ตอนที่ 2 แฝงตัว

ตอนที่ 2

แฝงตัว

ไม่ว่าจะขอร้องอย่างไรสุรเดชก็ไม่ยอมใจอ่อนให้รัชนกเข้าร่วมภารกิจในครั้งนี้ หญิงสาวไม่อยากยอมแพ้ ที่ผ่านมาเธอก็เสี่ยงอันตรายมาโดยตลอด แต่เธอก็รอดปลอดภัยไม่เคยเพลี่ยงพล้ำเลยแม้แต่ครั้งเดียว อาจจะโดนทางเบื้องบนบ่นมาบ้างแต่ถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ห้ามเธอเรื่องการทำข่าวแบบเชิงรุก

รัชนกเคยปลอมตัวเข้าไปเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง จนเธอสามารถหาหลักฐานที่ว่าประธานบริษัทนั้นกระทำความผิดกฎหมาย จนนำไปสู่การจับกุมในที่สุด

หญิงสาวจำได้ดีว่าหลังจากจบภารกิจในครั้งนั้น แม่สั่งให้เธอลาออก แต่เธอก็ไม่ได้ทำตามที่แม่ต้องการ รัชนกเป็นคนที่ดื้อแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจโดยผู้เป็นพ่อ และเธอก็สนิทกับพ่อมากกว่าแม่ อีกอย่างพ่อก็ไม่เคยขัดขวางแม้ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม พ่อตามใจเธอเสมอจนทำให้เธอนั้นกลายเป็นคนแบบนี้

“พี่บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ไง ทำไมไม่ฟังบ้าง”

“มันก็คงไม่ได้อันตรายขนาดนั้นหรอกพี่เดช นกมีประสบการณ์มาแล้วนะ ให้นกไปก็ยังดีกว่าให้เด็กฝึกงานไป เกิดเด็กมันเป็นอะไรไปพ่อแม่เขาเรื่องแย่เลยนะ”

“แต่มันเป็นผู้ชาย แล้วก็ไปกันตั้งหลายคนคงไม่มีอะไรหรอก”

“ถ้าไปกันหลายคน งั้นนกก็ไปได้”

หญิงสาวเถียงคำไม่ตกฟาก ไม่ว่ายังไงเธอก็จะเข้าร่วมภารกิจในครั้งนี้ด้วย

“ถ้านกเป็นอะไรไปแม่นกเอาพี่ตายแน่”

“พี่เดช เห็นนกเป็นเด็กดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง ที่ผ่านมานกไม่เคยได้รับบาดเจ็บอะไรเลยนะ ไม่เคยมีใครจับได้ด้วยซ้ำว่านกเป็นนักข่าว ถึงนกจะเป็นแค่นักข่าวแต่นกแสดงละครเก่งยิ่งกว่าดาราบางคนอื่น นี่ไม่เชื่อใจน้องตัวเองหรือไง!”

รัชนกชักจะหัวเสีย ผลงานที่ผ่านมาไม่ได้ การันตีความสามารถของเธอเลยเหรอ ทำไมทุกคนถึงไม่เชื่อใจเธอมากขนาดนี้

“พี่เชื่อใจนก แต่ที่พี่ไม่อยากให้ไปเพราะว่าพี่เป็นห่วง”

สายตาและน้ำเสียงของรัชนกอ่อนลง เธอรู้ว่าพี่ชายเป็นห่วง แต่เธออยากทำงานนี้จริงๆ

“นกเข้าใจ แต่นกอยากทำงานนี้จริงๆนะพี่เดช ให้นกไปด้วยเถอะ”

“ไม่ว่ายังไงพี่ก็ให้นกไปด้วยไม่ได้ พวกเราต้องไปซุ่มเพื่อทำข่าวเป็นเดือนๆ นกทนไม่ไหวหรอก”

“ทำไมจะไม่ไหว ที่ผ่านมานกก็บุกป่าลุยไฟมาตลอด พี่เดชก็เห็น นกไม่ใช่พวกลูกคุณหนู รู้ใช่ไหมว่านกเป็นคนลุยๆที่ทนได้ทุกอย่าง”

“พี่ขอยืนยันคำเดิมในฐานะหัวหน้าพี่จะไม่อนุมัติให้นกไปร่วมภารกิจในครั้งนี้ด้วย คำสั่งของพี่ถือเป็นที่สิ้นสุด แล้วอย่าคิดขัดคำสั่งเด็ดขาด ต่อให้นกเป็นน้อง แต่ถ้านกไม่เชื่อฟังคำพูดของพี่ เราจะได้เห็นดีกัน”

“พี่เดช!”

