4. ไล่ล่าอย่างดุเดือด

“เบรกทำไมวะเนี่ย....ขับรถภาษาอะไรของแกวะ” หยางอี้ที่เผลอหลับไปก็พูดบ่นออกมา ก่อนจะลืมตาตื่นแล้วมองอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อซูหานกำลังต่อสู้กับคนขับรถอยู่

“ลงจากรถก่อนครับนาย...ไอ้นี่มันจะมาฆ่าเรา...คนของเราอยู่ข้างหลัง..” ซูหานบอกเจ้านายของเขา แล้วเขาก็ล็อคแขนของชายคนนี้ไว้แล้วเอามือตีที่ไหล่อย่างแรงเพื่อตัดกำลัง

“อ่อ...” หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็รนรานแล้วเขาก็รีบปลดล็อคแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที

“แกร้ง! เห้ย...มันยิงฉันทำไมวะ...” หยางอี้เปิดประตูแล้วปืนจากด้านหลังก็รัวยิงเข้ามาทันที จนเขาเอาขาขึ้นรถแทบไม่ทัน เพราะพวกมันยังใช้ปืนเก็บเสียงทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันเลย

“ปึก ปึก...เพราะคนของแกโดนพวกฉันจัดการแล้วไงวะ....วันนี้แกสองคนไม่รอดหรอก ผั้วะ...แกไปก่อนเจ้านายของแกละกัน...ปึก...ผั้วะ!...” ลูกน้องของอาจ้าวพูดไปแล้วก็ต่อยหน้าของลูกน้องหยางอี้ไปจนสลบ แล้วก็เอาปืนที่เก็บเสียงแล้วมาจ่อยิง

“ซูหาน...ปึก...กล้าดียังไงมาทำร้ายคนของฉันวะ...พรึบ...ฉันไม่ได้จัดการง่ายขนาดนั้นโว้ย..ปึก....ผั้วะ....ผั้วะ...ผั้วะ....” หยางอี้เห็นคนร้ายเอาปืนจ่อใส่ซูหานที่นอนสลบไป เขาก็เอาลุกเอามือล็อคคอของคนร้ายไว้ แล้วเขาก็เอามือทุบตีรัวๆจนหน้าของคนร้ายเต็มไปด้วยเลือด แล้วสลบไป

จากนั้นหยางอี้ก็เอาปืนของคนร้ายมามาแล้วเขาก็มองไปที่กระจกด้านหลังก็เห็นรถของลูกน้องที่ตามมามีคนเอาปืนจ่อยิงเขาอยู่ เขาก็รู้ทันทีว่าลูกน้องที่เหลือคงถูกคนร้ายจัดการหมดแล้ว เขาจึงขยับตัวไปดูซูหานลูกน้องของเขาทันที

“ซูหาน..ซูหาน...โธ่โว้ย..ทำไมแกมันอ่อนแบบนี้วะเนี่ย...ฉันให้แกมาปกป้องฉันนะโว้ย ไม่ใช่ฉันมาปกป้องแก..” หยางอี้เอามือตีหน้าซูหานเบาๆแต่ซูหานก็ไม่มีการตอบสนองเลย เขาก็บ่นออกมาแล้วเขาก็รีบเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้ออกมา ก่อนจะกดโทรหาชยุททันที

“ฮัลโหล...ว่าไงวะ...” ชยุทที่นั่งรถกลับบ้านก็รับสายเพื่อนด้วยเสียงอ่อน

“ชยุท...ฉันถูกลอบทำร้าย แกมาช่วยฉันหน่อย..ตอนนี้ฉันถูกพวกมันล้อมไว้” หยางอี้บอกไปแล้วเขาก็มองดูรอบๆก็คิดว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย

