บทที่ 7 ยาพิษในถ้วยชา 2

บทที่ 7 ยาพิษในถ้วยชา 2

คนทั้งสองนั่งอยู่ไม่นานก็ลากลับ ก่อนพ้นประตู หลินหว่านโหรวเหลียวกลับมามองพื้นใต้ตั่งแวบหนึ่ง ราวกังขาว่ายาถ้วยแรกอันตรธานไปอยู่แห่งใด

เย็นวันนั้น ชิงไต้สะกดรอยคนส่งยาไปจนถึงเรือนครัว นางกลับมาพร้อมเศษกระดาษเปียกที่เก็บได้จากกองขยะ

“เป็นใบจ่ายของเจ้าค่ะ ถูกฉีกออกเป็นสองซีก แต่ยังเห็นชื่อร้านเหอจี้กับตราเรือนใหญ่”

ซูเยว่ชิงนำสองชิ้นมาประกบเข้าด้วยกัน รายการด้านบนเขียนตังกุยกับหวงฉีตามปกติ ทว่ามุมล่างกลับมีรหัสปริมาณกับอักษรย่อสามตัว ตรงกับสมุนไพรสามขนานที่นางตรวจพบ ผู้สั่งซื้อลงชื่อคนครัว หากแต่ช่องผู้รับกลับมีรอยนิ้วประทับของหลัวหมัวหมัว

“คัดสำเนาไว้” นางบอก “ต้นฉบับเก็บรวมกับถ้วย”

ชิงไต้คัดลอกด้วยลายมือให้เหมือนที่สุด แม่นมเถียนเย็บสำเนาซ่อนไว้ในชั้นผ้าคาดเอวของซูเยว่ชิง ส่วนต้นฉบับผนึกลงช่องใต้พื้นกระดาน

สองวันต่อมา เซียวจิ้งเหิงกลับมายังเรือนสงบใจซึ่งกลายเป็นที่พำนักถาวรของนางในยามค่ำ เขาเพิ่งออกเวรติดต่อกันหลายวัน ใต้ดวงตาหมองคล้ำ

ซูเยว่ชิงไม่อ้อมค้อม นางวางสำเนาใบจ่ายของลงตรงหน้าเขา “ยาบำรุงที่ท่านแม่ส่งมาครั้งแรกมีหงฮวา หนิวซี และซานจา ปริมาณมากพอจะทำร้ายครรภ์ได้”

เซียวจิ้งเหิงกวาดตาอ่านกระดาษ “มีเพียงอักษรย่อ”

“ข้าตรวจจากกลิ่น รส และกากยา”

“ถ้วยยาอยู่ที่ใด”

นางมองเขา “หากข้านำออกมา ท่านจะให้คนกลางเป็นผู้ตรวจหรือไม่”

เขาขมวดคิ้ว “เจ้ายังคงสงสัยท่านแม่อยู่อีกหรือ”

“ข้าถามว่าท่านจะให้ตรวจหรือไม่”

“หมอเกาเป็นคนของร้านเหอจี้ บางทีอักษรย่ออาจหมายถึงสิ่งอื่น ยาบำรุงครรภ์หลายตำรับก็ใช้สมุนไพรที่เจ้าว่ามาในปริมาณน้อย”

“ข้ารู้ดีเรื่องปริมาณ”

“แต่เจ้าไม่ได้เห็นคนใส่ยากับตา”

ประโยคนั้นดับความหวังดวงน้อยในใจนางลงสนิท

ซูเยว่ชิงดึงสำเนากลับคืน “ท่านคิดว่าข้าปั้นเรื่องขึ้นเองหรือ”

“ข้าคิดว่าเจ้าระแวงจนมองทุกสิ่งเป็นภัยไปหมด” เขายกมือนวดหว่างคิ้ว “ท่านแม่เฝ้ารอหลานมาหลายปี นางจะทำร้ายเด็กไปเพื่อสิ่งใด”

“บางคนอยากได้เด็ก หากแต่ไม่อยากให้มารดาของเด็กมีอำนาจ”

“พอเถิด”

เซียวจิ้งเหิงลุกขึ้นยืน “ข้าจะสอบถามหมอเกาให้ แต่ห้ามเจ้ากล่าวหาท่านแม่กับหว่านโหรวโดยไม่มีหลักฐานแน่ชัด”

“ข้าไม่เคยเอ่ยชื่อหลินหว่านโหรวเลยสักคำ”

เขาชะงักค้าง

ซูเยว่ชิงมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง “ผู้ที่นึกถึงนางเป็นคนแรกคือตัวท่านเอง”

ใบหน้าเขาแข็งกระด้างขึ้น เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกจากเรือนไป คืนนั้นไม่ได้กลับมาอีก

วันรุ่งขึ้น คำตอบที่ส่งมามีเพียงว่า หมอเกายืนยันว่าตำรับไม่เป็นอันตราย และยาถ้วยแรกอาจต้มผิดเพราะสาวใช้หยิบห่อยาสลับกัน คนครัวถูกโบยห้าไม้ เรื่องราวจบลงเพียงเท่านั้น

ไม่มีการสอบสวนหลัวหมัวหมัว

ไม่มีการตรวจร้านเหอจี้

ไม่มีผู้ใดตั้งคำถามว่า เหตุใดห่อยาที่ว่า “หยิบสลับ” จึงมีสมุนไพรถึงสามขนานซึ่งล้วนกระทบหญิงมีครรภ์ทั้งสิ้น

ในเรือนฉางชุน หลินหว่านโหรวฟังรายงานจบก็เหวี่ยงถ้วยชาลงพื้น

“นางต้องเก็บถ้วยนั้นไว้แน่”

หลัวหมัวหมัวคุกเข่าลง “บ่าวค้นเรือนไม่ได้เจ้าค่ะ นางไม่ยอมก้าวออกไปไหนเลย”

ฮูหยินโหวนั่งอยู่หลังม่าน สีหน้าเคร่งเครียด “หยุดเรื่องยาไว้ก่อน หากจิ้งเหิงสืบสาวต่อจะยุ่งยาก”

“แต่ตราบใดที่นางยังอยู่ เด็กก็จะเกิด” หลินหว่านโหรวกล่าว น้ำเสียงอ่อนหวานอันตรธานไปสิ้น “ยาทำให้นางกลายเป็นเหยื่อ เราจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ต้องทำให้นางกลายเป็นผู้ร้ายเสียเอง”

ฮูหยินโหวเงยตาขึ้น “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด”

หลินหว่านโหรวมองถ้วยแตกบนพื้น เศษกระเบื้องสะท้อนแสงตะเกียงเป็นประกายคมกริบ

“พี่จิ้งเหิงไม่เชื่อว่านางถูกวางยา” นางเอ่ยทีละคำ “เช่นนั้นเราก็ทำให้เขาเชื่อเสียว่า ผู้ที่คิดวางยาคือภรรยาของเขาเอง”

ลมราตรีพัดลอดช่องหน้าต่าง เปลวตะเกียงเอนวูบไหว

แผนหนึ่งล้มเหลวลง

อีกแผนจึงถือกำเนิดขึ้นบนเศษถ้วยที่แตกกระจาย