บทที่ 7

ความวุ่นวายเกิดขึ้นในบ้านทรงไทยไม้สักล้ำค่าผู้คนมากมายเดินเข้าออกสวนกันไปมาแต่ละคนใรอ้อมแขนเต็มไปด้วยข้าวของอุปกรณ์สำนักงาน ส่วนของใช้ประจำครัวเรือนก็ไม่น้อยหน้าเพราะดูเหมือนเจ้าของบ้านจะตกแต่งใหม่ให้ทันสมัยใช้ประโยชน์มากยิ่งขึ้น และพะพายกับพะแพงรวมถึงทีมงานถ่ายทำละครที่จะต้องมาวางแผนก็นัดกันมาเหมือนกัน

"เอ๋วันนี้ทำไมคนเยอะแทบจะเหยียบกันตายหว่า"พะพายทำหน้างง

"คุณพายครับ"เสียงทักทางด้านหลังเล่นเอาพายสะดุ้งเพราะเจ้าตัวมาตอนไหนไม่รู้

"อ้าวคุณเทียน"

"คุณท่านรออยู่ด้านในครับผม"เทียนยิ้มให้ด้วยสายตาอ่อนโยนเออคนบ้านนี้เค้าใจดีแฮะพายได้แค่นึกในใจ

"อ่อครับๆงั้นเดี๋ยวผมขอบอกพี่ปั่นก่อน"พายพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาพี่ปั่นกับพะแพง

"พี่ปั่นเดินดูไปก่อนนะพี่ว่าใช้ได้หรือเปล่าขอไปเจอลุงเขาก่อน"

"ลุงไหนวะไอ้พาย"พี่ปั่นคนตัวอวบอ้วนหนวดรุงรังสมกับเป็นคนติสๆ

"เออฮ่าๆๆๆพี่เดชคุณอธิเดชอะพี่"พายหัวเราะก๊าก

"ห่าเรียกเค้าซะเสียระวังนะเว้ยเค้าจะแคนเซิ่ลไม่ให้ใช้สถานที่ปากมึงนี่นะ"พี่ปั่นด่าด้านหลังยังมีเทียนคนตัวใหญ่ยืนจนเกือบจะชิดด้านหลังของพาย

"ก็ถ้าพี่เจอนะเว้ยพี่จะเรียกลุงเหมือนกัน"

"ทำไมวะหน้าแก่กว่ากูอีกเหรอ"

"ไม่ช่ายแต่มาดพี่แกเหมือนคุณชายสมัยก่อนแบบเนี้ยบๆนิ่งๆชวนหมอบกราบอะไรแบบนี้อะ"พายนินทาคนที่กำลังจะไปพบ

"พี่นิ่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ"คงเพราะไม่ได้สนใจใครคนที่กล่าวถึงก็มายืนพูดอยู่ใกล้ๆเล่นเอาพายใจหายวาบพี่ปั่นเองก็เกือบสะดุ้งเพราะตัวเองเป็นผู้ใหญ่แต่ดันชวนเด็กนินทาเจ้าของบ้านเสียอย่างนั้น

"เชี่ยตกใจ"พายสถบ

"สวัสดีครับคุณอธิเดช"ปั่นตั้งสติได้ก่อนเลยเอ่ยทัก

"สวัสดีครับคุณปั่นขอบคุณนะครับที่เลือกนิยายผมมาเป็นละคร"เดชยิ้มน้อยๆเล่นเอาสาวน้อยสาวใหญ่รวมถึงเก้งกวางหวีดเพราะออร่าความหล่อพุ่ง

"สนใจมาเป็นพระเอกนิยายตัวเองไหมครับ"ปั่นยื่นมือไปเชคแฮนด์

"ไม่ดีกว่าครับผมถนัดไม่แสดงตัวตนมากกว่า"เดชบอกเสียงนุ่ม

"ลองดูไม่ดีเหรอครับผมว่างานแสดงก็อาจจะรุ่งนะครับแค่มองผ่านเลนซ์เฉยๆออร่ายังกระจายขนาดนี้"ปั่นยังหยิกแกมหยอก

