บทที่ 3 ในมุมมืด - 2

"ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายเจ้า... แม้แต่แผ่นฟ้าข้าก็จะพลิกมันกลับมาเพื่อปกป้องเจ้า"

สิ้นคำสัตย์สาบานที่แผ่วเบาทว่าหนักแน่น อี้เฉินก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มของจ้าวเยว่อย่างเชื่องช้า...

มันไม่ใช่สัมผัสที่หยาบโลนเพื่อหวังครอบครองดั่งเช่นที่นางเพิ่งเผชิญมา แต่มันคือการแตะต้องที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและเวทนา สัมผัสของอี้เฉินเปรียบดั่งสายน้ำเย็นฉ่ำจากเบื้องบนที่ค่อยๆ รินรดลงบนผืนทรายแห้งผาก จ้าวเยว่หลับตาลง รับรสจูบที่อ่อนหวานและสั่นเทาของเขาอย่างเต็มใจ ความอบอุ่นจากริมฝีปากของเขาค่อยๆ ชะล้างความหวาดกลัวและคราบรอยอันน่าสะอิดสะเอียนของฮ่องเต้ออกไปจนหมดสิ้น

เมื่อความโหยหาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนานนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วังหลวงได้ถูกปลดปล่อย กำแพงแห่งจารีตประเพณีก็มลายสูญ จูบที่เคยแผ่วเบาเริ่มทวีความลึกซึ้งและเรียกร้องมากขึ้นตามแรงปรารถนาในส่วนลึกของหัวใจ ริมฝีปากของทั้งสองบดเบียดเข้าหากันอย่างโหยหา อี้เฉินสอดปลายลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานล้ำภายในโพรงปากของนางอย่างอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นเกี่ยวตวัดดูดดึงจนจ้าวเยว่ต้องเผยอริมฝีปากตอบรับ หอบหายใจสะท้าน ร่างกายบอบบางอ่อนระทวยจนต้องเกาะเกี่ยวบ่ากว้างของเขาไว้เพื่อพยุงตัว

อุณหภูมิในศาลาร้างพุ่งสูงขึ้นท่ามกลางอากาศหนาวเย็น สองร่างแนบชิดจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ฝ่ามือร้อนผ่าวของอี้เฉินสอดเข้าไปใต้เสื้อคลุมสีเข้ม ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางที่สวมเพียงซับในตัวบางเบา ทุกบริเวณที่ปลายนิ้วของเขาลากผ่าน ทิ้งรอยเพลิงแห่งความวาบหวามไว้บนผิวเนื้อของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดและหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ทำให้ปลายเท้าจิกเกร็ง

"อี้เฉิน..."

เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกจากลำคอของจ้าวเยว่ เมื่อชายหนุ่มถอนจูบออกเพื่อปล่อยให้นางสูดอากาศ ก่อนที่เขาจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูตดมกลิ่นหอมประจำตัวนางอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับชายรอนแรมที่กระหายน้ำมาแรมปี ริมฝีปากร้อนประทับจูบซับลงบนรอยช้ำที่ศอของนางอย่างหวงแหน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงขบเม้มเบาๆ เพื่อสร้างรอยสีกุหลาบทับทาบร่องรอยของบุรุษอื่นทิ้งไป

ร่างกายของจ้าวเยว่ตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาอย่างซื่อตรง นางแอ่นอกรับความเสียวซ่านที่เขามอบให้ สองมือสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสีนิลของเขา ลูบไล้อย่างรักใคร่ ในห้วงเวลานี้ นางไม่ใช่ไทเฮาผู้สูงศักดิ์และน่าเวทนา และเขาไม่ใช่องค์ชายผู้ต้องคำสาปแห่งราชวงศ์ ทั้งสองเป็นเพียงชายหญิงธรรมดาที่โหยหาความรักและที่พักพิงใจ

มือหนาของอี้เฉินเลื่อนมาด้านหน้า กอบกุมความอวบอิ่มที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนผ้าแพรบางเบา เขานวดคลึงมันอย่างอ่อนโยนตามจังหวะลมหายใจที่หอบกระชั้นของนาง เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันดังก้องกังวานในความเงียบ จ้าวเยว่ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางที่อาจเล็ดลอดออกไปทำลายความลับของพวกเขาทั้งสอง

"เยว่เอ๋อร์... ข้ารักเจ้า... ข้ารักเจ้าเหลือเกิน"

อี้เฉินพึมพำชิดเนินอกของนาง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่ไม่อาจครอบครองนางได้อย่างเปิดเผย

"ข้าก็รักท่าน..."

จ้าวเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง แต่มันคือน้ำตาแห่งความสุขที่เจือด้วยความขมขื่น

แม้ไฟปรารถนาจะลุกโชนจนแทบแผดเผาสติสัมปชัญญะ ทว่าทั้งสองต่างรู้ดีว่า สถานที่และเวลาในตอนนี้ยังไม่เอื้ออำนวยให้ก้าวข้ามเส้นแบ่งสุดท้ายไปได้ หากมีผู้ใดล่วงรู้หรือพบเห็น โทษกบฏและประหารเจ็ดชั่วโคตรย่อมรออยู่เบื้องหน้า

อี้เฉินพยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านในกาย เขาสูดลมหายใจลึก ดึงร่างที่สั่นสะท้านและหอบเหนื่อยของจ้าวเยว่เข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของนางให้เข้าที่เข้าทางอย่างระมัดระวัง แม้ดวงตาของเขาจะยังคงลุกโชนด้วยไฟรัก แต่ความทะนุถนอมและให้เกียรตินางยังคงมีมากกว่ากิเลสตัณหา

"อดทนรอข้า..."

อี้เฉินกระซิบเบาๆ ประทับจูบลงบนหน้าผากมนของนางเป็นคำสัญญา

"ข้ากำลังรวบรวมขุมกำลังที่ชายแดน เมื่อถึงเวลา... ข้าจะพาเจ้าออกไปจากนรกขุมนี้ เราจะหนีไปให้ไกล... ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักคำว่า 'ไทเฮา' และ 'โอรสสวรรค์' มีเพียงอี้เฉินและจ้าวเยว่... ตลอดไป"

จ้าวเยว่เงยหน้ามองบุรุษผู้เป็นดั่งดวงตะวันเพียงดวงเดียวในชีวิตของนาง นางพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ เป็นรอยยิ้มแรกนับตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในวังหลวง

"ข้าจะรอ... ไม่ว่านานเพียงใด ข้าก็จะรอท่านเพียงผู้เดียว"

ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บและเงาของป่าไผ่ สายน้ำในมุมมืดได้หล่อเลี้ยงดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉาให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทว่าในใจของทั้งสองต่างรู้ดีว่า การลักลอบพบกันครั้งนี้ เป็นเพียงความสุขชั่วคราวที่ฉาบหน้าพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะก่อตัวขึ้น... พายุคลั่งของโอรสสวรรค์ที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง เมื่อเขาล่วงรู้ถึงความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาจันทร์แห่งนี้