7. ทิ้งไม่ได้

“โอ๊ย....คุณมองแผลผมด้วยสิ....อื้อ...ผมเจ็บนะคุณ...” หยางอี้ร้องออกมาแล้วบอกเธอให้มองมือที่ทำแผลให้เขา ไม่ใช่มองไปทางอื่นแบบนั้น

“อ่อ..ฉันขอโทษ...ฉัน..อ่อ...ฉันเห็นแผลคุณแล้วฉันกลัวนิ...คุณเอามือกอดผ้านี้ไว้เองละกัน จะได้ไม่เจ็บ..” ลินดาบอกเขาไปก็จับมือของเขามาวางลงบนผ้าที่เธอกดปิดแผลของเขา

“อืม...” หยางอี้ก็เข้าใจว่าเธอกลัวแผลของเขา เขาจึงเอามือกดไว้เองแล้วเขาก็พยายามอดทนเอาไว้ จนเหงื่อเริ่มไหลออกมาเต็มหน้าของเขา

ลินดาเห็นเขาหลับตาแล้วทำสีหน้าเจ็บปวดก็สงสารมาก แต่เธอก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว คงต้องรอให้เพื่อนของเขามาช่วยแล้วล่ะ

“ติ่งต่อง...” เสียงกริ่งหน้าบ้านของเธอดังขึ้น ลินดาก็หันไปมองทันที ส่วนหยางอี้ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าเพื่อนของเขาน่าจะมาแล้ว

“เพื่อนของคุณน่าจะมาแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา” ลินดาบอกไปแล้วก็รีบลุกออกไปทันที

หยางอี้ที่นอนเจ็บปวดทรมานอยู่ก็ได้แต่มองเธอดินออกไป เพราะคนร้ายคิดว่าเขาตายไปแล้ว พวกมันไม่น่าจะตามเขามาที่นี่ได้ ดังนั้นคนที่มาก็น่าจะเป็นเพื่อนของเขาที่เขาส่งตำแหน่งที่นี่ไปให้

ด้านชยุทและซูหานก็พากันมายืนที่หน้าบ้านที่เพื่อนเขาส่งตำแหน่งมาให้ แล้วพวกเขาก็ลุ้นว่าเพื่อนของเขาจะอยู่ด้านในไหม

“ผมว่าเรากระโดข้ามไปเลยดีไหมครับ ทำไมยังไม่ออกมาเปิดประตูสักที” ซูหานพูดไปแบบใจร้อน

“ใจเย็นๆสิวะซูหาน...จะเข้าบ้านคนอื่นเขาโดยที่เขาไม่อนุญาติได้ยังไงวะ ถ้าหยางอี้มันไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ เราจะซวยเอานะโว้ย..รอเจ้าของบ้านเขามาเปิดประตูก่อนสิวะ” ชยุทบอกไป

“ผมเป็นห่วงนายนิครับ ผมว่ายังไงเจ้านายของผมก็ต้องอยู่ที่นี่แหละครับ ตำแหน่งในโทรศ้พท์มันก็บอกชัดเจนแล้วไงครับ” ซูหานพูดไปก็ดูตำแหน่งแบบถูกต้อง

“เออ แกก็รอหน่อยสิวะ...นั่น...มีคนเดินออกมาแล้ว..” ชยุทบอกไปไม่ทันจบก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาด้วยชุดยูนิฟอร์มที่คุ้นตาเขา แถมเสื้อสีขาวของเธอก็เปื้อนเลือดด้วย

“พวกคุณมาช่วยเขาใช่ไหมคะ” ลินดาเอ่ยถามก่อนจะเปิดประตู แล้วเธอก็มองเล็ดลอดผ่านประตูอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ใช่...ผมมาช่วยเพื่อนของผม คุณช่วยเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปข้างในได้ไหม...” ชยุทบอกเธอไป

“ค่ะ...แปปนะคะ...แกร๊ก....เพื่อนของคุณอยู่ข้างในค่ะ...คุณ...คุณชยุท...” ลินดาเปิดประตูแล้วเงยหน้าบอกไป ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อเธอเห็นชยุท เจ้าของโรงแรมที่เธอทำงานอยู่

