บทที่ 6 แผนการเริ่มก่อตัว 2

บทที่ 6 แผนการเริ่มก่อตัว 2

เซียวจิ้งเหิงกลับถึงจวนในเย็นวันที่สาม เขามาถึงเรือนสงบใจทั้งที่ยังสวมชุดเดินทาง ใบหน้ามีฝุ่นจับอยู่ตรงขมับ

“เหตุใดเจ้าจึงย้ายมาอยู่ที่นี่”

ซูเยว่ชิงกำลังจัดเรียงตำรับยา นางเงยหน้าขึ้น “ท่านแม่บอกว่าเรือนเดิมขัดฮวงจุ้ยครรภ์”

“เหลวไหล”

นี่เป็นคำรบแรกที่เขาปฏิเสธคำของมารดาอย่างตรงไปตรงมา

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

“เหตุใดไม่รอข้ากลับมาก่อน”

นางมองเขา “ก่อนออกเดินทาง ท่านไม่ได้บอกว่าจะกลับวันใด จดหมายสักฉบับก็ไม่มีถึงข้า แล้วข้าจะรอด้วยสิ่งใดเล่า”

เซียวจิ้งเหิงนิ่งอึ้งไป เขาเดินสำรวจรอยชื้นตามผนังแล้วสีหน้าเย็นลงทุกขณะ “คืนนี้ย้ายกลับเรือนชิงอวิ๋น”

“หากท่านสั่งการตอนนี้ ท่านแม่จะคิดว่าข้าใช้ครรภ์ยุแหย่ให้บุตรชายขัดคำสั่งมารดา นางอาจยอมให้ย้ายกลับ หากแต่จะส่งคนมาเฝ้าจับตามากยิ่งกว่าเดิม”

“แล้วเจ้าจะทนอยู่ในเรือนเช่นนี้หรือ”

“หลังคาซ่อมแล้ว หน้าต่างเปิดได้ อากาศไม่เลวร้ายเท่าวันแรก” นางกล่าว “ข้าต้องการเพียงสองสิ่ง คือเลือกหมอตรวจครรภ์ได้เอง และไม่รับยาที่ไม่เห็นตำรับ”

“หมอเหอรักษาคนในจวนมานานปี”

“ช่วงที่ท่านไม่อยู่ ท่านแม่เชิญหมอเกาจากร้านเหอจี้เข้ามา เขาส่งตำรับยาบำรุงมาโดยไม่เคยแตะชีพจรข้าเลยสักครั้ง”

เซียวจิ้งเหิงขมวดคิ้ว “ท่านแม่คงเพียงเป็นห่วง”

คำเดิมอีกแล้ว

ซูเยว่ชิงหลุบตาลงต่ำ “ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อข้าในวันนี้ เพียงอนุญาตให้หมอเถียนเข้าจวนสัปดาห์ละครั้งก็พอ”

“ข้าจะพูดกับท่านแม่ให้”

เด็กในครรภ์พลันดิ้นแรงขึ้นกะทันหัน นางเผลอวางมือลงบนหน้าท้อง เซียวจิ้งเหิงเห็นเข้าจึงถาม “เป็นสิ่งใด”

“เขาดิ้น”

แววตาเขาแปรเปลี่ยนไป มือใหญ่ยื่นมาได้ครึ่งทางแล้วหยุดค้าง ราวไม่แน่ใจว่าตนมีสิทธิ์แตะต้องหรือไม่

ซูเยว่ชิงมองมือนั้น ก่อนจับข้อมือเขามาวางลงตรงด้านข้างหน้าท้อง

ชั่วอึดใจหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

จากนั้น แรงสะกิดเล็ก ๆ ก็ดันผ่านเนื้อผ้าออกมา

เซียวจิ้งเหิงแข็งค้างไปทั้งร่าง ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลางสมรภูมิฉายความตื่นตะลึงออกมาอย่างเปิดเผย เด็กเคลื่อนไหวอีกครา ฝ่ามือใหญ่ของเขาแนบลงเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

“เขาแข็งแรง” เขาพึมพำ

“ข้าจึงยิ่งต้องระวัง”

สายตาทั้งสองสบกันเหนือมือที่วางบนครรภ์ ชั่วขณะนั้น กำแพงระหว่างคนทั้งสองคล้ายปรากฏรอยร้าว

แล้วสาวใช้จากเรือนฉางชุนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าประตู

