CHAPTER 6 ไม่มีทางเป็นไปได้

“แม่มาไม่บอกซันเลย” ซันเดย์พูดทั้งที่แก้มยังตุ่ยไปด้วยอาหาร เด็กน้อยดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ เมื่อคืนนี้กลายเป็นว่าพ่อกับแม่มานั่งกินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า

“กินให้หมดก่อนค่อยพูดเดี๋ยวสำลัก” เธอหยิบทิชชูเช็ดมุมปากให้เด็กชายอย่างเป็นธรรมชาติ จนคนที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามเผลอนิ่งไปชั่วขณะ

“ดึกแล้วทำไมคุณถึงพาน้องซันเดย์ออกมา เด็กควรนอนไวไม่ใช่เหรอคะ” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตำหนิ

“ผมไม่ซีเรียส” ชายหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนตอบหน้าตาเฉย

หญิงสาวขมวดคิ้วทันที แต่คนพูดกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ความจริง ทันทีที่ลูกน้องโทรมารายงานว่าหญิงสาวออกมาทานข้าวกับผู้ชาย เขาก็รีบอุ้มลูกขึ้นรถแทบจะทันที

ต่อให้ต้องใช้ลูกเป็นข้ออ้าง เขาก็จะมาอย่างน้อยก็ยังดีกว่าปล่อยให้เธอนั่งหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา

“พ่ออยากมาเองต่างหาก ตอนซันจะนอนพ่อรีบปลุกซันเลย” ซันเดย์รีบฟ้องทันที

“ซันเดย์”

ธีรชลเรียกลูกเสียงเรียบ แต่เด็กน้อยกลับหัวเราะคิกคักอย่างไม่กลัว เขาทำหน้าเคร่มขรึมทันทีกลัวว่าหญิงสาวจะจับได้

“กินอิ่มแล้วไปนอนนะคะ” เธอยิ้มบางๆ พลางหันไปมองซันเดย์ที่กำลังนั่งกินของหวานอย่างเอร็ดอร่อย

ยิ่งมองใกล้ๆ เธอก็ยิ่งชะงัก ดวงตากลมโต จมูกเล็ก รอยยิ้มเวลาหัวเราะ เด็กคนนี้มีหลายอย่างคล้ายเธออย่างน่าประหลาด จนหัวใจเธอเริ่มสั่นอีกครั้ง

“แม่มองซันทำไมครับ”

เสียงใสของเด็กน้อยดึงเธอกลับมา หญิงสาวรีบละสายตา ก่อนส่ายหน้าแรงๆ เหมือนพยายามไล่ความคิดบางอย่างออกไป

แต่ทันทีที่ทำแบบนั้นความปวดหนึบในขมับก็แล่นขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาพบางอย่างวาบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย” เธอกุมขมับทันที ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“แม่! / เพลงเป็นอะไร!”

เสียงของซันเดย์กับธีรชลดังขึ้นพร้อมกัน ชายหนุ่มรีบลุกจากเก้าอี้เข้ามาหาเธอทันที เขาจับไหล่บางไว้มั่นเมื่อเห็นร่างเธอสั่นเล็กน้อย

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว”

เธอรีบจับมือของเขาออกจากไหล่ แม้จะพยายามทำตัวปกติ แต่สีหน้าซีดเซียวของเธอกลับปิดไม่มิด ธีรชลมองเธอนิ่ง ความกังวลในแววตาชัดเจนจนเขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้

“ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันมีคนขับรถ” เธอรีบปฏิเสธทันที

“แต่คุณไม่สบาย”

“ฉันกลับเองได้” เธอยืนกร้านปฏิเสธ

“แม่อย่าดื้อสิ ให้ซันกับพ่อไปส่งนะ” เสียงเล็กๆ ดังแทรกขึ้นมาทันที

ซันเดย์รีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว หลังถูกพ่อส่งสายตาบังคับเงียบๆ เด็กน้อยรีบเข้ามากอดแขนเธอ ก่อนเงยหน้ามองด้วยสายตาอ้อนวอน

“นะครับแม่”

เอมลิรินทร์ชะงักยิ่งมองใบหน้าใสซื่อของเด็กคนนี้ หัวใจเธอก็ยิ่งอ่อนยวบอย่างห้ามไม่ได้

“แต่...”

