ตอนที่ 5 สะเพร่า 2

พลอยไพลินค่อยๆ ก้มหน้าลง งั้นเธอก็ไม่ต่างจากสินค้าชิ้นหนึ่ง แต่แค่มันมีลมหายใจและความรู้สึก ใช่ใครจะทำอย่างไรก็ได้

เธอทำแต่งาน ทุกสิ่งอย่างผ่านผู้จัดการไตร่ตรองอย่างละเอียด และที่ผ่านมามันก็ดีมาตลอดเช่นกัน

อีกอย่างไม่มีใครทำแบบเขาสักคน เธอจึงไม่คิดว่าการจะได้เงินจากการทำงานต้องแลกกับการยอมนอนกับเขาด้วย พลอยไพลินปาดน้ำตาออกเมื่อคิดว่าตัวเองไม่ทันเขา

"งั้นฉันขอยกเลิกสัญญา" พลอยไพลินเอ่ยเสียงเบา ปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด เงินก็คงไม่เอา ตัวก็เสียไปแล้ว นี่คงเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของเธอ

ลอฟท์ขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่าไง"

"ฉันจะไม่รับงานนี้ค่ะ" เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ เอ่ยน้ำเสียงฟังชัดเมื่อคิดว่าตัดสินใจดีแล้ว

"แน่ใจ" ลอฟท์เค้นถามเสียงเข้ม

"ค่ะ" พลอยไพลินพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ หยิบชุดตัวเดิมกลับมาสวมใส่ น้ำก็ไม่ต้องอาบ หน้าก็ไม่ต้องล้างเพราะตอนนี้อยากกลับบ้านเต็มทน เสียรู้เขาที่สุด และเธอเองที่โง่ด้วย โง่ที่ไม่ดู กลับไปเธอต้องไปเอาคำตอบจากพี่วิว่ามันเป็นมาอย่างไร

พอเดินออกมาก็มาคว้ากระเป๋าสะพาย ก่อนเปิดประตูเดินออกจากห้องไปไม่ร่ำลา

@กรุงเทพ

ทันทีที่เท้าแตะสนามบินพลอยไพลินก็รีบโทรให้ผู้จัดการเธอมารับทันที พอเจอหน้าอีกฝ่าย เธอระเบิดใส่ทำเอาคนที่ยิ้มกว้างเมื่อกี้ใบหน้าค่อยๆ สลดลงไป

"ทำไมพี่ไม่บอกพลอย!" พลอยไพลินปาดน้ำตาไปด้วย เอ่ยไปด้วยอย่างรู้สึกผิดหวังสุดๆ

"บอก? บอกอะไรคะ?" วิรันดาทำหน้างง

"บอกว่าการที่พลอยได้งานพรีเซนเตอร์ของเขามันหมายความว่าพลอยต้องนอนกับเขาด้วยเป็นเวลาหนึ่งเดือน"

"วะ..ว่าไงนะคะ!"

"อย่าบอกนะคะว่าพี่ไม่รู้" พลอยไพลินขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าผู้จัดการทำเหมือนว่าไม่เคยรับรู้จริงๆ ตามจริงเธอไม่ได้อยากตำหนิพี่เขาก่อนเพราะที่ผ่านมามันดีมาตลอด แต่ครั้งนี้ที่ผิดพลาดมันจะเพราะใคร ก็พี่วิเป็นคนรับงานชิ้นนี้ให้เธอ จะมาบอกว่าไม่รู้แล้วเธอจะไปถามใครที่ไหน

"เออ.." วิรันดาทำท่าครุ่นคิด นึกไปถึงวันที่ไปเซ็นสัญญาให้น้อง จากนั้นก็เอากลับมาเก็บไว้ที่ห้อง แต่หลังจากนั้นหนึ่งวันจึงมีการติดต่อมาให้น้องไปนอนด้วยแต่น้องไม่ไป

