CHAPTER 7 กลับมาทำไม

“กรี๊ดดดดด! คุณโซ่พาอีผู้หญิงร่านที่ไหนมาพลอดรักในห้องทำงาน!”

เสียงกรีดร้องแหลมดังลั่นห้อง ทำให้เอมลิรินทร์สะดุ้งสุดตัว เธอรีบผลักธีรชลออกทันที ใบหน้าแดงจัดด้วยความตกใจ ชายหนุ่มหันขวับไปมองคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาสีหน้าไม่พอใจ

“เธอเป็นบ้าอะไร!” น้ำเสียงตะคอกแข็งกร้าวจนลินินหน้าซีด

แต่ทันทีที่สายตาเธอหันมาเห็นผู้หญิงตรงหน้า โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เหมือนถูกผีหลอกกลางวันแสกๆ ลินินมองอีกฝ่าย

“เอมลิรินทร์...” เสียงนั้นหลุดออกจากริมฝีปากเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อ

เข่าของลินินแทบทรุดใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ ไม่มีทางที่เธอจะจำผิด หญิงสาวถอยหลังไปสองก้าวอย่างเสียอาการ พยายามตั้งสติ ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความตื่นกลัว

“เลียม! นายปล่อยให้คนนอกเข้ามาทำไม!” เขาตะโกนเรียกลูกน้อง

“คุณรู้จักฉันเหรอ” เอมลิรินทร์ไม่ได้หูฝาด เธอได้ยินอีกฝ่ายพูดชื่อเธอออกมา และเธอไม่ทราบว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“กรี้ดดดด” ลินินกรีดร้องออกมาอีกครั้ง จนเลขาพากันมาลากตัวออกไป

เอมลิรินทร์ปิดหูพออีกฝ่ายถูกลากออกไปแล้ว เธอค่อยๆ ลดมือลง ก่อนที่จะหันมามองธีชลด้วยแววตาที่เริ่มสับสน

“แฟนคุณเหรอคะ” เธอเอ่ยถามขึ้นหลังจากลินินเดินออกไปแล้ว น้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

“ไม่ใช่!” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง

“คุณธีรชลจะให้ฉันเริ่มงานได้หรือยังคะ” เธอเดินไปทางโต๊ะทำงานตัวเอง พยายามทำเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องเมื่อครู่ แต่จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้น

“ฉันชื่อโซ่”

“ค่ะ ฉันทราบแล้ว” หญิงสาวหันกลับมามองอย่างงุนงง

“ต่อไปเรียกฉันว่าโซ่”

“มันไม่เหมาะค่ะ” เธอชะงักทันที จะให้เธอมาตีสนิทกับเจ้านายตัวเองไม่ได้

“ตรงไหน”

“คุณเป็นเจ้านายฉัน”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง ก่อนเอนสะโพกพิงโต๊ะทำงานของเธอ สายตาคมจ้องเธอนิ่งจนคนถูกมองเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ถ้าฉันจะเป็นมากกว่าเจ้านายล่ะ”

“คุณอย่ามาล้อเล่นได้ไหม เรื่องลูกชายของคุณเหมือนกัน ปล่อยให้เด็กเข้าใจผิดเรียกฉันว่าแม่ได้ยังไง”

“เอมลิรินทร์!” เขาขึ้นเสียงเจ็บปวดทุกครั้งที่เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันยังไม่แต่งงาน และยังไม่มีลูก” เธอยืนยันคำเดิม พยายามมองเขาด้วยสายตาหนักแน่น แม้หัวใจจะเริ่มสั่นไหวทุกครั้งที่เขาพูดถึงเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ

“หึ ชู้รักของเธอมันดีมากหรือไง” หัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัด ความอัดอั้นที่สะสมมานานหลายปีแทบปะทุออกมา

“ชู้อะไรของคุณ อ๊ะ อื้อ...

เขาคว้าท้ายทอยเธอไว้ ก่อนกดริมฝีปากลงมาทันทีหญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กรีบดันอกเขาออก แต่ชายหนุ่มกลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น

จูบของเขาเต็มไปด้วยความโหยหาและตัดพ้อ ราวกับพยายามยืนยันว่าเธอเป็นของเขาจริงๆ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

“เอกสารด่วนครับท่าน ขอโทษครับ!” เสียงของปราชญ์ดังขึ้นพร้อมประตูห้องที่เปิดเข้ามา แต่ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า เขาก็รีบหันหลังกลับแทบไม่ทัน

“ออกไป!” ธีรชลตวาดเสียงแข็งโดยไม่ละสายตาจากหญิงสาวในอ้อมแขน ปราชญ์รีบปิดประตูทันทีอย่างรู้หน้าที่

“เพลง!”