“ซันเป็นห่วงแม่”

คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที ชายหนุ่มมองภาพนั้น ก่อนหลบยิ้มบางๆ อย่างคนที่รู้ดีว่าลูกชายกำลังช่วยเขาเต็มที่

กองทัพยืนมองรถหรูที่มาส่งน้องสาวอยู่ห่างๆ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สิ่งที่เดเนียลโทรมาเล่าทำให้เขาช็อกไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องเด็กคนนั้น

“กลับมาซะดึกเลย”

“พี่ทัพยังไม่นอนอีกเหรอคะ” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนฝืนยิ้ม

“พี่ยังมีเรื่องอยากคุยกับเรา” น้ำเสียงจริงจังนั้นทำให้หญิงสาวเริ่มใจไม่ดี

“ไอ้เดเนียลบอกพี่หมดแล้ว” กองทัพมองหน้าน้องสาวนิ่ง เขาพูดไม่จบด้วยซ้ำเพราะตัวเขาเองก็ยังไม่อยากเชื่อ

“เขาไม่ใช่ลูกของเพลงหรอกค่ะ เด็กอาจเข้าใจผิด เพราะเพลงหน้าเหมือนแม่ของเขาก็ได้” เหมือนกำลังพูดปลอบใจตัวเองมากกว่าคนฟัง

“ไม่มีสามีคนไหนจำภรรยาตัวเองไม่ได้หรอก” เขาพอปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ สิ่งที่ธีรชลต้องการอาจจะเอ็นน้องสาวของเขา

“มันจะเป็นไปได้ยังไงคะ ถ้าเพลงมีสามีจริงเพลงต้องจำเขาได้สิ” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย

“แต่เขาจำเราได้”

ประโยคนั้นทำให้หญิงสาวนิ่งค้าง กองทัพมองน้องสาวด้วยสายตาหนักใจ ไม่รู้ว่าอุบัติครั้งนั้นเป็นฝีมือของใครหรือเปล่า

“มันเป็นได้ยาก”

“น้องเพลงไม่อยากรู้เหรอว่าครั้งนั้นเกิดอะไรขึ้น บางทีเราอาจจะรู้ความจริงก็ได้”

เอมลิรินทร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจสับสนไปหมดตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอพยายามใช้ชีวิตโดยไม่สนใจอดีต เพราะคิดว่ามันคงไม่มีอะไรสำคัญพอให้ต้องตามหา

.

“หนูเกลียดไอ้เด็กเวรนั่น!” ลินินทุบหมอนบนโซฟาอย่างแรง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความริษยา เมื่อนึกถึงภาพซันเดย์ที่เกาะติดธีรชลไม่ห่าง

“ลูกแม่ใจเย็นๆ ก่อนนะ ยังไงคุณโซ่ก็ต้องเป็นของลูกคนเดียว” ลัลนารีบเข้ามาปลอบ พลางจับมือลูกสาวไว้

“ใจเย็นอะไรอีก! รอมาหลายปีจนคุณโซ่มีลูกมีเมีย อีเด็กกำพร้านั่นมันมีอะไรดี” ลินินสะบัดมือแม่ออก

เธอรอธีรชลมาหลายปี คอยอยู่ข้างเขาในวันที่เอมลิรินทร์หายไป คิดมาตลอดว่าสุดท้ายตัวเองจะได้เข้าไปแทนที่ผู้หญิงคนนั้น

“ครั้งนี้เราต้องทำให้สำเร็จ” ลัลนาพูดเสียงเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความคำนวณ

“แม่จะฆ่าไอ้เด็กนั่นเหรอ”