"ไม่ล่ะครับผมยังมีกิจการอย่างอื่นให้ดูแลอีกอย่างภรรยาผมคงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เขาขี้หึง"เดชปฏิเสธพอทุกคนใต้ยินว่าหนุ่มหล่อมาดผู้ดีมีภรรยาทุกคนถึงกับร้องครางด้วยความเสียดาย

"อ้าวไม่โสดซะแล้วสาวๆคงใจสลายหมดไม่เป็นไรครับถ้าสนใจบทก็บอกผมได้เลยผมให้ผ่าน"ปั่นยิ้ม

"ครับขอบคุณผมแค่จะมาขอยืมตัวผู้ช่วยคุณสักครู่แล้วจะมาส่งคืนเพราะผมรับเขาทำงานเป็นผู้ช่วยงานเขียนของผมน่ะครับ"เดชเอามือไพล่หลังยืนนิ่งๆ

"เห้ยทำไมไม่บอกกูวะไอ้พายว่าเอ็งได้งานนี้ด้วยห่าโชคดีชิบหาย"ปั่นโวยวาย

"โหผมก็พึ่งรู้เมื่อวานเหอะพี่ไงผมขอตัวแปปนะเดี๋ยวออกมาช่วย"พายบ่นงุ๊งงิ๊ง

"สวัสดีค่ะคุณเดช"พะแพงที่เดินเข้ามารวมกลุ่มยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มเทียนที่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ถึงกับนิ่วหน้าและเขาเองก็คิดว่าคุณเดชของเขาก็คงเห็นเหมือนกัน

"ครับผมขอตัวก่อนนะครับขอคุยเรื่องงานกับพะพายก่อน"เดชก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วเดินนำน้องน้อยเข้าไปด้านในระหว่างเดินผ่านสวนกลางที่มีต้นไม้หอมนาๆพรรณส่งกลิ่นชื่นใจพายเหมือนกับหลุดเข้าไปในอีกโลก

"เอาวางตรงนั้นวางดีๆของมันแพง"เสียงสาวใหญ่ที่ชี้โบ้ชี้เบ้สั่งคนวางข้าวของทำให้พายถึงกับสะดุดหู

"นั่นคุณนมไปหากันเถอะ"เดชหันมาบอกพายมองตามมือที่ชี้บอกพยักหน้าน้อยๆภายในตัวเรือนด้านในดูสงบเงียบร่มรื่นบอกไม่ถูกกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกแก้วโชยมาเป็นระยะผู้คนสองสามคนทำตามคำสั่งของผู้หญิงมีอายุคนนึงมือเป็นระวิงพายเดินล่องลอยเข้ามาเหมือนคนไม่รู้สึกตัว

"ต๊ายมากันแล้วหรือคะ"เสียงแหลมๆทำให้พายสะดุ้งอาการรู้สึกลอยๆหายไปรีบยกมือไหว้หญิงร่างท้วมใส่ผ้าถุงกับเสื้อลูกไม้ใบหน้าที่ยังคงความสวยเอาไว้ยิ้มกว้าง

"คุณเดชคุณพาย"นมปริกก้าวเท้าเร็วๆเข้ามาสวมกอดพายเอาไว้แน่นลูบหลังลูบไหล่

"โถทำไมตัวเล็กจังคะ"คุณนมน้ำตารื้นเต็มเบ้าตาพายทำหน้างงหันไปสบตากับเดชที่ยืนยิ้มน้อยๆ

"คุณนมเคยเลี้ยงน้องชายบุญธรรมของพี่มาน่ะคงเห็นรูปร่างคล้ายๆแล้วก็คิดถึง"เดชบอกเสียงนุ่ม

"มาค่ะมากับนมกินข้าวปลามาหรือยังคะอีผ่องๆคุณพายมาแล้ว"นมยังสงเสียงโหวกเหวกไม่หยุกพอสิ้นเสียงร่างอวบอีกร่างก็วิ่งมาพร้อมกับเด็กชายที่อายุราวสิบขวบ

"ไหนๆคุณพายโถสบายดีหรือเปล่าคะ""พี่พาย"สองเสียงประสานกันทำเอาพายงงหนักกว่าเดิมทำไมคนเหล่านีทำเหมือนรู้จักกับเขามานาน