“อะไรนะ...แกถูกลอบทำร้ายเหรอวะ...แกรีบส่งโลเคชั่นของแกมาเลย เดี๋ยวฉันจะตามไปช่วยแกเดี๋ยวนี้แหละ..” ชยุทที่มึนเมาอยู่พอได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าตาตื่นตะลึงทันที ก่อนจะรีบบอกเพื่อนไปแบบร้อนรน

“อืม....รีบมานะโว้ย ไม่งั้นฉันตายแน่...มันมากันตั้งสิบกว่าคนเลยว่ะ...” หยางอี้บอกไปก็กดวางสายแล้วเขาก็รีบกดแชร์โลเคชั้นให้ชยุทแล้วเขาก็ดูไปรอบๆตัวเขาอย่างระมัดระวัง

ด้านอาจ้าวที่ยืนดูอยู่ด้านนอกพอเห็นรถไม่ขยับแล้วเงียบไปก็เอาฝืนจ่อแล้วมองอย่างพิจารณา..เขาก็ทำมือให้ลูกน้องคนอื่นเข้าไปดู

ส่วนหยางอี้ที่มองผ่านกระจกก็เห็นคนร้ายค่อยๆเดินมาหาเขา เขาก็มองแล้วพิจารณาเลยว่าเขาจะยิ่งใครก่อน เขาก็เอามือเปิดประตูรถฝั่งขวาเบาๆ แล้วเขาก็ขยับตัวไปที่เบาะข้างซ้ายแล้วก็เปิดประตูเบาๆเช่นกัน แล้วเขาก็เอาเท้าข้างหนึ่งเตรียมตัวยันประตูฝั่งขวาเอาไว้ พอคนร้ายเข้ามาได้ตำแหน่งที่เขายิ่งได้ เขาก็เอาเท้าถีบประตูทางขวาจนมันอ้าออก แล้วเขาก็ยื่นตัวออกมาทางประตูด้านซ้ายแล้วก็ยิงคนร้ายที่เดินมาทันที

“ปัง....ปัง....ปัง....ปัง...” อาจ้าวและลูกน้องก็พากันรัวยิงประตูที่เปิดออกมาทางด้านขวา ก็ไม่ได้สังเกตุเห็นทำให้ลูกน้องที่กำลังเดินเข้าไปที่รถถูกหยางอี้ยิงจนล้มลงกับพื้นไปห้าคน

“โธ่โว้ย...ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะรอดน้ำมือของฉันไปได้...ปัง ปัง ปัง...” อาจ้าวพูดอย่างโมโหก็รัวยิงฝั่งซ้ายไปจนประตูปิด แล้วทางขวาก็ถูกดึงปิดเช่นกัน เขาก็มองดูอย่างจดจ้อง

ด้านหยางอี้ที่กำจัดคนร้ายไปได้หลายคนก็พอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ที่เหลืออยู่มันก็หลายคนเขาคิดว่าถ้าเขายังอยู่ในรถแบบนี้ต้องเป็นเป้าแน่ๆ ซูหานที่สลบไปอาจจะโดนลูกหลงไปด้วย

“เฮ้อ....เอาวะ ดีกว่ารอความตายอยู่ตรงนี้...” หยางอี้พูดไปก็เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วเอาเท้ายันคนขับที่สลบออกไปอย่างแรง แล้วฝีนก็รัวใส่จนเขาเอื้อมมือปิดประตูไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจขับรถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จนประตูมันกระแทกกลับปิดของมันเอง หยางอี้ก็ขับตรงไปตามทางที่มืดตรงหน้าแบบเอาตัวรอด เพราะตอนนี้เขาถอยกลับไปไม่ได้แล้ว

“เห้ย ตามมันไปเร็วเข้า...อย่าให้มันรอดไปได้...” อาจ้าวก็สั่งลูกน้องแล้วเขาก็กลับไปขึ้นรถแล้วก็ขับตามรถของหยางอี้ไป

หยางอี้ก็เหยียบรถเร็วมากจนเขาเห็นรถของพวกนั้นตามมาแบบห่างอยู่พอสมควร เขาก็รีบเลี้ยวเขาไปหาทางที่มีแสงไฟ เพราะนั่นจะเป็นทางที่ปลอดภัยสำหรับเขาและลูกน้อง

