ยัยหลิน” นาเดียร์ยกมือนวดขมับสุดแสนจะจนปัญญากล่อมเพื่อนได้แต่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น

กลางดึกหลังกลับมาจากเตะบอลเกรย์สันเดินเข้ามาในบ้านที่ปิดไฟเงียบราวกับไม่มีคนอยู่ทำให้นึกสงสัยแต่ก็เดินเข้ามาในบ้านโดยไม่เปิดไฟก่อนมีคนวิ่งลงบันไดเกือบกลิ้งดีที่จับราวไว้ทันเปิดไฟมองทางแต่สบตาคนที่ยืนมองอยู่ด้านล่าง ดวงตากลอกกลิ้งเลื่อนมองชุดที่หญิงสาวสวมใส่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแล้วไล่มองขึ้นไปสบตาอีกครั้ง

“อะไร ดูมอง” หลินรีบยกมือปิดหน้าอกทันทีเพราะเกาะอกที่ปิดไม่มิดเผยเนินนุ่มยั่วใจชาย แม้เธอจะไม่ใช่คนผอมเพรียวแต่ความอวบอั๋นมีน้ำมีนวลไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ปิดสัดส่วนไม่มิดหรือต่อให้ใส่เสื้อยืดเจ้าเนื้อนูนก็เด้งชูล่อตาอยู่ดี

“แต่งตัวสวยเชียว ไปไหนกัน” ได้แต่มองตามและถาม

“ไปทำงานสิ” หลินตอบด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรเพราะเห็นเขาเป็นน้องชายคนหนึ่ง

“งานอะไรเวลานี้”

“งานสำคัญ เกรสบอกว่าปิดไฟปิดบ้านให้เรียบร้อยด้วย” เธอเดินมาหยิบส้นสูงสวมใส่อย่างทุลักทุเลจนเกรย์สันต้องยื่นมือมาช่วยจับจนสวมใส่สำเร็จหันมายิ้มให้ “ขอบใจน้องชาย”

“ถามได้ไหมว่างานอะไร แล้วพี่เกรสไปไหน”

“ไปสแตนด์บายพื้นที่ เดี๋ยวมารับอีกห้านาทีน่าจะถึง เด็กอย่างนายอย่ารู้เลยว่างานอะไร”

“ก็ไม่เด็กแล้วนะ”

“ยังไม่โตพอที่จะเลี้ยงตัวเองได้ก็ถือว่าเด็ก ตั้งใจเรียนละอย่าสนใจเรื่องผู้ใหญ่ให้มากนัก” หลินทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปขึ้นรถที่ขับมาจอดรอรับพร้อมจูบของโกโก้ที่เปิดกระจกส่งให้เกรย์สันก่อนพากันขับรถออกไป ชายหนุ่มขมวดคิ้วสงสัยย้อนกลับไปปิดประตูบ้านแล้วขึ้นรถเก๋งขับตามออกไปพร้อมหยิบมือถือต่อสายหาใครบางคน