“คุณเป็นพนักงานที่โรงแรมของผมเหรอ...” ชยุทเห็นเธอเรียกชื่อเขาก็มองเธอแบบจดจ้อง เขาก็เห็นผ้าพันคอของเธอก็รู้ทันทีว่าเธอน่าจะทำงานที่โรงแรมของเขา

“ใช่...ใช่ค่ะ..ฉันทำงานที่โรงแรมของคุณค่ะ..” ลินดาตอบไปแบบอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าจะโลกลมขนาดนี้ นี่เธอช่วยเพื่อนของเขาไว้เหรอเนี่ย

“อย่ามัวแต่ถามกันเลยครับคุณชยุท รีบเข้าไปดูเจ้านายเถอะครับ...” ซูหานพูดบอกไปอย่างอดไม่ได้

“อืม...ผมขอเข้าไปหาเพื่อนของผมนะ...คุณรอเปิดประตูให้หมอหน่อย เขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว” ชยุทพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านของพนักงานสาวทันที

“ค่ะ..” ลินดาตอบไปแล้วก็มองตามเขาที่เดินเข้าไปในบ้านของเธอ เธอก็รู้สึกโล่งอกทันทีเลยที่เห็นชยุท เพราะผู้ชายที่เธอช่วยเป็นเพื่อนกับเขา ดังนั้นเขาก็คงไม่ใช่คนอันตรายอะไรแบบที่เธอคิดกังวล

ซูหานเข้ามาในบ้านแล้วเห็นเจ้านายนอนอยู่ที่โซฟาด้วยสภาพที่แบบนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

“นายครับ..ผมขอโทษครับที่ปกป้องนายไม่ได้” ซูหานเข้าไปก็รีบเข้าไปหาเจ้านายแล้วมองดูแผลที่ถูกยิงด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันไม่เป็นไร..แกปลอดภัยก็ดีแล้ว...ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก...” หยางอี้บอกไปแบบเข้าใจ เพราะสายตาของซูหานบ่งบอกว่าว่ามันรู้สึกผิด

“หยางอี้...แกเป็นยังไงบ้างวะ...” พอชยุทเดินเข้ามาเขาก็เห็นเพื่อนของเขานอนอยู่บนโซฟาพร้อมกับมีบาดแผลที่หน้าท้องก็เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็เกือบตายแล้ว...ดีที่ผู้หญิงคนนี้ช่วยฉันไว้...แล้วหมออยู่ไหนวะ..ทำไมมีพวกแกมากันแค่สองคนวะ...ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว..” หยางอี้มองทั้งสองแล้วถามไป เพราะตอนนี้เขาต้องการหมอ

“ฉันตามหมอมาแล้ว น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ แกอดทนก่อนนะหยางอี้ อย่าพึ่งรีบตายทิ้งฉันนะโว้ย..เพื่อนเลวๆแบบแกไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ..” ชยุทพูดบอกเพื่อนไปแบบกวนๆ

“ไอ้บ้านี่...เวลาแบบนี้ยังจะมากวนฉันอีกนะ ถ้าฉันหายแล้วฉันจะเตะก้นแกไอ้ชยุท...อื้อ...” หยางอี้กมองเพื่อนแล้วพูดใส่แบบค้อนๆ

“เออ เอาตอนนี้ให้รอดก่อนเถอะว่ะ...ฉันจะให้แกเตะหลายๆทีเลย...” ชยุทพูดไปแล้วมองเพื่อนด้วยสายตาเป็นห่วง

ด้านลินดาที่รอหมออยู่ด้านนอกตามที่ชยุทบอก พอหมอมาเธอก็รีบพาหมอเข้ามาในบ้านของเธอทันที

“หมอมาแล้วค่ะคุณชยุท...” ลินดาเข้ามาแล้วเอ่ยชื่อชยุทไป ทำให้หยางอี้มองชยุทและผู้หญิงที่ช่วยเขาไว้ทันที นี่เธอรู้จักเพื่อนของเขางั้นเหรอ