ร่างบางกลับเซวูบ เขารีบคว้าตัวเธอไว้ทันที เมื่อคนในอ้อมแขนหมดสติลงต่อหน้าต่อตา ใบหน้าของเธอซีดจนเขาใจหาย

“ปราชญ์! เรียกหมอเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนเรียกลูกน้องเสียงดัง น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับเต็มไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด

ธีรชลช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแนบอก ก่อนมองใบหน้าหมดสติของหญิงสาวด้วยหัวใจที่สั่นไหว

เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วบ้านหลังโต ตามด้วยเสียงแจกันราคาแพงตกกระแทกพื้นจนแตกกระจาย สาวใช้พากันยืนก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา

“กรี๊ดดดด! อีบ้านั่นมันกลับมาได้ยังไง!” ลินินกระทืบเท้าด้วยความโมโห ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความริษยาและหวาดกลัว

“เกิดอะไรขึ้นลูก!” ลัลนาวิ่งเข้ามาในห้องทันทีเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพห้องที่เละไม่ต่างจากพายุพัดผ่าน

“คุณแม่มันกลับมาแล้ว มันกลับมาแล้ว ฮือ” ลินินรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่แน่น หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างเสียสติ

“ลูกหมายถึงใคร” ลัลนาขมวดคิ้วแน่น

“อีเพลงไง! มันกลับมาแล้ว!” ลินินเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ประโยคนั้นทำให้ลัลนาหน้าเปลี่ยนสีทันที

“ว่าไงนะ”

“ตอนนี้มันอยู่กับคุณโซ่ มันต้องกลับมาเอาลูกกับผัวมันคือแน่” ลินินกัดฟันพูด

ลัลนานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มือเริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ วันนั้นมั่นใจแล้วแท้ๆ ว่าเอมลิรินทร์จะกลับมาไม่ได้อีก

“ใจเย็นๆ ก่อนนะ คุณโซ่เกลียดมันจะตาย ไม่มีวันกลับไปหามันหรอก” ลัลนาดึงลูกสาวเข้ามาปลอบ

“เกลียดอะไรล่ะ! พวกมันพลอดรักกันกลางห้องทำงานหน้าไม่อาย! หนูเจ็บใจทำไมคุณโซ่ไม่รักหนู” ลินินสะบัดเสียงกลับทันที

ภาพที่เห็นเมื่อเช้ายังติดตาเธอไม่หาย สายตาของธีรชลตอนมองเอมลิรินทร์มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง

“ลูกอาจเข้าใจผิดก็ได้”

“หนูไม่ได้โง่นะคะ! พวกมันแอบมาเจอกันได้ยังไง” ลินินกัดฟันแน่น

“แต่ยังไงคุณโซ่ก็ต้องแค้นมันอยู่ดี มันหนีไปกับชู้ ทิ้งทั้งผัวทั้งลูกไปตั้งหลายปี”

“มันกลับมาได้ยังไงก่อน” เสียงของลินินเริ่มสั่นด้วยความเจ็บใจ

“ผู้หญิงแบบนั้น ไม่มีใครต้องการหรอก ต่อให้คุณโซ่ยังลืมมันไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ไม่มีวันไว้ใจมันเหมือนเดิม”

“คุณแม่ต้องช่วยหนูนะคะ หนูรักคุณโซ่” ลินินจับมือแม่แน่น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรักผู้ชายคนนั้นมานานเกินกว่าจะยอมปล่อยมือได้ง่ายๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลินินคิดมาตลอดว่าสุดท้ายตัวเองจะได้ยืนข้างธีรชลแทนเอมลิรินทร์ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะหลุดมือ

“ครั้งนี้ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นของลูก” ลัลนาลูบผมลูกสาวเบาๆ ดวงตาของลินินเริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย

“ลูกมันอีก เสี้ยนหนามตำใจชัดๆ” เธอกัดฟันแน่น

แค่คิดถึงซันเดย์ ลินินก็รู้สึกหงุดหงิดเด็กคนนั้นเอาแต่ปกป้องเอมลิรินทร์ แถมยังแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเธอ โดยเฉพาะเวลาที่ธีรชลอยู่ด้วย

“เด็กนั่นรังเกียจหนูจะตาย”

“เด็กก็แค่เด็ก”

“แต่คุณโซ่รักลูกเขามากนะคะ”

“เพราะงั้น เราต้องทำให้คุณโซ่เห็น ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เหมาะจะเป็นแม่ของลูกเขาอีกแล้ว”

“คุณแม่จะฆ่ามันสองแม่ลูกเหรอ” ลินินหลุดพูดออกไปโดยไม่ทันคิด

“ลินินแม่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามพูดเรื่องนี้” ลัลนาตวาดเสียงดังทันทีสีหน้าซีดลง

หญิงสาวสะดุ้ง รีบหันมองรอบตัวอย่างระแวง แม้ในบ้านจะไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็ตาม

“หนูแค่พูดเล่น”

“เรื่องแบบนี้เอามาพูดเล่นไม่ได้!”

ลัลนากดเสียงต่ำ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นกลัวตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอพยายามลืมเรื่องวันนั้นให้หมด

“คุณแม่มั่นใจเหรอคะ ว่ามันจะไม่พูดเรื่องที่ผ่านมา”

คำถามนั้นทำให้ลัลนานิ่งไปทันที ความเครียดเริ่มฉายชัดบนใบหน้า ไหนจะเรื่องที่เอมลิรินทร์คบชู้อีก ต้องหาทางแยกให้ทั้งสองคนออกจากกัน