"เอ่อคือว่า..."พายไม่รู้จะตอบยังไงได้แต่หันไปพึ่งพาคนตัวสูง

"ใจเย็นๆก่อนทุกคนคุณพายงงแล้ว"เดชปราม

"คนเหล่านี้เค้ารู้เรื่องพายจากพี่น่ะแล้วพี่ก็บอกพวกเขาว่าพายจะมาพักที่นี่เพื่อทำงานด้วยนี่เลยจะพามาคุยด้วยด้านในเพราะด้านนอกเสียงดังมาก"เดชบอก

"มาๆนั่งก่อนไอ้จุกไปเอาขนมนมเนยมาเลี้ยงคุณพายสิ"นมหันมาสั่งเด็กชาย

"ชื่อจุกเหรอน่ารักง่ะสมัยนี้ยังมีคนชื่อนี้อีกเหรอ"พายหันไปยิ้มให้เด็กตัวดำทุกคนในบริเวณเงียบไปสักพักก่อนที่คุณนมจะหันมาบอก

"ก็อย่างนี้ล่ะค่ะพวกเราอยู่บ้านนอกจนชินพ่อแม่จุกเค้าตั้งให้เพราะว่าที่โน่นเค้าให้เด็กชายไว้จุกพอสิบขวบก็โกนผมออกเลยเรียกกันติดปาก

"อ่อครับนั่นสินี่บอกจริงๆนะผมละอยากให้พี่ๆป้าๆไปแคสสแดงละครจังเหมื้อนเหมือนคนดบราณเลยฮ่าๆๆๆ"พายขำความมโนของตัวเองไม่ได้สังเกตุสีหน้าทุกคนที่ทำหน้าตกใจแล้วก็รีบปรับสีหน้าได้แต่สบตากันเองจุกวิ่งหนีก่อนเพื่อนเพราะกลัวจะทำอะไรเป็นพิรุธ

"เอาเถอะๆแยกย้ายกันไปทำงานเสียก่อนแล้วค่อยมาคุยเล่นกับผู้ช่วยคนใหม่พายตามพี่มาเถอะ"คุณพระตัดบทเดินนำเข้าไปในห้องที่พายพอจะเดาได้ว่าเป็นห้องทำงานเพราะภายในมีชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน โต๊ะไม้สักแกะสลักสวยงามวางอยู่ตรงกลางทุกอย่างงดงามราวกับในยุคสมัยก่อนไม่มีผิดที่จะขัดๆแตกต่างออกไปก็คือโน๊ตบุคและปริ้นเตอร์รวมถึงโทรศัพท์รุ่นบางเฉียบที่วางอยู่บนโต๊ะ

"สวยอ๊ะ!!"พายอ้าปากค้างกับความงดงามตรงหน้าบานหน้าต่างยังแขวนตาข่ายหน้าช้าง*เอาไว้อีกด้วย

"หู๊ยยยสมัยนี้ยังมีคนทำของแบบนี้อยู่อีกเหรอครับ"พายตาโตกับสิ่งรอบตัวที่เห็น

"ใช่คุณนมเธอชอบเรื่องแบบนี้น่ะแล้วคนในบ้านสาวๆเค้าก็ว่างกันคุณนมเลยจับมาสอน

"อย่างเจ๋งอะลุง"พายเดินสำรวจรอบหห้องราวกับเด็กน้อยปล่อยให้คนพี่สำรวจใบหน้าหวานที่แสนจะคิดถึงอย่างเต็มที่ เทียนที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้เองก็อดยิ้มกับความอยากรู้อยากเห็นน่ั่นด้วย

"น้อง...มานั่งนี่ได้แล้ว"คุณพระบอกเสียงเบาๆในลำคอไม่กล้าจะส่งเสียงดังให้เจ้าตัวแตกตื่นดวงตาคมเข้มตอนนี้ฝ้าฟางด้วยเกล็ดน้ำตาเพียงชั่วครู่ก็จางหายไปคนที่รู้ดีที่สุดว่าเจ้านายตนเองรู้สึกอย่างไรได้แต่แอบแตะหลังมือเบาๆให้รู้สึกตัว