“เอาไงดีวะเนี่ย....” หยางอี้พูดไปก็ขับเลี้ยวไปตามทางที่ซอกแทรกเพื่อจะให้พวกนั้นตามไม่ทัน และมันก็ถือเป็นโชคดีของเขาที่ขับออกมาเจอหมู่บ้านพอดี เขาก็มองหาซอยแคบที่เขาพอจะหลบได้ แล้วเลี้ยวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“ซูหาน...ฉันคงต้องเอาแกทิ้งไว้ที่นี่ก่อน..ขืนให้แกไปกับฉัน แกไม่รอดแน่..” หยางอี้พูดไป เพราะซูหานโตมากับเขา มันก็เป็นเหมือนน้องคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจะปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับเขาไม่ได้

หยางอี้จึงจอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่มีพุ่มไม้รกร้างแล้วมีถังขยะตั้งสี่ห้าอัน เขาก็รีบลงจากรถแล้วเปิดประตูเอาตัวซูหานลงจากรถแล้วพยุงตัวไปนั่งพิงที่กำแพง

“เดี๋ยวชยุทมันจะตามมาช่วยแกเอง..ถ้าฉันโชคดีหวังว่าเราจะกลับมาเจอกันอีกนะ...” หยางอี้เอาโทรศัพท์ของเขายัดใส่เสื้อของซูหานไว้ แล้วเขาก็เอาเอาเท้ายันถังขยะมาปกปิดซูหานเอาไว้ จากนั้นเขาก็กลับไปเปิดประตูรถ

“เห้ย มันอยู่ตรงนั้น....ปัง...ปัง...” เสียงของคนร้ายพูดแล้วก็เสียงปืนที่โดนประตูดังขึ้น หยางอี้หันไปมองแบบตกใจเพราะไม่คิดว่ามันจะตามมาเจอเร็วขนาดนี้ หยางอี้ก็รีบขึ้นรถทันที แต่ในจังหวะนั้นกระสุนปืนก็พุ่งเขามาที่ท้องของเขา

“...โอ้ย....แม่งเอ้ย...” หยางอี้ร้องออกมาแล้วนั่งในรถด้วยสีหน้าเจ็บแสบ เขาก็รีบเอามือกอดแผลที่โดนยิงไว้ แล้วเขาก็มองไปทางซูหานแล้วก็เหยียบคันเร่งออกไปทันที เพราะต้องล่อให้พวกมันตามเขาไป จะให้พวกมันหยุดรถตรงนี้ไม่ได้

หยางอี้ก็พยายามขับรถหนีแบบสุดชีวิต เขาก็พยายามที่จะออกจากหมู่บ้านนี้เพื่อให้พวกมันออกมาไกลซูหานให้มากที่สุด เขาก็เลี้ยวไปเลี้ยวมามาเจอกับรถของพวกมัน แล้วมันก็ขับรถมาชนของเขาอย่างแรง... “ปัง!....” เสียงรถชนกันดั่งสนั่นแล้วรถของหยางอี้ก็ตกข้างทางไป พร้อมกับตัวเขาที่ปลิวออกมาจากตัวรถเพราะประตูมันถูกยิ่งจนปิดไม่สนิท ทำให้ไม่สามารถรั้งตัวเขาอยู่ในรถได้

หยางอี้ที่นอนอยู่ไม่ไกลก็เห็นไฟที่รถลุกท่วมขึ้นมา เขาก็เอาปืนจ่อยิงตรงถังน้ำมันแบบตั้งใจ เพราะแบบนี้เขาถึงจะมีโอกาสรอดจากพวกมันไปได้ “ปัง....ตุ้ม....” เสียงรถระเบิดแล้วไฟก็ลุกโชนขึ้นมาเผาไหม้รถทั้งคัน