บทที่ 7 ยาพิษในถ้วยชา 1

บทที่ 7 ยาพิษในถ้วยชา 1

ต้นเดือนเก้า ใบอู๋ถงทั่วเซิ่งจิงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง ลมแรกแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านกำแพงจวนติ้งหย่วนโหว หอบกลิ่นดอกกุ้ยฮวาเข้ามาถึงเรือนสงบใจ

ครรภ์ของซูเยว่ชิงล่วงเข้าเดือนที่เจ็ด

นางเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด หน้าท้องหนักอึ้งจนต้องใช้มือประคองยามขึ้นบันได เท้าเริ่มบวมในยามเย็น เด็กในครรภ์กลับแข็งแรงยิ่งนัก บางคืนเคลื่อนไหวอยู่คนละด้านจนผิวหน้าท้องนูนขึ้นพร้อมกันสองแห่ง ซูเยว่ชิงเคยสงสัยว่าอาจมีมากกว่าหนึ่งชีวิต ทว่าไม่กล้าสรุปจากอาการเพียงเท่านี้

ความหวังทำให้คนประมาทได้ง่ายที่สุด

และในจวนแห่งนี้ นางไม่ยอมประมาทเป็นอันขาด

ยามสาย หลัวหมัวหมัวนำสาวใช้สี่คนมาถึงเรือน แต่ละคนถือถาดไม้ดำ บนถาดวางถ้วยยาสีน้ำตาลเข้มส่งไอร้อนกรุ่น

“หมอเกาปรับตำรับใหม่ บอกว่าครรภ์ของฮูหยินน้อยอยู่ต่ำ ต้องดื่มยาประคองครรภ์ทุกวันติดต่อกันเจ็ดวันเจ้าค่ะ” หลัวหมัวหมัวแย้มยิ้ม “ฮูหยินโหวเป็นห่วง เกรงว่ายามาถึงแล้วจะเย็นชืด จึงให้บ่าวมาเฝ้าดูฮูหยินน้อยดื่ม”

ซูเยว่ชิงนั่งคัดบัญชีอยู่ข้างหน้าต่าง นางวางพู่กันลง “วางไว้เถิด”

“ต้องดื่มขณะร้อนจึงจะได้ผลเจ้าค่ะ”

“ข้ายังไม่ได้กินอาหารเช้า ยาบางขนานระคายกระเพาะ”

“หมอเกาบอกว่าดื่มขณะท้องว่างได้เจ้าค่ะ”

หลัวหมัวหมัวตอบทุกข้อรวดเร็วเกินไป ประหนึ่งท่องจำคำมาก่อนล่วงหน้า

ซูเยว่ชิงมองถ้วยยา กลิ่นตังกุยกับพุทราแดงลอยนำมาก่อน หวานอุ่นตามตำรับบำรุงทั่วไป ทว่าใต้กลิ่นนั้นกลับมีความฉุนแหลมของหงฮวา และรสฝาดดินของหนิวซีแฝงเร้นอยู่ บางเบาเสียจนผู้ไม่ชำนาญย่อมคิดว่าเป็นเพียงยาที่ผสมสมุนไพรหลายขนาน

นางยื่นมือรับถ้วย

หลัวหมัวหมัวผ่อนลมหายใจออกน้อย ๆ

ซูเยว่ชิงหมุนถ้วยช้า ๆ สังเกตคราบตรงขอบ ยาถูกต้มจนเข้มข้นกระทั่งมีน้ำมันสีแดงบาง ๆ ลอยเกาะผิว นอกจากหงฮวากับหนิวซี ยังมีกลิ่นเปรี้ยวของซานจาปนอยู่ ทั้งสามขนานล้วนช่วยให้เลือดเดินและสลายเลือดคั่ง หากใช้กับหญิงครรภ์อ่อนในปริมาณมากติดต่อกัน อาจทำให้ปวดท้อง ตกเลือด หรือถึงขั้นเสียเด็ก

มันหาใช่ยาพิษที่ปลิดชีพคนในทันทีไม่

จึงยิ่งเหมาะแก่การทำให้ทุกสิ่งดูราวกับครรภ์ไม่มั่นคงไปเอง

“ใบตำรับอยู่ที่ใด” นางถาม

รอยยิ้มหลัวหมัวหมัวค้างอยู่ “หมอเกาเก็บไว้เจ้าค่ะ”

“ตามกฎเรือน ยาที่ถวายเจ้านายต้องมีใบตำรับแนบมาด้วย”

“ฮูหยินโหวตรวจดูแล้วเจ้าค่ะ”

“ผู้ที่ต้องดื่มคือข้า”