"ขอบใจนะเทียน"เสียงบอกราวกับเสียงกระซิบหลุดออกจากปากหนา

"พายมานี่ก่อนคุยงานกันก่อน"เดชเรียกเสียงเบาพายเลยเดินแกมวิ่งมาหยุดที่โต๊ะทำงานไม้สักตัวหนา

"ง่อวววไม้สักของจริงด้วย"พายตื่นเต้นเดชอดขำไม่ได้

"มีด้วยเหรอไม้สักปลอม"เดชทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้พยักหน้าให้พายนั่งฝั่งตรงกันข้าม

"มีดิก็ประเภทเอาไม้ขี้เลื่อยมาอัดเอาแล้วแต่งลายอะ"

"อ้อแต่อันนี้เป็นของจริง"น้ำเสียงหยอกเย้าแกมเอ็นดูทำเอาพายอดยิ้มเขินไม่ได้

"นั่นสิผมก็ลืมคิดแหะๆ"พายเกาหัวตัวเองแบบเขินๆ

"พี่จะให้พายมาอยู่ที่นี่นะพอถึงเวลาทำงานกับคุณปั่นพายก็แค่เดินไปที่กองถ่ายจะได้มีเวลาทำงานให้พี่ไปด้วยดีไหม"

"โหจริงดิแล้วคิดว่าที่พักเหรอป่าวพายไม่ค่อยมีตังค์นะ"

"ไม่หรอกอยู่นี่ฟรีทุกอย่างจะได้ช่วยดูแลคุณนมด้วยเพราะพี่กับเทียนบางทีก็ต้องออกไปข้างนอกบ้าง"

"แต่ว่าแล้วพะแพงล่ะครับถ้าพายมาอยู่แพงก็ต้องอยู่คนเดียว"พายกังวล

"ก็ไม่ได้ให้ค้างที่นี่ทุกวันวันไหนไม่มีงานพายก็กลับไปนอนกับคุณแพงไง"เดชหลอกล่อ

"เอางั้นเหรอพายยังบอกไม่ได้ง่ะต้องถามแพงดูก่อนถ้าแพงอยู่คนเดียวไม่ได้พายจะไปๆมาๆได้ไหม"พายต่อรอง

"ไม่ต้องคิดมากลองถามก่อนที่พี่ให้พายอยู่นี่เพราะว่ากองถ่ายก็ถ่ายทำที่นี่เกือบ90%และงานเป็นผู้ช่วยพี่ก็ทำที่นี่เงินเดือนพายก็ได้เต็มๆไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายเปิดเทอมมาพายก็ไปเรียนแล้วกลับมาทำงานให้พี่มันดีกว่าไปๆมาๆพี่ห่วง"ประโยคท้ายเดชลดเสียงลงจนแทบจะอยู่ในลำคอพายนิ่งคิดตาม

"พายก็ว่าโอเคนะครับแต่ต้องแล้วแต่แพงอะ"เดชรู้ดีว่าหากบีบให้พายตกลงคงไม่มีทางเขาหันไปสบตากับเทียนอย่างรู้กัน

"เอาเป็นว่าเรามาคุยกันเรื่องค่าแรงก่อนพี่จะให้พายเดือนละห้าหมื่นถูกไปไหม"พายตาโต

"โหเยอะมากพายช่วยพี่ปั่นยังได้เดือนละหมื่นห้าเอง"พายบอกเดชยิ้มน้อยๆ

"ไม่มากหรอกงานมันเยอะพายจะรู้ว่าเป็นผู้ช่วยไม่ง่าย"

"มีขู่อะงานยากเหรอครับ"พายทำท่าลังเลอีกครั้งหรือว่าจะเจองานหินเข้าแล้วพายนึกในใจ

"ไม่หรอกงานที่นี่ค่อนข้างละเอียดเพราะพี่เขียนแนวพีเรียดทุกอย่างต้องแม่นข้อมูลไม่อย่างนั้นมันอาจจะเกิดความเสียหายได้แล้วปัญหามันจะตามมาจากทั้งเรื่องร้องเรียนและเรื่องเกี่ยวกับความถูกต้อง"เดชให้กำลังใจ