“ว้าย! อย่าพูดคำนี้เด็ดขาดนะ ถ้าคุณโซ่ได้ยินพวกเราจะเดือดร้อน” ลัลนาร้องเสียงหลงรีบปิดปากลูกสาวทันที

“แล้วจะให้หนูทำยังไง” เธอรีบหันซ้ายขวาอย่างระแวง ก่อนลดเสียงลง

“คุณโซ่นี่ใจแข็งจริงๆ” ลัลนานิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ไม่ว่าจะทำอย่างไรธีรชลก็ดื้อด้าน

“เขารักไอ้เด็กนั่นมาก ขนาดเมียหนีไปกับชู้ก็ยังไม่ยอมมีเมียใหม่” ลินินกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ

“ลูกแม่ใจเย็นๆ นะ คนไม่อยู่แล้วเราจะทำอะไรก็ได้ ลูกแม่ทั้งสาวทั้งสวยคุณโซ่ต้องตกหลุมรักแน่ๆ”

“วันนี้หนูแต่งตัวสวยๆ ไปหาคุณโซ่ที่บริษัทดีกว่า” ลินินยิ้มกว้างเมื่อแม่พูดแบบนั้น อย่างน้อยเธอมีสิทธิ์เหนือกว่าสาวๆ หลายคน

บริษัทของธีรชลตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองด้วยความหรูหราและยิ่งใหญ่ สมกับเป็นอาณาจักรธุรกิจระดับประเทศ เอมลิรินทร์สูดลมหายใจเบาๆ ก่อนก้าวออกจากลิฟต์ชั้นบนสุด ชั้นที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูและเงียบสงบจนให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาด

“สวัสดีค่ะ ฉัน...” เธอยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มในชุดสูทที่นั่งอยู่หน้าเลขาก็รีบลุกขึ้นทันที

“คุณเอมลิรินทร์ เชิญด้านในเลยครับ” เขาส่งยิ้มสุภาพให้เธอ

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย ก่อนหันไปมองประตูบานใหญ่ด้านใน ห้องท่านประธานหัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ท่านประธานรออยู่ครับ ผมปราชญ์ครับ” ชายหนุ่มกล่าวต่อ

“เรียกเพลงก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มบางๆ ตอบกลับ แม้ในใจยังรู้สึกเกร็งอยู่ไม่น้อย

ปราชญ์มองเธออยู่ครู่หนึ่งอย่างเผลอๆ ไม่แปลกเลยว่าทำไมเจ้านายของเขาถึงเสียอาการได้ขนาดนั้น ต่อให้หายไปสามปีผู้หญิงคนนี้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แถมยังสวยขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“เชิญครับ” เขาเดินไปเปิดประตูห้องให้

ทันทีที่เอมลิรินทร์ก้าวเข้าไป ดวงตาคู่สวยก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของธีรชลที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสาร ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เธอนิ่งๆ

“นั่นโต๊ะทำงานของเธอ”

หญิงสาวหันไปมองตามนิ้วของธีรชล ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นโต๊ะทำงานอีกชุดตั้งอยู่มุมห้องกระจกกว้าง

“คะ? ทำไมโต๊ะทำงานถึงอยู่ในห้องของคุณ” เธอหันกลับมามองเขาทันที

“ฉันอยากสอนงานเธอตัวต่อตัว”

“แต่แบบนี้มัน...”

หญิงสาวพูดไม่ทันจบ เขาก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเธอต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ สุดท้ายแผ่นหลังก็ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน

“คุณถอยห่างหน่อยค่ะ” เธอรีบยกมือดันอกเขาออก แต่ร่างสูงกลับแทบไม่ขยับ

“กลัวอะไรเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังใกล้จนหัวใจเธอเต้นแรง

ธีรชลโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มอยู่ใกล้จนปลายจมูกแทบเฉียดแก้มเนียนของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

“กรี้ดดดดด คุณโซ่พาอีผู้หญิงร่านที่ไหนมาพลอดรักในห้องทำงาน!”