มาเฟียจาฟาร์ : 5

"เรื่องแบบนี้ ป๊าไม่น่าคิดได้เอง"

ดารารัตน์ถึงกับขึงตาดุมองลูกชายเมื่อเขาตามแผนเธอทัน

"ไม่รู้ล่ะ ถ้าปีนี้ฉันไม่เห็นหน้าลูกสะใภ้ ปีหน้าไม่ได้อุ้มหลาน ตระกูลเดอลาเล็ต ก็จะไร้ทายาทสืบสกุล"

คำสั่งเด็ดขาดของดารารัตน์ครั้งนี้ดูไม่เหมือนพูดเล่น ๆ เหมือนทุกทีที่ผ่านมา ทำเอามาเฟียหนุ่มคิดหนักเพื่อหาทางออก

"ปีนี้ก็ปีนี้ แต่เรื่องลูกสะใภ้ ผมจะเป็นคนหาเอง"

เขาเอ่ยปากตกลง ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าเป็นเพียง การรับปากส่ง ๆ เพื่อให้ปัญหานี้จบลง

"แกรับปากแล้วนะ เอาหลักฐานออกมา ทำสำเนาไว้เยอะ ๆ ระวังนายน้อยของพวกเธอกลับคำ"

มาดามของเดอลาเล็ตที่ควรจะอ่อนเพลียกลับลุกขึ้นนั่งราวไม่ได้เจ็บปวดมาหมาด ๆ ตามมาด้วยเชอร์รีนที่ถือเมมโมรีที่เพิ่งถอดจากกล้องมายื่นให้ดารารัตน์

"หลอกผม?"

เมื่อครู่เขาตกใจแทบตาย นึกว่าดารารัตน์ป่วยอย่างที่หมอว่าจริง ๆ ที่ไหนได้ ทุกอย่างคือแผนของแม่แท้ ๆ แถมยังมีเชอร์รีนเด็กน้อยที่เขาเก็บมาเลี้ยง ช่วยสอนศิลปะป้องกันตัวเป็นสิบปีมาร่วมมือด้วยอีกคน

"ในเมื่อพูดกันดี ๆ มาสามปีแล้วแต่แกไม่ทำตาม แม่ก็ต้องเจ้าเหล่ มีเหลี่ยมบ้างสิ"

หึ! ความเจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการของเขาในการทำธุรกิจคงได้มาจากแม่นี่เอง

ส่วนความแข็งแกร่งเป็นผู้นำ คงได้เลือด โดราทีน เดอลาเล็ต ทายาทมาเฟียเวกัสรุ่นที่สี่ หรือพ่อแท้ ๆ เขา

"จะรีบไปหาลูกสะใภ้ให้แม่เหรอ ถ้าหาไม่ได้ แม่ช่วยเลือกให้เอาไหม"

จาฟาร์ไม่มีอะไรจะเถียงต่อจึงลุกขึ้น แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกดารารัตน์รีบพูดย้ำเตือนเสียแล้ว

"เหอะ! ต้องให้แม่ร้ายถึงจะติดกับ"

จาฟาร์ไม่ตอบ ดารารัตน์ก็ไม่โกรธ ขอเพียงลูกชายของเขายอมมีเมียเป็นผู้หญิง กลบข่าวลือวงในว่าลูกชายเธอชอบผู้ชายก็เพียงพอแล้ว

.

.

.

บทที่ 3 : กระต่ายน้อยแย่แล้ว

"เป็นไงบ้าง"

หลังจากออกจากห้องดารารัตน์แล้ว เขาก็เดินมาอีกชั้น เข้าไปยังห้องพักผู้ป่วยโซนวีไอพีเพื่อเยี่ยมญาติผู้น้อง

"อีกสองวันหมอให้กลับบ้านได้ แต่ผมไม่อยากนอนอุดอู้ที่นี่อีกแล้ว เฮียจาฟช่วยจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้หน่อยดิ"

จาฟ ชื่อที่มีเพียงเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่อย่าง ทีเค สายเลือดรองของตระกูลเดอลาเล็ต เรียกขานได้

ส่วนตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะน้อยกว่าญาติผู้พี่เริ่มบูดบึ้ง

ทีเค ได้ฉายานักท่องราตรีตัวยง พ่อหนุ่มจอมเพลย์บอยตัวพ่อ ที่สาว ๆ บอกต่อว่าเขา 'อันตราย' งานหลักคือการออกไปหาแสงสี ส่วนงานอดิเรกที่ขาดไม่ได้คือการ 'กินหอย'

คติพจน์ส่วนตัวเขาคือ เหล้าพี่ไม่เคยขาด หอยพี่ไม่เคยพลาด ใครอยากลองดี ก็แวะมาชนแก้วกันได้

ตอนนี้เขาไม่ปลื้มที่ต้องมานอนนิ่งเป็นผักอยู่แบบนี้ ต่อให้เพราะบาดเจ็บที่ซี่โครงจากกระสุนของพวกมือปืนเดนตายวันนั้นก็เถอะ แผลแค่นี้ไม่อาจหยุดชีวิตเพลย์บอยอย่างเขาได้หรอก

"อย่าดื้อกับหมอ"

จาฟาร์ดุเพื่อเตือนสติ หยิบบุหรี่ออกมามวนนึงแล้วยัดปากญาติผู้น้องเพื่อให้หยุดพูดมาก

"แล้วบอกอย่าดื้อกับหมอ นี่หมอให้สูบได้?"

รู้อยู่แก่ใจทั้งคู่ว่าบุหรี่กับคนไข้ย่อมไม่คู่ควร แต่สุดท้ายปลายบุหรี่ในมือก็มีไฟแดงติด กลายเป็นควันขาวขุ่นพ่นออกจากปากคนเจ็บอยู่ดี

"ไอ้ธาราเป็นไงบ้าง"

หลังจากได้นิโคตินเข้าปอดก็เลิกงอแงอยากกลับบ้าน เปลี่ยนเป็นอยากรู้ความเป็นความตายตัวต้นเหตุ กล้าเปิดระบบประตูไฟฟ้าจากด้านในงาน ให้พวกมือปืนเข้ามากราดกระสุนจนเขาโดนลูกหลง

ก๊อก ๆ

หากแต่คนถูกถามยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ประตูก็ถูกเคาะเบา ๆ แล้วเปิดเข้ามา

"นายน้อย คุณทีเค"

ราชีคก้าวเข้ามาพร้อมค้อมทักทายทั้งสองอย่างมีมารยาท

"มันอยากรู้ที่อยู่ไอ้ธารา"

จาฟาร์รีบโยนให้มือขวาคนสนิทที่เพิ่งเข้ามาตอบ ก่อนจะหลบไปนั่งดูดบุหรี่ใกล้ ๆ หน้าต่างที่แง้มเล็กน้อย

"คุณจามัวยังเหม็นสาปความสกปรกครับ"

จามัว คือเสือเบงกอลสีทอง เชื่องและเชื่อฟังจาฟาร์ผู้เป็นนาย และคุ้นเคยกับราชีคผู้ที่ให้อาหาร