“ฮูหยินน้อยไม่เชื่อใจท่านแม่หรือเจ้าคะ”

ประโยคที่ฮูหยินโหวตระเตรียมไว้ถูกส่งมาถึงตรงตามเวลา

ซูเยว่ชิงยกถ้วยขึ้นใกล้ริมฝีปาก เด็กในครรภ์ดิ้นแรงราวรับรู้ความตึงเครียดของมารดา นางใช้แขนเสื้อบังไว้ ชิมเพียงแตะปลายลิ้น ความเผ็ดฝาดแล่นขึ้นเพดานปาก ยืนยันสิ่งที่จมูกบอกไว้ทุกประการ

“ยาร้อนเกินไป”

“บ่าวเป่าให้เจ้าค่ะ”

หลัวหมัวหมัวยื่นมือจะมารับ ซูเยว่ชิงกลับขยับถ้วยหลบแล้วแสร้งทำข้อมืออ่อนแรง ยาครึ่งถ้วยหกรดลงบนโต๊ะ อีกส่วนยังคงเหลืออยู่ก้นถ้วย

“ตายจริง!” หลัวหมัวหมัวอุทาน

“มือข้าชา” นางวางถ้วยลง สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ให้ห้องครัวต้มมาใหม่เถิด”

“สมุนไพรชุดนี้มีราคา...”

“ท่านแม่ห่วงใยทายาท คงไม่ให้ข้าดื่มยาที่หกเลอะโต๊ะหรอกกระมัง”

หลัวหมัวหมัวมองยาที่เหลือในถ้วยด้วยแววเสียดายเกินเหตุ ก่อนสั่งสาวใช้เก็บถาด “บ่าวจะนำไปต้มใหม่ และรายงานฮูหยินโหวตามความจริง”

“เชิญ”

ครั้นคนเหล่านั้นออกจากเรือนไป ซูเยว่ชิงจึงหันไปหาชิงไต้ “สาวใช้คนที่ถือถาดชื่อใด”

“เสี่ยวฉานเจ้าค่ะ เป็นคนของเรือนใหญ่”

“ตามไปดูว่านางนำถ้วยไปทิ้งที่ใด อย่าให้เห็นหน้าเจ้าเป็นอันขาด”

ชิงไต้รับคำแล้วออกไปทางประตูหลัง

ซูเยว่ชิงใช้ช้อนเงินตักยาที่หกอยู่บนโต๊ะใส่ลงจานขาว ยามของเหลวแผ่บางลง เศษหงฮวาสีแดงเม็ดเล็กจึงปรากฏถนัดตา นางคีบขึ้นด้วยปลายเข็ม วางบนกระดาษแล้วดมซ้ำอีกครา

ไม่มีข้อผิดพลาด

มือของนางวางลงบนหน้าท้อง ความเย็นไล่เลื้อยจากปลายนิ้วลึกเข้าถึงหัวใจ

หากนางไม่รู้เรื่องยา หากหลงคิดว่าเป็นความหวังดีของแม่สามี หรือหากยอมดื่มเพียงเพราะไม่อยากถูกกล่าวหาว่าอกตัญญู เด็กในครรภ์จะต้องรับสิ่งใดเข้าไปติดต่อกันถึงเจ็ดวัน

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังกลับมา ชิงไต้ปิดประตูแล้วหยิบถ้วยเคลือบสีครามออกจากแขนเสื้อ

“นางเทยาที่เหลือลงรางน้ำหลังครัว แล้วสั่งคนล้างถ้วย บ่าวแสร้งทำตะกร้าผ้าหล่นจึงสับเปลี่ยนมาได้เจ้าค่ะ”

ถ้วยยังอุ่นอยู่ คราบน้ำยาสีน้ำตาลเกาะก้นถ้วยชัดเจน

“ทำได้ดี” ซูเยว่ชิงรับมา “ไปเรียกแม่นมเถียน ปิดประตูเรือน และเตรียมขี้ผึ้ง”

ทั้งสามคนลงมือโดยไม่พูดพร่ำ นางเทน้ำยาที่เก็บจากโต๊ะลงขวดกระเบื้องใบเล็ก ผึ่งถ้วยให้คราบแห้งสนิท แล้วห่อด้วยผ้าสะอาด แม่นมเถียนใช้ขี้ผึ้งผนึกรอบฝาขวดและกดปลายเข็มเป็นรอยกากบาทไว้แทนตราประทับ