รัชนกมองตามหลังพี่ชายที่เดินออกไป เธอถอนหายใจก่อนกรอกตาไปมาเพื่อครุ่นคิด หญิงสาวไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ต่อให้พี่ชายห้ามแต่เธอก็จะหาทางแฝงตัวเข้าไปในองค์กรของกวิน

ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอมั่นใจว่ายังไงเธอก็จะไม่โดนจับได้ รัชนกคิดว่าตัวเองจะโชคดีไปตลอดโดยไม่รู้เลยว่าภารกิจเสี่ยงตายในครั้งนี้อาจจะเป็นชีวิตของเธอไปตลอดกาล

สุรเดชรู้สึกแปลกใจมากเมื่อน้องสาวยื่นลาพักร้อน แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกเบาใจเพราะคิดว่ารัชนกล้มเลิกความคิดที่จะไปทำภารกิจกับเขา

แต่หารู้ไม่ว่าที่รัชนกยื่นขอลาพักร้อน นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอต้องการที่จะไปแฝงตัวเข้าทำงานในองค์กรของกวิน เพื่อหาหลักฐานเกี่ยวกับขบวนการค้ามนุษย์

หญิงสาวลงทุนตัดผมสั้นประบ่า ย้อมผมจากดำเป็นสีน้ำตาลอ่อน เธอปรับเปลี่ยนบุคลิกใหม่ก่อนเดินทางมาสมัครงานที่บริษัทของกวิน

รัชนกตกแต่งประวัติของตัวเองทั้งหมด รวมทั้งใช้ชื่อปลอมๆในการเข้าสมัครงานในครั้งนี้ด้วย เธอได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขา ทำให้เธอนั้นได้ทำงานใกล้ชิดกับกวิน

“นก ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”

“ยังค่ะคุณศร นกว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จทีเดียว คุณศรจะกลับเลยใช่ไหมคะ”

“ใช่ เดี๋ยวยังไงก็ช่วยฝากล็อคห้องของ ท่านประธานด้วยนะ เผื่อว่านกต้องเอางานเข้าไปส่งในห้อง ส่วนกุญแจก็เก็บไว้ก่อนพรุ่งนี้มาเช้าหน่อยเปิดห้องให้ท่านประธานด้วย”

“ได้ค่ะ”

รัชนกแอบยิ้มในใจ หลังจากที่ทุกคนกลับไปจนหมดแล้ว เธอก็นั่งทำงานจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำ รัชนกก็ได้แอบเข้ามาในห้องทำงานของกวิน เธอมาทำงานที่นี่หลายวันแล้ว และเธอก็ได้สังเกตทุกมุมว่าตรงไหนมีกล้องตรงไหนไม่มีกล้อง หญิงสาวหลบหลีกมุมกล้อง ก่อนคลานเข้าไปใต้โต๊ะชายหนุ่ม ใช้กุญแจเปิดลิ้นชักทีละชั้น เพื่อหาเอกสารที่น่าจะบ่งบอกว่าเขาเป็นหนึ่งในขบวนการค้ามนุษย์

หญิงสาวเปิดลิ้นชักไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ตามหา จนกระทั่งเมื่อเธอเปิดลิ้นชักชั้นสุดท้าย เธอก็พบกับซองสีดำ จึงได้หยิบขึ้นมาดู ก่อนที่รอยยิ้มจะเผยบนใบหน้า เมื่อเธอเจอเอกสารสำคัญที่มีข้อมูลของผู้หญิงมากหน้าหลายตา

“ทำอะไร”

รัชนกเสียวสันหลังวาบ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองหยุดหายใจไปชั่วขณะ หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้น ก่อนสบตากับกวินที่ยืนอยู่ด้านหลัง

รัชนกกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอกำเอกสารแน่น ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆหาจังหวะที่จะตั้งหลักเพื่อวิ่งหนี หญิงสาวค่อยๆก้าวถอยหลังในขณะที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหาเธอ

“ฉันถามว่าเธอทำอะไร”

รัชนกไม่ตอบ ในหัวคิดหาทางหนีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หญิงสาวมองไปทางประตู ก่อนตัดสินใจออกวิ่งแต่ก็ไม่ทัน กวินคว้าเอวเธอไว้ กดเธอลงบนโต๊ะ แขนทั้งสองข้างถูกจับไพล่หลัง

“ใครเป็นคนส่งเธอมา”

รัชนกไม่ตอบ ดิ้นขลุกขลักจนชายหนุ่มตัดสินใจทุบท้ายทอยจนเธอนั้นสลบไป เมื่อรัชนกสลบ กวินก็อุ้มเธอไปนอนบนโซฟา เขารู้สึกมาสักพักแล้วว่า หญิงสาวนั้นดูแปลกๆ บุคลิก สายตาและท่าทางของเธอ ดูไม่เหมือนกับนักศึกษาที่เพิ่งออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัย เธอดูฉลาดและดูไม่น่าไว้วางใจ สายตาของเธอเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา เขาจึงคอยจับตาดูเธอมาโดยตลอด