“ซื่อจื่อ คุณหนูหลินเป็นลมเจ้าค่ะ! นางได้ยินว่าท่านกลับมา จึงออกมายืนรอกลางฝนทั้งที่ยังมีไข้”

มือของเซียวจิ้งเหิงถอนออก

เขาลุกขึ้นทันที “ตามหมอแล้วหรือยัง”

“ตามแล้วเจ้าค่ะ แต่นางพร่ำเรียกชื่อท่านไม่หยุด”

เซียวจิ้งเหิงหันมามองซูเยว่ชิง “ข้าไปดูเพียงครู่เดียว เรื่องหมอของเจ้า ข้าจะจัดการให้พรุ่งนี้”

นางไม่ได้ทัดทาน “เชิญท่านเถิด”

เขาจากไปอย่างเร่งรีบ

เด็กในครรภ์เคลื่อนไหวอีกคราใต้ฝ่ามือนาง ทว่าไออุ่นจากมืออีกข้างได้จางหายไปแล้ว

วันรุ่งขึ้น เซียวจิ้งเหิงถูกเรียกตัวเข้าวังแต่เช้าตรู่ เรื่องหมอเถียนจึงไม่ถูกเอ่ยถึง ฮูหยินโหวกลับส่งข่าวมาว่า หมอเกาจะเป็นผู้ดูแลครรภ์นับแต่นี้ และยาบำรุงชุดใหม่จะเริ่มในอีกสามวัน

คืนนั้น ในเรือนฉางชุน หลัวหมัวหมัววางห่อยาสองห่อลงบนโต๊ะ

หลินหว่านโหรวเปิดห่อแรก กลิ่นหงฮวาลอยกรุ่นขึ้นชัดเจน นางมองฮูหยินโหวซึ่งนั่งอยู่หลังม่านด้วยสีหน้าลังเล “หากเกิดเรื่องกับเด็กขึ้นมา พี่จิ้งเหิงอาจสืบสาว”

“ไม่มีผู้ใดคิดให้เด็กหลุดในทันที” ฮูหยินโหวกล่าวเสียงเย็นชา “เพียงทำให้ครรภ์อ่อนแอลง ให้คนทั้งจวนประจักษ์ว่านางไม่เหมาะจะอุ้มท้องทายาท ครั้นคลอดแล้ว เด็กจะถูกนำมาเลี้ยงที่เรือนข้า นางก็จะไม่เหลือสิ่งใดไว้ต่อรอง”

หลินหว่านโหรวกำห่อยาแน่น “แล้วหากนางคลอดได้อย่างปลอดภัยเล่าเจ้าคะ”

ฮูหยินโหวมองนาง “เจ้ากลัวเพียงเด็ก หรือกลัวมารดาของเด็กด้วยกันแน่”

หญิงสาวไม่ตอบ

หลัวหมัวหมัวจึงผลักห่อที่สองเข้ามา “หมอเกาปรับกลิ่นด้วยตังกุยกับพุทราแดง ต่อให้ฮูหยินน้อยรอบรู้เรื่องยา ก็ยากจะแยกได้หากต้มรวมกัน”

หลินหว่านโหรวหวนนึกถึงดวงตาของซูเยว่ชิงยามถามถึงกลิ่นหงฮวาบนแขนเสื้อ ความเย็นวาบไล่เลื้อยขึ้นตามแผ่นหลัง

“นางแยกได้” นางกล่าว “ต้องมีวิธีทำให้นางไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

ฮูหยินโหวเลื่อนลูกประคำทีละเม็ด

“เช่นนั้นก็ทำให้ยาถ้วยนี้กลายเป็นความกตัญญูเสียสิ ผู้ใดไม่ยอมดื่ม ย่อมเท่ากับกังขาแม่สามีและไม่เห็นค่าทายาท”

นอกหน้าต่าง เมฆดำเคลื่อนคล้อยเข้าบดบังดวงจันทร์

อีกฟากหนึ่งของจวน ซูเยว่ชิงนั่งเย็บกระเป๋าใบเล็กติดเข้ากับผ้าคาดเอว ซุกซ่อนแผนผังจวนกับเงินแผ่นบางไว้ด้านใน

นางยังไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นกำลังตระเตรียมสิ่งใด

ทว่ากลิ่นหงฮวาที่ติดแขนเสื้อหลินหว่านโหรว ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