บทที่ 4 กรงเล็บมังกร - 1

รุ่งอรุณที่ควรจะนำมาซึ่งแสงสว่างและความอบอุ่น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของม่านหมอกแห่งความสิ้นหวัง หลิวจ้าวเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่พร้อมกับความรู้สึกเย็นเยียบที่เกาะกุมขั้วหัวใจ แม้ไออุ่นจากอ้อมกอดของอี้เฉินในป่าไผ่เมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงคำนึง ทว่าเมื่อนางก้าวลงจากแท่นบรรทม โลกทั้งใบที่นางเคยคุ้นชินก็พลันพลิกตลบและพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

"พวกเจ้าเป็นใคร..."

เสียงหวานสั่นพร่าเมื่อทอดพระเนตรเห็นกลุ่มนางกำนัลและขันทีแปลกหน้ากว่ายี่สิบชีวิต ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ภายในตำหนักฉือหนิง ทุกคนล้วนสวมเครื่องแบบสีเข้มทะมึน ก้มหน้าต่ำ ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาแห่งชีวิตชีวา พวกเขาดูราวกับหุ่นเชิดที่ถูกปั้นแต่งขึ้นจากดินเหนียวและเคลือบด้วยน้ำแข็ง

"ทูลไทเฮา..."

ขันทีวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมารายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้สูงต่ำ

"ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการ ตำหนักฉือหนิงกว้างใหญ่ ทว่าบ่าวไพร่ชุดเดิมทำงานหละหลวม ละเลยการปรนนิบัติ จึงทรงมีรับสั่งให้เปลี่ยนตัวนางกำนัลและขันทีรับใช้ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ เพื่อให้แน่ใจว่าพระวรกายของไทเฮาจะได้รับการดูแลอย่างรัดกุมที่สุด"

"แล้วชุ่ยหลิวเล่า! นางกำนัลคนสนิทของข้าอยู่ที่ใด!"

จ้าวเยว่ตวาดถาม หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชุ่ยหลิวคือแขนขาและดวงตาเพียงดวงเดียวที่นางหลงเหลืออยู่ หากขาดชุ่ยหลิวไป นางก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอดและหูหนวกในวังหลวงแห่งนี้

"แม่นางชุ่ยหลิวถูกส่งตัวไปซักล้างที่ตรอกทาสแล้วพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากมีความผิดฐานปล่อยปละละเลย ปล่อยให้ไทเฮาประชวรด้วยความหนาวเย็นในยามวิกาล... หากไทเฮาทรงโปรดปรานนาง ฝ่าบาทตรัสว่าทรงละเว้นโทษตายให้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ถ้อยคำนั้นเปรียบดั่งอัสนีบาตฟาดฟันลงกลางกระหม่อม จ้าวเยว่ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งหงส์อย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม คำว่า 'ปล่อยให้ไทเฮาประชวรด้วยความหนาวเย็นในยามวิกาล' คือคำขู่ที่ห่มคลุมด้วยความห่วงใย เซี่ยเหยียนกำลังบอกนางเป็นนัยว่า เขาล่วงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของนาง เขารู้ว่าเมื่อคืนนางลอบออกไปนอกตำหนัก แม้เขาอาจจะยังไม่รู้ว่านางไปพบผู้ใด แต่นี่คือการเชือดไก่ให้ลิงดู คือการตัดแขนตัดขาเพื่อเตือนให้นางรู้ว่า นางไม่มีวันหนีพ้นสายตาของพญามังกรผู้นี้ไปได้

นับตั้งแต่วินาทีนั้น ตำหนักฉือหนิงก็กลายสภาพเป็นกรงขังที่มองไม่เห็นลูกกรง ทุกย่างก้าวของจ้าวเยว่ถูกจับตามอง ทุกคำพูดถูกจดจำ ทุกถ้วยชาที่จิบถูกตรวจสอบ นางกำนัลหน้าใหม่เหล่านี้คือดวงตาและหูของเซี่ยเหยียนที่แฝงตัวอยู่ในทุกอณูอากาศของตำหนัก จ้าวเยว่รู้สึกราวกับแมลงตัวน้อยที่ติดอยู่ในใยแมงมุม ยิ่งดิ้นรน เส้นใยเหนียวหนืดก็ยิ่งรัดรึงจนหายใจไม่ออก ความหวาดระแวงกัดกินจิตใจนางจนไม่อาจเสวยสิ่งใดลงคอได้ตลอดทั้งวัน

เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ราตรีที่มืดมิดก็คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความตึงเครียดที่ทวีคูณ แสงเทียนในตำหนักสว่างไสว ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บในใจของไทเฮาวัยเยาว์ได้เลย

"ฝ่าบาทเสด็จ..."

เสียงประกาศที่จ้าวเยว่หวาดกลัวที่สุดดังกังวานขึ้น ร่างสูงสง่าของโอรสสวรรค์ก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยท่วงท่าผ่าเผย วันนี้เซี่ยเหยียนสวมเพียงชุดคลุมสีเข้มปักดิ้นทองลายมังกรเร้นกาย บ่งบอกถึงการเสด็จมาเยือนแบบส่วนพระองค์ เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เหล่านางกำนัลและขันทีก็รีบถอยร่นออกไปพร้อมกับปิดประตูตำหนักลงกลอนอย่างแน่นหนา ทิ้งให้นางต้องเผชิญหน้ากับมังกรคลั่งเพียงลำพังอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ เขาไม่ได้มามือเปล่า เหล่าขันทีได้จัดเตรียมโต๊ะเสวยชุดใหญ่ไว้กลางห้อง อาหารเลิศรสกลิ่นหอมหวนถูกจัดวางอย่างประณีต พร้อมกับสุราดอกท้อชั้นดีที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกำจาย

"ลูกเห็นว่าวันนี้เสด็จแม่เสวยได้น้อยนัก จึงตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อน... มาร่วมโต๊ะกับลูกเถิด"

เซี่ยเหยียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจบังคับที่ไม่อาจปฏิเสธ เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะเสวย พลางตบลงบนเบาะรองนั่งข้างกายเบาๆ เป็นเชิงออกคำสั่ง

จ้าวเยว่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางจำต้องลุกขึ้นและเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างเขาอย่างเชื่องช้า ร่างกายบอบบางเกร็งเขม็งทุกครั้งที่ต้องอยู่ใกล้บุรุษผู้นี้ กลิ่นอำพันทะเลที่ผสมผสานกับความดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมากระทบจมูก ทำให้นางรู้สึกคลื่นเหียนและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน

"อาหารพวกนี้ ล้วนเป็นของโปรดของท่านทั้งสิ้น... ลองชิมดูสิ"

เซี่ยเหยียนคีบเนื้อปลาทอดราดซอสเปรี้ยวหวานส่งไปจ่อที่ริมฝีปากของนาง จ้าวเยว่เบือนหน้าหนีเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น นางไม่อยากรับสิ่งใดจากมือของเขา ไม่อยากรับความโปรดปรานที่เขามอบให้

"เสด็จแม่..."

น้ำเสียงของเขาต่ำลงหนึ่งระดับ นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงเปล่งประกายอันตราย

"การปฏิเสธน้ำใจของโอรสสวรรค์ มีโทษเช่นไร ท่านคงรู้ดีกระมัง หรือต้องให้ลูกสั่งโบยพวกนางกำนัลหน้าโง่ข้างนอกนั่น เพื่อเรียกน้ำย่อยให้ท่านก่อน ท่านจึงจะยอมเสวย?"