"อ่อครับ"

"งั้นเดี๋ยวพายออกไปหาคุณแพงก่อนพี่ขอคุยกับเทียนแล้วจะตามออกไปใครอยู่ข้างนอกบ้างจุกๆ"เดชส่งเสียงดังขึ้นเล็กน้อยทันใดประตูไม้ก็เปิดออกพายเห็นเด็กจุกค่อยๆประคองน้ำส้มที่มีดอกมะลิลอยอยู่ด้านบนฝาที่จับอยู่ตรงแก้วมีเกล็ดน้ำแข็งจับระยิบระยับ

"มาแล้วขอรับ.. ง่ามาแล้วครับนี่น้ำส้มคั้นของคุณพาย"จุกประคองเดินเข้ามาช้าๆพายอดยิ้มไม่ได้

"เรียกพี่ก็ได้"พายบอกจุกเหลือบตาไปมองหน้าเดชกับเทียนแล้วยิ้มแหยๆ

"เรียกคุณพายดีกว่าผมว่ามันเท่ดี"จุกรีบบอก

"เท่เหรอตรงไหนหว่า"พายถาม

"ก็ตรงเป็นคุณไงครับคนอื่นเค้าอยากโตแล้วมีคนเรียกคุณทั้งนั้น"จุกแถไปเรื่อยด้วยความที่รู้นิสัยกันมานานเลยจับจุดได้ถูก

"เออจริงแฮะเอาๆคุณก็คุณ"จุกยิ้มจนเห็นฟันหมดปากหันไปยักคิ้วให้เทียนเชิงบอกว่า ผมบอกแล้วพายยกแก้วดื่มจนเกือบหมดแล้วเอามือเช็ดคราบบนริมฝีปากแต่ก็ช้ากว่ามือยาวใหญ่ที่เอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดมาซับให้เสียก่อน

"อย่าเอามือเช็ดมันสกปรก"เดชดุน้อยๆพายยิ้มแหย

"มันชินง่ะว่าแต่นี่ลุงยังพกผ้าเช็ดหน้าด้วยเหรอโง๊ยยมีปักชื่อด้วยอนุบาลหมีน้อยเลยเนี่ย"พายขำกับอักษรย่อที่ปักดุนบนผ้าเช็ดหน้าด้วยเครือเถาดอกไม้เกี่ยวกระหวัดสวยงาม

"คุณนมทำให้อีกอย่างพี่ก็ไม่ได้เดือดร้อนที่จะใช้มันมีประโยชน์แบบเมื่อกี้ไง"เดชบอกเสียงซื่อ

"เจ้าชู้นะลุงเนี่ย"พายแซวก็คนที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าน่ะมันเหมือนทำตัวเป็นพระเอกคอยปลอบใจคนเสียใจแล้วก็สร้างความประทับใจให้นางเอกอะไรประมาณนี้

"หืมพกผ้าเช็ดหน้านี่เลยต้องเจ้าชู้หรือพี่พึ่งรู้"เดชยิ้มขำ

"ฮ่าๆๆๆช่างเหอะๆงั้นเดี๋ยวพายขอไปหาแพงก่อนนะแล้วจะให้คำตอบ"พายลุกขึ้นยืนยกมือไหว้แล้ววิ่งปร๋อออกไปเดชใช้สายตาสั่งให้จุกตามเจ้ากระรอกน้อยของเขาออกไป

"เทียนเอ็งคิดว่ายังไง"

"ใช่ขอรับคุณแพงคือคุณจำนงค์กลับชาติมาเกิดแน่นอน"เทียนรับคำ

"ใช่ข้าเองก็คิดเช่นนั้นทำไมนะถึงไม่ยอมหลุดพ้นไปให้ไกลจากตัวข้าและพายเสียที"คุณพระบ่นเบาๆ

"กรรมอาจจะยังเกี่ยวพันน่ะขอรับท่านหมอดูได้บอกก่อนที่จะให้พวกเราชุบร่างจนเป็นอมตะ"เทียนเองก็อดถอนใจไม่ได้เรื่องแต่เก่ามันเลวร้ายเสียจนไม่อยากจะคิดถึงให้เจ็บช้ำอีก