“หมอครับ รีบช่วยเพื่อนผมหน่อยครับ มันถูกยิงที่หน้าท้องครับ” ชยุทหันไปบอกหมอทันที

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจะรักษาให้เองครับ..พวกคุณถอยออกมาก่อนครับ..ผมจะได้รีบรักษาคนไข้” หมอบอกไปเพราะเขาเข้าไปหาคนไข้ไม่ได้

“ครับๆ..เชิญเลยครับหมอ” ชยุทบอกไป เขาและซูหานก็พากันถอยตัวออกมาทันที

จากนั้นหมอก็เข้าไปตรวจดูแผลที่ถูกยิงของคนไข้ เขาก็เริ่มทำการรักษาทันที ด้วยการผ่าเอากระสุนออกมาแบบสดๆ โดยเขาได้นำอุปกรณ์มามาครบพร้อม ชยุทและซูหานก็มองดูด้วยความเป็นห่วง ส่วนลินดาที่เห็นหมอทำแบบบนั้นก็ทนดูไม่ไหว

“ฉันออกไปรอข้างนอกนะคะ..” ลินดาบอกไปแบบทนดูไม่ไหว เธอก็รีบเดินออกไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงร้องของผู้ชายที่ถูกยิง เธอก็รู้สึกเสียวแทนเลยเพราะเขาคงจะเจ็บมากแน่ๆ

“กริ้งๆ....กริ้งๆ....” เสียงโทรศัพท์ของลินดาดังขึ้น เธอก็ทำหน้าตกใจเพราะแฟนของเธอโทรมา เธอมัวแต่ช่วยผู้ชายคนนั้นจนลืมบอกแฟนหนุ่มเลยว่าเธอถึงบ้านแล้ว ลินดาก็รีบเดินออกไปรับสายข้างนอก

“ฮัลโหลค่ะพี่บีม...หนูว่าจะโทรหาพี่บีมพอดีเลยค่ะ” ลินดารับสายแล้วรีบพูดไป

“พี่เห็นเราไม่ส่งข้อความมาเลย พี่ก็เลยโทรหาน่ะ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ” บีมถามแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง

“อ่อ..หนูมาถึงนานแล้วค่ะ พอดีเหนียวตัวก็เลยอาบน้ำก่อนน่ะค่ะ เลยว่าจะทักบอกพี่บีมนี่แหละค่ะ...พี่บีมตรวจคนไข้รอบดึกแล้วเหรอคะ” ลินดาถามไปตามปกติที่คุยกับแฟนหนุ่ม

“อืม...เสร็จแล้วล่ะ ตอนนี้พี่กำลังไปที่ห้องฉุกเฉินแล้ว เราก็นอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ถ้าพี่เลิกงานไวพี่จะซื้อของกินไปให้ แต่ถ้าพี่เลิกสายก็เอาอาหารที่พี่ทำเตรียมไว้ในตู้เย็นมาอุ่นนะ...พี่ทำไว้ให้ก่อนมาแล้ว” บีมบอกไปแบบใส่ใจแฟนสาว

“น่ารักที่สุดเลยค่ะ หนูโชคดีจริงๆเลยที่มีแฟนที่น่ารักแบบพี่บีมน่ะ...ตั้งใจทำงานนะคะ..พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” ลินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจที่มีเขาเป็นแฟน เพราะตลอดเวลาห้าปีมานี้เขาใส่ใจและดูแลเธอดีมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักวัน

“โอเค ฝันดีนะครับ...จุ๊บ...พี่รักหนูนะ” บีมบอกเธออย่างอ่อนโยนก็ส่งจุ๊บให้แบบอ้อนๆ

“หนูก็รักพี่ค่ะ..จุ๊บ...บ้ายบายค่ะ” ลินดาบอกเขาแล้วก็จุ๊บตอบเขา จากนั้นเธอก็กดวางสายไปด้วยสีหน้าโล่งอก ที่แฟนหนุ่มไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรมาก

“เฮ้อ...โล่งอกไปที ทีนี้ก็เหลือแค่ให้คุณชยุทพาผู้ชายคนนี้ออกไป” ลินดาถอนหายใจออกมาแล้วพูดไป จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งที่ชิงช้าหน้าบ้านแล้วก็ได้ยินเสียงร้องของผู้ชายคนนั้นดังออกมาเป็นรอบๆ