พอรุ่งขึ้นอีกวันจึงมีสายโทรเข้ามาว่าจะยกเลิกที่น้องเป็นพรีเซนเตอร์แล้วหาคนใหม่ ด้วยความตกใจเธอจึงรีบบอกกับน้องไปว่าเขาต้องการจุดประสงค์อะไรจึงได้ไปส่งที่สนามบิน พอได้ข่าวว่าน้องกลับมาแล้วเธอดีใจมากรีบมารับ เห็นพลอยไพลินปลอดภัยเธอก็สบายใจ

พลอยไพลินหลับตาลงช้าๆ กำสองมือแน่นเมื่อคนพี่ยังให้คำตอบเธอไม่ได้ เขาเล่นไม่ซื่อเธอพอเข้าใจเพราะเขามันร้าย แต่ทางเราไม่รู้เรื่องจะเป็นไปได้ไง

"พี่วิพลอยอยากดูสัญญา" พลอยไพลินเอ่ยเสียงกลั้นพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองรู้สึกผิดหวังไปมากกว่านี้

"ค่ะๆ" วิรันดารีบขับรถตรงไปยังคอนโดของตัวเองทันที ก่อนจะปล่อยพลอยไพลินไว้ในรถคนเดียว

เธอรีบขึ้นไปค้นหาเอกสารที่วันนั้นรับงานของเด็กในสังกัดมาทั้งหมดสิบคนจากต่างที่ พอได้มาก็จับรวบรวมเก็บไว้ที่ห้องเป็นอย่างดี

มือคลี่ออกหาชื่อที่มันเป็นของพลอยไพลิน ใช้เวลาอยู่นานมาก พอได้อ่านเข่าแทบทรุด เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะสะเพร่ามากขนาดนี้

เดินลงจากคอนโดในสภาพคอตก ก่อนจะกลับเข้าไปในรถแล้วยื่นสัญญาให้คนเป็นน้องดู

"น้องพลอย..พี่ขอโทษ" วิรันดาทำท่าจะร้องไห้ออกมา ขณะที่พลอยไพลินกำลังไล่ดู

พลอยไพลินยังไม่ฟังเหตุผล แต่รีบคลี่มืออ่านสัญญาที่ระบุตั้งแต่บรรทัดแรกลงไปเรื่อยๆ เชื่อไหมว่าเธอไม่เคยรับงานที่มีสัญญาหนาเป็นปึกอย่างนี้มาก่อน ราวกับจงใจให้คนที่รับงานอ่านไม่ทั่วถึงหรือตกหล่น แถมมันยังตัวเล็กนิดเดียว

มือเรียวหยุดชะงักลงแล้วอ่านทบทวนสองบรรทัดนั้นนานกว่าสามรอบเมื่อมันดูกำกวม พอเข้าใจดีแล้วจึงฉีกสัญญาทิ้งทั้งหมด ทำให้ผู้จัดการอย่างวิรันดาตกใจ

"น้องพลอย!"

"พลอยยกเลิกงานนี้แล้ว ต่อไปเราจะไม่พูดเรื่องนี้กันนะคะ" เสียแล้วเสียไป เธอจะไม่ถือสา เอาเป็นว่าเพราะตัวเองที่สะเพร่าไป

"ต่อไปนี้พี่ก็ดูให้ดีนะคะ" พลอยไพลินทิ้งแผ่นหลังลงไปกับเบาะรถ จากนี้ไปพอกันที

"บ้าจริง"

"..อะไรคะ" พลอยไพลินถามออกมาทั้งที่ยังหลับตาเมื่อได้ยินคนเป็นพี่สบถ

"เอ่อ..พี่จำได้ว่ามีสัญญาอีกฉบับที่ลืมถือลงมาค่ะน้องพลอย แต่..ในนั้นระบุว่า ถ้าเราเป็นฝ่ายทำผิดกติกา หรือยกเลิกสัญญาด้วยตัวเองต้องจ่ายคืนเขาถึงสามเท่านะคะ"

พลอยไพลินลืมตาพรึบ แล้วหันไปมองหน้าผู้จัดการที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายพูดจริง แบบนี้ก็เท่ากับว่าเธอต้องจ่ายคืนเขาที่สามสิบล้านบาท "พี่พาพลอยไปหาทนายที"