"แล้วนี่ก็กลับมาอยู่ใกล้ชิดดวงใจของข้าอีกทำไมสวรรค์ถึงได้ใจร้ายนัก"

"พวกเราจะช่วยกันขอรับมันจะต้องไม่เกิดซ้ำอีกกระผมให้สัญญา"เทียนบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"คุณพระเจ้าคะ"เสียงเรียกอยู่ด้านนอกทำให้เทียนรีบลุกไปเปิดประตูให้คุณนมและป้าผ่องเข้ามา

"คุณพระเจ้าขานมคิดถึงคุณพายเจ้าค่ะให้อยู่ที่นี่เลยนะเจ้าคะอย่าให้คุณน้องพรากจากไปอีก"คุณนมสะอื้นน้อยๆ

"ใจเย็นเถิดนมเราจะพยายามตอนนี้อุปสรรคชิ้นแรกก็คือพี่สาวเขาอดีตก็คือแม่จำนงค์นั่นแหละ"คุณพระถอนใจ

"อุเหม่นังกากีนั่นมันยังได้กลับมาเกิดอีกหรือเจ้าคะแถมยังมาใกล้ชิดทูนหัวของนมอีกคุณพระต้องช่วยน้องนะเจ้าคะอยากให้เกิดเรื่องแบบเดิมอีกไม่งั้นนมจะลงมือเอง"นมปริกโวยวาย

"เบาก่อนเถิดนมประเดี๋ยวน้องจักได้ยิน"คุณพระปราบคุณนมถึงได้ลดเสียงลง

"แล้วนี้เราจะทำเยี่ยงไรเจ้าคะ"

"ค่อยๆคิดกันไปอย่างไรเสียเราจะต้องหาทางให้น้องอยู่ที่นี่กับพวกเราจนได้"คุณพระรับปากก่อนจะลุกขึ้น

"ไปกันเถอะเทียนข้าคงต้องไปคุยกับแม่จำนงค์เสียให้รู้เรื่องคุณนมเตรียมห้องหับให้น้องเรียบร้อยแล้วหรือยัง"คุณพระถามก่อนจะออกไป

"เรียบร้อยเจ้าค่ะนมจะให้นอนห้องเดียวกันกับคุณพระเหมือนครั้งกระโน้นแต่อีผ่องบอกว่าประเดี๋ยวได่จะตื่น"คุณนมค้อนควักให้คนสนิท

"ก็จริงนี่เจ้าคะคุณพายเธอจะไม่ถามเทียวรึว่าทำไมต้องนอนห้องเดียวกับคุณพี่"ผ่องเถียงแต่คนที่หน้าซับสีกลับกลายเป็นคุณพระเสียเอง

"พอๆให้นอนอีกห้องไปก่อนเถิดน้องยังไม่รู้อะไรไว้ข้าสั่งอีกทีค่อยย้าย"คุณพระทำเสียงเข้มกลบความอาย

"เกี้ยวคุณพายเธอใหม่หรือขอรับ"เทียนโพล่งออกมาเล่นเอาคนในห้องกัวเราะเกรียว

"เอ็งนี่มันประเดี๋ยวเถอะ"คุณพระทำขึงขังก่อนจะรีบเดินออกไปตามน้อง

"แหมคุณนมเจ้าคะพึ่งเคยเห็นคุณพระท่านเหนียมน่ารักเสียจริงนี่ถ้ามีลูกกับคุณพายได้คงน่ารักนะเจ้าคะ"ทั้งคุณนมและผ่องยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักราวกับสาวๆกระนั้น

..............

