มาเฟียจาฟาร์ : 4

ไพร์มคีย์เอเจนซี่ คือบริษัทที่เห็นแววการแสดงไวโอลีนของชิชา จึงติดต่อผ่านนิสาว่าจะให้ทุนพิเศษได้เรียนกับอาจารย์ชื่อดัง และจะคอยหางานให้เธอเล่นสดตามงานการกุศล งานเลี้ยงหรู ๆ ด้วยเงินขั้นต่ำอยู่ที่ชั่วโมงละห้าพันบาท

สำหรับนักไวโอลีนไร้ชื่อเสียงอย่างเธอ ที่วัน ๆ หาเงินจากการเล่นเปิดหมวกตามถนนคนเดินและตลาดนัด บางวันได้หลักพัน บางวันหลักร้อย หรือบางวันแทบไม่ได้เลย ย่อมคุ้มกว่ามาก

"แบบนี้สวยยัง"

ชิชารีบปรับสีหน้าไล่ความกังวลออก เพิ่มรอยยิ้มที่มีลักยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าให้ปีใหม่ดู

"แบบนี้แหละ สวย ชนะเลิศ"

สองสาวหัวเราะกันอย่างเริงร่า ก้าวเดินเข้าไปในตึกที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาล

อีกด้าน โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"แม่ล่ะ"

หลังจากออกจากคลับตะวันฉาย จาฟาร์ก็ได้รับสายด่วนจากบอดี้การ์ดของดารารัตน์แม่แท้ ๆ ว่าเธอเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ทำให้มาฟียหนุ่มรีบบึ่งรถมาที่โรงพยาบาลที่ตระกูลเดอลาเล็ตเป็นหุ้นส่วนใหญ่ทันที

"มาดามอยู่ด้านในค่ะ"

เชอร์รีน บอดี้การ์ดของดารารัตน์และเป็นที่เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลานรีบหลบประตูทางเข้าให้นายน้อยของตระกูล

"แม่ครับ"

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมความห่วงใยเต็มอก สภาพที่จาฟาร์เห็นกลับผิดจากที่คิดไว้ คุณผู้หญิงของบ้านกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนไถแท็บเล็ต แม้ในมือข้างหนึ่งจะมีสายน้ำเกลือระโยงระยาง

"มาแล้วเหรอ"

ดารารัตน์ค่อย ๆ เงยสบตาลูกชายสุดที่รักเพียงคนเดียวของเธอ

"ท่านเป็นอะไร ทำไมถึงต้องให้น้ำเกลือ"

รีบเอ่ยถามพยาบาลสาวที่คอยดูแลอยู่ในห้อง หากแต่คนที่ตอบคำถามกลับเป็นแม่แท้ ๆ แทน

"โรคคนแก่ ที่จะตายวันตายพรุ่ง เฮ้อ ถ้ามีวาสนาได้อุ้มหลานก่อนตายคงหมดห่วง"

ประโยคหน้าฟังแล้วหดหู่ใจลูกชาย แต่พอพ่วงท้ายเหมือนตัดพ้อ จาฟาร์ก็พรูลมออกจากปาก อกที่หนักอึ้งก็ผ่อนคลายลงทันที

"งั้นผมก็สบายใจแล้ว"

เพราะผมจะไม่มีเมีย...

"นี่!"

เพียะ!

แขนแกร่งของมาเฟียหนุ่มขึ้นรอยแดงเมื่อถูกฟาดด้วยฝ่ามือขอผู้ให้กำเนิด

"แกไม่ห่วงว่าแม่จะเป็นอะไรไปจริง ๆ หรือไง"

ดารารัตน์ตำหนิลูกชายด้วยสุ้มเสียงเจ็บปวดปนผิดหวัง

ปีนี้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็สามสิบสามแล้ว ทว่าแม้แต่แฟนหรือสาว ๆ ข้างกายยังไม่มี จะไม่ให้เธอใช้แผนเจ็บป่วยเข้าโรงพยาบาลหลอกล่อให้พบหน้าลูกแล้วเป่าหูแบบนี้ได้เหรอ

"แม่แข็งแรงอยู่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัว"

ร่างสูงโปร่งเตรียมลุกหนี ทว่าอุปกรณ์ที่หนีบนิ้วชี้ของดารารัตน์อยู่กลับส่งเสียงร้องขึ้น

"คนไข้คะ หายใจเข้าลึก ๆ นะคะ ค่อย ๆ ผ่อนคลาย หายใจช้า ๆ ค่ะ"

พยาบาลที่อยู่ในห้องรีบปรี่เข้ามาดูตัวเลขความดันที่พุ่งสูงขึ้น พร้อมกับคนไข้ที่อ้าปากพะงาบ ๆ คล้ายหายใจไม่ออก

เหตุการณ์วุ่นวายในห้องดำเนินไปราว ๆ สิบนาทีจึงสงบลง

"ท่านเป็นอะไรไป"

จาฟาร์รีบเข้าไปถามหมอประจำคนไข้ที่เข้ามาช่วยระงับอาการ

"คนไข้มีภาวะเครียดสะสม เกิดภาวะหัวใจเต้นเบา หากมีอะไรกระทบกระเทือนจิตใจ อาจช็อกได้ทุกเวลา"

นี่แม่เขาไม่สบายจริงเหรอ?

"ตอนนี้คนไข้อาการทรงตัวแล้ว หมอขอแนะนำ อย่าให้มีอะไรทำให้คนไข้เกิดภาวะเครียดจะดีที่สุด"

หมอและพยาบาลออกไปแล้ว เหลือเพียงสองแม่ลูกที่ยังไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบจนอึดอัด

"ผมขอโทษ"

จาฟาร์เดินมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม เอื้อมมือไปจับมือเหี่ยวย่นตามอายุห้าสิบสามมากุมไว้

"แกอยากให้แม่อกแตกตายสินะ"

ดารารัตน์เริ่มเหน็บแนมเสียงขุ่น

"แม่ไม่ตายง่าย ๆ หรอก ผมจะโทรหาป๊า ให้เตรียมโรงพยาบาลในเครือที่นั่นไว้ดูแลแม่"

"ป๊าแกยื่นคำขาดมาแล้ว"

เหมือนจะคุยกันคนละเรื่อง ทว่าดึงดูดสายตาของจาฟาร์ให้หรี่ลงอย่างสงสัย

"ปีนี้ถ้าแกยังหาลูกสะใภ้ให้ตระกูลเดอลาเล็ตไม่ได้ ป๊าแกจะยึดธุรกิจของแกให้หมด"

นี่เรียกตัดหางปล่อยวัดกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง