มาเฟียจาฟาร์ : 6

"โห ขนาดจามัวยังขยะแขยง สงสัยคงได้เป็นแค่ปุ๋ยแล้วละ"

ทีเคเดาต่อ แต่กลับถูกราชีคแทรกขึ้น

"ไม่ครับ นายไม่อยากได้ปุ๋ย ตอนนี้คนทรยศจึงกลายเป็นเหยื่อของฉลามขาวไปแล้ว"

"เยี่ยม! เฮียราชีคคือที่หนึ่งของการทำลายล้างจริง ๆ"

นี่คือคำชมสินะ งั้นเขายิ้มรับแล้วกัน

"นายครับ มีคนของเรารายงานมา ตึกแถวเขตสาม มีคนแอบถือครองได้ครึ่งปีแล้วครับ"

จาฟาร์พ่นควันสีขาวขุ่นออกจากปาก มองราชีคด้วยหางตาแห่งความว่างเปล่า หากแต่ความว่างเปล่านั้น กลับทำให้ทั้งห้องเหมือนถูกแช่แข็ง

"ครึ่งปี?" เสียงนั้นเยียบเย็นดุจหนามน้ำแข็ง

"ครับ เป็นช่วงที่เรากวาดล้างแก๊งโซเซว่าอยู่เวกัส"

อ้อ ถึงว่าพวกนั้นอยู่รอดเสพสุขมาได้ตั้งครึ่งปี

"ไป กูอยากเห็นหน้าพวกคิดจะเป็น ชุบมือเปิบ"

บุหรี่ที่เหลือไม่ถึงครึ่งมวนถูกบี้ลงกับโต๊ะสีขาวจนเป็นจุดสีดำ ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะลุกขึ้นเต็มความสูง เดินมาดึงบุหรี่ในปากทีเคที่เพิ่งดูดเข้าไปสองอึกมาเหยียบดับ

"อ้าว...?"

ทีเคทำหน้างง มองบุหรี่ที่พื้นสลับมองหน้าญาติผู้พี่

"บุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพคนป่วย"

จาฟาร์ใช้น้ำเสียงนิ่งเรียบตอบ ก่อนจะเดินออกไปเหมือนเขาไม่ใช่คนหยิบยื่นของอันตรายนั้นให้ทีเคแต่แรก

เขตสาม ตระกูลเดอลาเล็ต

"ช่วยด้วย อย่า อย่าเข้ามา"

ชิชาถอยหนีร่างท้วมน่าเกลียดของชายคนหนึ่งที่เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกลากเกลื้อนโสโครก ส่วนท่อนล่างสวมใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์รัดติ้วน่าอุจาดตา

"ไม่เข้าไม่ได้ ต้องตรวจสินค้าก่อนส่ง"

รอยยิ้มต่ำช้าปรากฏขึ้นบนริมฝีปากชายเปลือยคนเดิม

มันคือรอยยิ้มแห่งความโลภ มาพร้อมสายตาละลาบละล้วง มองตั้งแต่ปลายเท้าเปล่าของสาวน้อย สูงไปจนถึงหน้าอกตั้งเต้าที่กระเพื่อมด้วยความหวาดกลัว

ก่อนหน้านี้หลายชั่วโมง

ชิชากับปีใหม่ขึ้นมารอนิสาที่ชั้นห้าตามคำสั่ง หากแต่รอได้แค่สองนาทีแม่เธอก็ส่งข้อความมาบอกว่าให้ไปรอที่ห้องรับแขก ฝึกเล่นไวโอลินที่ห้องนั้นรอผู้ใหญ่ใจดีไปชมฝีมือ

เมื่อคนรักดนตรีกับผู้ฟังที่ดีได้อยู่ในห้องเดียวกัน ทั้งสองจึงเพลิดเพลินจนลืมดูเวลาที่ล่วงเลย

จวบจนห้องรับแขกถูกเปิดเข้ามาในเวลาสองทุ่มเศษ พร้อมชายน่ากลัวสามคนยืนปิดทางออกพวกเธอเอาไว้

'นี่เหรอสินค้าใหม่'

ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าเอ่ยขึ้น แววตาที่เขามองสองสาวเหมือนเป็นการสแกนสินค้าอย่างปากว่า

'ม...มีอะไรหรือเปล่าคะ'

ชิชาทำใจดีสู้เสือถาม สองสาวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว

'ใครคือชิชา'

เสียงคนเดิมถามขึ้นพร้อมมองคนนั้นทีคนนี้ที

'น...หนูค่ะ'

ชิชายกมือขึ้น ในใจก็คิดบวกหลอกตัวเองว่าคงเป็นคนที่จะให้ทุนเธอเรียนที่นี่

'อีกคนกลับได้'

ร่างของปีใหม่ถูกชายคนที่สองกระชากออกจากห้อง

'ช..ชา ชา!'

ปีใหม่เรียกเพื่อนพร้อมถูกชายคนนั้นบังคับลากออกจากห้องไป

'จะพาเพื่อนหนูไปไหน!'

ชิชาเตรียมวิ่งตามไปเพราะเป็นห่วงปีใหม่ แต่เธอกลับถูกโปะด้วยผ้าจนสลบ

"หนูไม่ใช่สินค้า พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว"

ชิชาขยับถอยจนตอนนี้หลังติดผนัง ปากพยายามบอกว่าเธอไม่ใช่อย่างที่พวกเขาคิด

มันต้องมีอะไรผิดพลาด คนพวกนี้คงเข้าใจผิดแน่ ๆ

"ใครบอกว่าเข้าใจผิด นี่ใช่แม่เธอไหม"

ลูกพี่หัวเกรียนคนเดิมเดินเข้ามา พร้อมกับเล่นวิดีโอที่มีแม่ของเธอนับเงินไม่กี่ใบอย่างดีใจ

"แม่ แม่ช่วยชาด้วย!"

ชิชายังคิดว่าวิดีโอที่ถูกบันทึกมาหลายชั่วโมงจะช่วยตนเองได้จึงตะโกนอย่างมีความหวัง

"งั้นก็ถูกคนแล้ว หมื่นห้าแลกกับขายเธอ"

หัวใจหญิงสาวหล่นวูบเมื่อได้ยินความจริง

ไม่มีทุนเรียนไวโอลินที่นี่

ไม่มีการจ้างงานชั่วโมงละห้าพันบาท

มีแต่ราคาหมื่นห้า ที่แม่แท้ ๆ ขายเธอให้กับเดนมนุษย์พวกนี้

"ไม่จริง แม่บอกหนูว่าที่นี่ติดต่อแม่เพื่อจะให้ทุนหนูเรียนดนตรีกับอาจารย์ชื่อดัง"

ชิชาเหมือนคนสติหลุด เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะ สายตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำไปเรื่อยถึงเรื่องก่อนหน้าที่นิสาบอกข่าวดีนี้ให้ฟัง