"ตัวจะอยู่ได้หรือเปล่า"พายทำหน้าอ้อนอยู่ข้างๆพะแพงที่นิ่วหน้า

"ไอ้จะว่าได้ก็ได้นะแต่มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ"แพงถาม

"ก็เนี่ยเค้าต้องทำงานที่นี่ทั้งกองถ่ายแล้วก็งานผู้ช่วยใช่ป่ะแถมมันใกล้ม.เค้าด้วยง่ะ"พายให้เหตุผล

"อืมมมันก็จริงนะ"แพงทำหน้าคิดหนักจริงๆเธอก็ไมไ่ด้ห่วงหากพายต้องมาอยู่ที่นี่แต่สิ่งที่เธอคิดคือถ้าให้พายมาอยู่เธอจะได้มีข้ออ้างเกี่ยวกับการมาพบพี่เดชอีกครั้งแพงยอมรับกับตัวเองว่าสนใจในตัวอธิเดชไม่น้อยทั้งใบหน้าอันหล่อเหลากิริยามารยาทจัดว่าเลิศแถมยังรวยเสียอีกแว่วว่าเขามาภรรยาแล้วก็ตามทีแต่เท่าที่ดูน่าจะเป็นการพูดกันตัวเองเสียมากกว่าจะมีจริงๆ

"นั่นดิตัวให้เค้ามานะอยู่กินฟรีเงินห้าหมื่นกับหมื่นห้าไม่รวยคราวนี้จะรวยคราวไหนน๊าตัวนะแล้วค้าจะไปนอนด้วยบ่อยๆ"พายออดพะแพงเลยยกนิ้วจิ้มหน้าผากนูนสวยนั้นไปทีนึง

"ได้ๆแต่เค้าต้องมาหาตัวได้ตลอดนะถามพี่เดชให้ด้วยว่าเค้าจะมาค้างกับตัวบ้างได้มั๊ยเข้าใจหรือเปล่าถ้าไม่ได้เค้าไม่อนุญาตให้ตัวมาอยู่ที่นี่"แพงได้ทีสำทับ

"โอเคๆเดี๋ยวจัดเลยอ้าวนั่นไงพี่เดชมาพอดี"พายเงยหน้าหลังจากซบอยู่ที่ตักแพงเอาหน้าถูไปมาออดอ้อน

"คุณแพง"เดชเอ่ยทัก

"แพงรู้แล้วค่ะนี่เจ้าตัวก็งอแงจะพักที่นี่ให้ได้แพงเลยว่าจะให้นะคะแต่ว่าแพงจะต้องมาพักที่นี่ได้บ้างไหมคะแพงเป็นห่วงน้อง"แพงเกริ่น

"ได้สิอยากมาตอนไหนก็ได้บอกพายล่วงหน้ามาก็แล้วกัน"เดชรับปากก่อนจะหันไปสบตากับเทียน

"คุณแพงไม่ต้องห่วงคุณพายนะครับผมจะดูแลให้อย่างดี"เทียนเอ่ยขึ้น

"นั่นสิครับคุณแพงไม่ต้องกังวลแม่นมของผมค่อนข้างจะเอ็นดูน้องเค้ามากอยู่"เดชย้ำอีกที

"แหมเกรงใจค่ะเจ้าดื้อนี่อยู่ยากกินยากว่าแต่พี่เดชเรียกแพงเฉยๆก็ได้ค่ะเหมือนเรียกพาย"แพงยิ้มประจบ

"ไม่เป็นไรพายเค้าเป็นผู้ชายเรียกชื่อกันเฉยๆไม่เสียหายแต่กับคุณแพงเป็นหญิงยังไงก็ต้องให้เกียรติ"เดชหาทางออกอย่างนุ่มนวล

"เอาด้วยๆ"พายรีบยกมือทุกคนเลยหันมามองหน้าพายแบบงงๆ

"เอาเกียรติด้วยคนสิไม่ยุติธรรมอะ"พายบ่น

"โธ่คุณพาย"พาย""อ้าว""คุณพายสามเสียงร้องพร้อมๆกันกระทั่งจุกเองยังอดร้องตามไม่ได้กับความไม่ยอมเสียเปรียบแล้วก็ต้องหัวเราะออกมา

"จ้าๆพ่อคนไม่ยอมคน"เดชบอกยิ้มๆแววตาที่มองใบหน้าหวานอ่อนโยนจนแพงเองอดมองซ้ำไม่ได้แล้วสีหน้าแบบแววตาแบบนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว