ตอนที่ 3 ปิดปาก

ตอนที่ 3

ปิดปาก

กวินให้ลูกน้องของเขาแบกหญิงสาวขึ้นรถ ก่อนที่เขานั้นจะสั่งให้ทั้งสองพารัชนกไปที่บ้านพักตากอากาศกลางป่าในต่างจังหวัด หญิงสาวถูกจับมัดมือมัดเท้า นอนสลบอยู่ที่เบาะหลัง

ลูกน้องของกวินใช้เวลาเดินทางนานหลายชั่วโมงแต่รัชนกก็ยังไม่ฟื้น จนกระทั่งเมื่อเดินทางมาถึง เธอก็เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัว หญิงสาวสังเกตเห็นว่าตัวเองถูกมัด เธอไม่ได้โวยวายแม้ว่าในใจจะรู้สึกตื่นกลัว รัชนกแกล้งสลบต่อไป เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเธอโวยวายเธออาจจะถูกทำร้าย

“นายให้เอาไปไว้ที่ไหน”หนึ่งในนั้นเอ่ยถามเพื่อนที่มาด้วยกัน

“นายบอกว่าให้เอาไปขังไว้ในห้องใต้ดินก่อน”

ผู้ชายคนนั้นมองหญิงสาวด้วยสายตาแปลกๆ เขาเลียริมฝีปากเล็กน้อยก่อนเอ่ย

“อยากทำอะไรสนุกๆไหม”

“อย่าแม้แต่จะคิด นายไม่ได้อนุญาตให้พวกเราทำแบบนั้น”

“นายไม่รู้หรอก”

ในใจของหญิงสาวหวาดหวั่นเมื่อรู้ว่าหนึ่งในสองคนนี้กำลังคิดไม่ดีกับเธอ

“นายขับรถตามมา อีกไม่กี่นาทีก็คงจะถึง ฉันว่าแกอย่าทำอะไรเสี่ยงๆดีกว่า”

“แกนี่มันขี้ขลาดว่ะ”

“ฉันยังไม่อยากตาย ยังมีครอบครัวให้ต้องดูแล แกเองจะทำอะไรก็คิดดีๆ อย่าลืมว่าแกมีลูกสาว คิดจะทำอะไรก็นึกถึงลูกแกบ้าง”

อย่างน้อยๆ 1 ใน 2 คนนี้ก็ยังพอมีคุณธรรม แต่รัชนกก็ไม่ได้นึกชื่นชมอะไรเพราะคนดีๆคงไม่มาทำงานอะไรแบบนี้

หญิงสาวถูกแบกลงมาที่ชั้นใต้ดิน เธอได้กลิ่นความอับชื้น อากาศในนี้ค่อนข้างเย็น เมื่อลงามาด้านล่างลูกน้องของกวินก็วางหญิงสาวไว้บนเตียง

“สวยแบบนี้เสร็จนายเราแน่ๆ”

“นายไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก นายเราไม่ใช่คนกินไม่เลือก”

“ฉันก็แค่พูดเล่น นายนี่จริงจังตลอดเลยนะ”

ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยขึ้นมา

“นายจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม”

“ฉันไม่แน่ใจ”

รัชนกเสียวสันหลัง คราวนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรอดกลับไปหรือไม่ หลักฐานก็ไม่ได้แถมต้องมาสังเวยชีวิตอีก รู้อย่างนี้แล้วเธอยอมเชื่อฟังสุรเดชตั้งแต่แรกดีกว่า

“รีบออกไปดีกว่า จะได้ไปรอรับนายด้วย”

หลังจากที่ทั้งสองออกไปรัชนกก็ลืมตาขึ้นมา ที่มุมห้องมีโคมไฟเปิดอยู่ ทำให้บรรยากาศในนี้สลัวๆ หญิงสาวกวาดตามองไปรอบๆ ตรงมุมห้องมีโต๊ะและเก้าอี้ มีตู้ที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีเตียงขนาดใหญ่ หญิงสาวรู้สึกกังวลใจมาก แม้ว่าบรรยากาศในห้องนี้ดูปกติและธรรมดามาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นน้อยลง

ในขณะที่รัชนกกำลังคิดหาทางหนี กวินก็กำลังตรวจสอบกระเป๋าของเธอ เขายึดโทรศัพท์เธอขึ้นมาแต่พบว่าหน้าจอโทรศัพท์ถูกล็อคไว้ ชายหนุ่มได้ส่งโทรศัพท์เครื่องนี้ให้กับคนของเขาที่มีความเชี่ยวชาญ เพียงครู่เดียวโทรศัพท์ของเธอก็ถูกปลดล็อคอย่างง่ายดาย

กวินรีบเปิดดูทันที ทำให้เขารู้ว่ารัชนกเป็นนักข่าวของสำนักข่าวแห่งหนึ่ง จุดประสงค์ที่เธอเข้ามาที่นี่ก็เพื่อหาหลักฐานเปิดโปงขบวนการค้ามนุษย์ และที่สำคัญเธอได้ถ่ายรูปเอาไว้มากมาย ทุกมุมของบริษัทรวมทั้งรูปของเขาด้วย

“ลงทุนดีนี่”

ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยเจอนักข่าวที่ทุ่มเทให้กับการทำงานขนาดนี้มาก่อน รัชนกถึงขั้นยอมปลอมตัวเข้ามาทำงานที่นี่ เพียงเพราะต้องการหาเบาะแสเกี่ยวกับขบวนการค้ามนุษย์ ช่างกล้าหาญจริงๆ กล้าเดินเข้ามาในถ้ำเสือ คงคิดว่าจะออกไปได้อย่างราบรื่น แต่เธอคิดผิด เขาไม่มีทางปล่อยให้คนที่คิดจะเข้ามาขโมยลูกเสือออกไปง่ายๆ

“นายครับ พวกเราพาผู้หญิงคนนั้นไปขังไว้ในห้องใต้ดินตามที่นายสั่งแล้วนะครับ”

“อืม ฟื้นหรือยัง”

“ยังครับ”

“คงสลบไม่นานหรอก เดี๋ยวก็คงจะฟื้น”

“นายจะให้พวกเราจัดการต่อไหมครับ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

เขามีหลายอย่างที่จะต้องเค้นถามหญิงสาว แต่ก่อนอื่นเขาจะต้องทำลายหลักฐานทุกอย่างในโทรศัพท์ของเธอก่อน เพราะหากเธอนำรูปภาพเหล่านี้ไปเปิดเผยอาจจะส่งผลเสียและส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเขาได้

รัชนกอยู่ในห้องมืดสลัว เธอเริ่มรู้สึกคอแห้งเพราะกระหายน้ำ หญิงสาวมองไปรอบๆแต่ก็ไม่มีน้ำดื่มเลยแม้แต่ขวดเดียว

รัชนกพยายามที่จะแกะเชือกออก แต่มันก็แน่นมากจนเธอนั้นแทบจะขยับข้อมือไม่ได้เลย หญิงสาวมองไปรอบๆอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินสำรวจพร้อมกับเงี่ยหูฟังไปด้วยเผื่อมีใครเข้ามา

รัชนกหันหลังเข้าหาลิ้นชัก ก่อนเปิดมันอย่างยากลำบาก เมื่อมองเข้าไปก็เห็นว่ามีกรรไกรและมีดเล็กๆ เธอไม่ลังเลเลยที่จะหยิบมันออกมา แต่ด้วยความที่เธอนั้นถูกมัดอยู่ การจะตัดเชือกจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

หญิงสาวใช้ความพยายามอย่างมาก ที่จะตัดเชือกเส้นหนา เธอไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหน แต่มันน่าจะนานเกือบครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว ก่อนที่เชือกในมือเธอจะหลุดออกจากกัน หญิงสาวมองข้อมือที่ เเดงเถือกก่อนที่เธอจะใช้มีดตัดเชือกที่มัดอยู่ตรงข้อเท้า เมื่อเป็นอิสระสิ่งแรกที่รัชนกคิดก็คือหาทางออกไปจากที่นี่ เธอมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่มีหน้าต่างไม่มีแม้แต่ช่องระบายอากาศด้วยซ้ำ ทางเดียวที่จะทำให้เธอออกไปได้ก็คือประตูบานนั้น

หญิงสาวเดินมาใกล้ประตู เธอพยายามที่จะเปิดแต่ดูเหมือนกับว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก

“ทำไงดี โทรศัพท์ก็ไม่ได้ติดตัวด้วย”

อย่างน้อยถ้ามีโทรศัพท์เธอก็น่าจะขอความช่วยเหลือใครได้บ้าง แต่นี่เธอไม่มีอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว นอกจากเสื้อผ้าเท่านั้น

รัชนกกลับมานั่งที่เตียงพร้อมกับใช้ความคิด ในระหว่างที่เธอกำลังวุ่นวายอยู่กับการหาทางหนี เธอไม่รู้เธอว่าในห้องนั้นมีกล้องวงจรปิดเล็กๆซ่อนอยู่ และทุกการกระทำทุกความเคลื่อนไหวของเธอก็อยู่ในสายตาของกวินตลอดเวลา

ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม เขารู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ธรรมดา เธอเป็นแค่นักข่าวก็จริง แต่เธอทำให้เขารู้สึกว่าเธอไม่ใช่นักข่าวธรรมดา จากที่สืบประวัติของเธอมา

เธอเป็นนักข่าวสายอาชญากรรมที่ทุ่มเทให้กับงานมาก แล้วเธอก็เป็นคนเปิดโปงขบวนการค้ายาเสพติด จนทาง่าตำรวจสามารถสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้สำเร็จ

เธอใช้วิธีแฝงตัวแบบนี้ แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้รับอันตรายใดๆเพราะไม่มีใครจับได้ แต่คราวนี้เธอไม่โชคดีอย่างนั้นอีกแล้ว เธอจงใจเข้ามาที่บริษัทแห่งนี้ด้วยเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์ กวินถึงจำเป็นที่จะต้องจัดการกับหญิงสาว เพราะหากปล่อยให้เธอรอดออกไปเขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะเอาเรื่องในบริษัทไปเผยแพร่ให้คนอื่นฟังหรือเปล่า และสิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นคือเขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงรู้ว่าในบริษัทมีหลักฐานเกี่ยวกับขบวนการค้ามนุษย์ ใครกันแน่ที่เป็นคนนำเรื่องนี้ไปบอกกับทางสำนักข่าว