มาเฟียจาฟาร์ : 7

"กลัวจนสติหลุดขนาดนี้ไม่ต้องตรวจร่างกายแล้ว เสียเวลา พาไปลงเรือเลย"

ลูกพี่หัวเกรียนคนเดิมสั่งเสียงเหี้ยม อีกคนก็เดินเข้าไปฉุดข้อมือหญิงสาวให้ลุกขึ้นตาม ชิชาตกใจพยายามสะบัดแขนให้หลุด

ตุบ!

"อึก"

กำปั้นหลุน ๆ ถูกชกเข้าท้องของสาวน้อย

ชิชาจุกจนล้มลงนั่งพับเพียบกับพื้น

"ไอ้นี่! อย่าให้สินค้ามีรอยสิวะ มึงนี่สอนไม่จำ"

เขาเอ่ยตำหนิลูกน้องอารมณ์ร้อน ก่อนจะเปิดประตูอ้าเอาไว้เพื่อให้ลูกสมุนพาเหยื่อค้ากามรายใหม่ไปส่งลูกค้าวีไอพี

แสงสว่างจ้าจากเสาไฟด้านนอกราวกับแสงแห่งทางรอด หญิงสาวอาศัยจังหวะที่คนเหล่านี้ไม่ระวังตัว รวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนที่จับเธอไว้จนเซไปหลายก้าว กัดฟันใช้แรงฮึดสู้วิ่งไม่คิดชีวิตออกไป

ถ้าออกจากประตูนี้ได้...ก็รอดแล้ว

ปี้น~

โครม!

.

.

.

บทที่ 4 : กระต่ายน้อยหนีไปแล้ว

"ที่นี่?"

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ราชีคก็พาเจ้านายหนุ่มมายังตึกเขตสาม เขามาเพียงรถคันเดียว เพราะอยากจัดการพวกชุบมือเปิบด้วยมือของเขาเอง

"คนของเราบอกว่ามันอยู่ตึกข้างหน้าครับ"

ราชีครายงานพร้อมกับเหยียบคันเร่ง นี่เป็นถนนทางตรง แถมไม่ค่อยมีรถจากที่อื่นเข้ามา ถนนของเขตสามจึงเปรียบเสมือนสนมแข่งรถดี ๆ นั่นเอง

"เชี่ย!"

ปี๊นนน!

โครม!

วัตถุบางอย่างพุ่งพรวดตัดหน้าอย่างกะทันหัน แม้ราชีคจะกดแตรเตือนและพยายามเหยียบเบรกจนมิด ทว่าด้วยความเร็วที่สูงเกินไปทำให้รถไม่อาจหยุดนิ่งได้ทันควัน

ยังดีที่ไหวพริบและทักษะการขับขี่ขั้นเซียนช่วยให้เขาหักพวงมาลัยเบี่ยงหลบได้ในเสี้ยววินาที เปลี่ยนจากประสานงาเป็นการปะทะเพียงบางส่วนเพื่อลดแรงกระแทกให้น้อยที่สุด

"เกิดอะไรขึ้น"

แรงเหวี่ยงสงบลงแล้ว แต่ความตึงเครียดยังไม่จางหาย ชายหนุ่มที่นั่งเบาะหลังถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่ราชีคมองผ่านกระจกหน้าไปยังร่างที่นอนฟุบอยู่กับพื้นถนน

"ชนคนครับ"

"ตายไหม"

คำถามนั้นเย็นเฉียบเสียจนดูไร้หัวใจ

"เดี๋ยวผมลงไปดู"

สายตาคมดุจเหยี่ยวมองไปยังซ้ายมือ เห็นเป้าหมายวิ่งออกมาเป็นกลุ่มใหญ่จึงเอ่ยสั่ง

"ไม่ต้อง จัดการพวกนั้นก่อน"

แม้คำสั่งจะฟังดูไร้เยื่อใย แต่ในจังหวะนั้นรถพยาบาลก็ถูกเรียกผ่านแอปพลิเคชันในมือถือพร้อมพิกัดที่แม่นยำของเขาแล้ว

โรงงานร้างแห่งหนึ่ง

โครม!

เสียงของหนักกระเด็นไปชนเข้ากับถังน้ำมันเกรอะสนิมที่ถูกทิ้งร้างไว้แรมปี

"ผะ ผม ขอโทษ ผมไม่รู้ว่าที่นั่นเป็นถิ่นของใคร"

แม้จะโดนทีบกระเด็นจนจุก แต่ลูกพี่หัวเกรียนของแก๊งค้ามนุษย์ก็ยังฝืนลุกมานั่งไหว้ขอชีวิตจากคนตรงหน้า

"มึงแน่ใจว่าไม่รู้ว่าเหยียบถิ่นใครอยู่"

จาฟาร์พ่นควันสีขุ่นออกจากปาก ตวัดสายตาเยือกเย็นมองคนที่นั่งไหว้ขอชีวิต ก้าวเดินเพียงสามก้าวก็ถึงตัวอีกคน

"อ๊าก!"

ปลายบุหรี่ที่ยังไหม้อยู่บดลงบนแก้มซ้ายของลูกน้องที่เคยเปลือยกายต่อหน้าหญิงสาว เสียงแผดร้องด้วยความปวดแสบปวดร้อนดังก้องโรงงานชานเมืองถิ่นของตระกูลเดอลาเล็ต

"ลูกพี่มึงตอบไม่ถูกใจ กูจะให้โอกาสมึงตอบคำถามแทน แต่ถ้าไม่ถูกใจอีก มึงก็ไปอยู่เป็นเพื่อนมันซะ!"

จาฟาร์พยักเพยิดหน้าไปทางร่างไร้วิญญาณของหนึ่งในสามที่ลองดีกล้าหนีเงื้อมมือเขา จากนั้นจึงผละออกมาจากร่างกายน่าสะอิดสะเอียน

เขาหันหลังใช้สองมือค้ำเอวเพื่อรอคำตอบ

แผ่นหลังกว้างของเขาดูสง่า ทรงอิทธิพล แต่กลับแฝงรังสีอำมหิตรอบกายให้คนที่มองเขาตัวสั่นเทาได้โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

"ต...ตอบ ผมตอบก็ได้ ลูกพี่บอกว่า ตึกนั้นเป็นของมาเฟียต่างชาติที่ไร้น้ำยา ชอบตุ้ยประตูหลังมือขวาและคนในแก๊ง พะ พวกเราเลยยึดที่นั่น เปิดเป็นบริษัทเอเจนซี่ หลอกพวกที่มีความฝันแต่ทำให้เป็นจริงไม่ได้ให้มาติดเบ็ด จ...จากนั้นก็บังคับให้ผู้หญิงขายตัว ผะ ผู้ชายส่งไปเป็นแรงงานประเทศเพื่อนบ้าน โอ๊ย!"

ทนความเลวของพวกมันไม่ไหว ราชีคที่ถูกพาดพิงจึงจับแขนข้างหนึ่งของมันหักจนกระดูกดัง 'กร๊อบ' อย่างเลือดเย็น