“สิ่งนี้หากซ่อนไว้ในหีบอาจถูกค้นพบ” แม่นมเถียนกล่าว

ซูเยว่ชิงกวาดตามองไปรอบห้อง ท้ายที่สุดจึงแกะแผ่นพื้นกระดานใต้ตั่งตัวเล็กซึ่งมีรอยผุ นางวางถ้วยกับขวดลงในช่องนั้น ใช้ผ้ากันชื้นห่อทับอีกชั้น แล้วปิดแผ่นไม้กลับดังเดิม

“หากมีผู้ใดถาม ข้าดื่มยาแล้วคลื่นไส้ จึงทำหกไปส่วนหนึ่ง”

ชิงไต้เม้มริมฝีปาก “เราควรบอกซื่อจื่อทันทีเจ้าค่ะ”

“บอกได้ หากแต่ต้องมีหลักฐานหนักแน่นกว่ากลิ่นและความรู้ของข้า”

“ถ้วยใบนี้ยังไม่พอหรือเจ้าคะ”

“สำหรับผู้ที่พร้อมจะเชื่อ ย่อมพอ” ซูเยว่ชิงทอดตามองประตู “สำหรับผู้ที่ไม่พร้อม เขาจะบอกเพียงว่าข้าเข้าใจตำรับผิดไปเอง”

ยาชุดใหม่มาถึงในยามบ่าย คราวนี้ฮูหยินโหวมาด้วยตนเอง หลินหว่านโหรวตามอยู่ด้านหลัง มือถือกล่องขนมราวมาเยี่ยมเยือนด้วยไมตรีจิต

“ได้ยินว่าเจ้าทำยาหก” ฮูหยินโหวนั่งลง “ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่ยอมดื่ม จึงมาดูด้วยตาตนเอง”

ซูเยว่ชิงมองถ้วยยาใหม่ กลิ่นต่างไปจากเดิม ตำรับนี้มีเพียงตังกุย หวงฉี กับพุทราแดงในปริมาณอ่อน เห็นได้ชัดว่าหลังยาถ้วยแรกสาบสูญไป ผู้วางแผนย่อมไม่กล้าเสี่ยงส่งส่วนผสมชุดเดิมมาซ้ำ

นางรับมาดื่มต่อหน้าทุกคนจนหมดถ้วย

ฮูหยินโหวสีหน้าผ่อนคลาย “เห็นหรือไม่ ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวสักหน่อย เจ้าอย่าคิดว่าพอรู้เรื่องยาอยู่บ้างแล้วจะระแวงผู้คนไปเสียหมด”

“ข้าเพียงระมัดระวังตามหน้าที่เจ้าค่ะ”

หลินหว่านโหรวเปิดกล่องขนม “ข้าทำขนมถั่วเขียวมาเอง ลดน้ำตาลแล้วด้วย ฮูหยินน้อยลองชิมสักชิ้นเถิดเจ้าค่ะ”

ซูเยว่ชิงหยิบมาหนึ่งชิ้น หักออกเป็นสองซีก ตรวจกลิ่นก่อนกิน นางทำทุกอย่างต่อหน้าผู้มอบโดยไม่ปิดบัง

“เจ้าทำเยี่ยงนี้ราวกับพวกเราจะใส่สิ่งใดลงไป” ฮูหยินโหวตำหนิ

“หมอสอนไว้ว่าหญิงมีครรภ์ควรรู้ว่าตนกินสิ่งใดเจ้าค่ะ”

“หมอเถียนอีกแล้วหรือ ข้าให้หมอเกาดูแลเจ้า เหตุใดจึงไม่เชื่อฟัง”

“ข้ายังไม่เคยพบหน้าหมอเกาเลยสักครั้ง เขาไม่เคยแตะชีพจรข้า มีแต่เขียนตำรับส่งมา เช่นนี้ข้าย่อมเรียกว่าดูแลไม่ได้”

ฮูหยินโหวหรี่ตาลง “เยว่ชิง เจ้ากำลังตั้งแง่กับความหวังดีของข้า”

“หากท่านแม่หวังดีจริง คำถามย่อมไม่อาจทำให้ความหวังดีนั้นแปรเปลี่ยนเจ้าค่ะ”

หลินหว่านโหรวรีบสอดแทรก “ท่านป้าอย่าเพิ่งกริ้วเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยอาจอารมณ์แปรปรวนเพราะครรภ์”

คำว่าอารมณ์แปรปรวนทำให้เหตุผลทั้งหมดของนางถูกลดค่าลงเหลือเพียงอาการของหญิงมีท้อง

ซูเยว่ชิงไม่โต้เถียงต่อ นางให้ชิงไต้รินชา แล้วเบนเรื่องไปถามถึงงานไหว้พระจันทร์