ตอนที่ 4 ต่างคนต่างอยู่

“เหวินเอ๋อร์ลูกแม่” เจียงจื่อหลานพุ่งเข้าไปคว้าร่างอ้วนกลมมากอดไว้แนบอก นางได้ยินเสียงร้องของบุตรชายก่อนเขาจะปรากฏตัวด้วยซ้ำ เพียงได้กลิ่นหอมอ่อนๆอันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของบุตรชาย หัวใจห่อเหี่ยวของนางก็กลับมาพองโตอีกครั้ง

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มยินดี ดวงตากลมโตมีหยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย เมื่อสายตาเริ่มพร่ามัวมองเห็นบุตรชายไม่ชัดเจน เจียงจื่อหลานจึงใช้แขนเสื้อเช็ดออกไปอย่างลวกๆ ทุกการกระทำของนางหาได้สนใจบุรุษตัวโตที่มีสีหน้าดำทะมึนแม้แต่น้อย

ทันทีที่ทารกน้อยได้ยินเสียงของมารดา และได้สัมผัสถึงอ้อมกอดแสนคุ้นเคย ปากเล็กจิ้มลิ้มก็หยุดร่ำไห้ลงเดี๋ยวนั้น ก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าเข้าหาทรวงอกอ่อนนุ่มแทน

“แม่อยู่นี่แล้ว เหวินเอ๋อร์หิวหรือลูก” ร่างอรชรเหลียวซ้ายแลขวาหาที่นั่ง รีบปลดสายรัดเอวคลายสาบเสื้อออก ป้อนนมให้บุตรชายผู้หิวโหยอย่างรวดเร็ว

เด็กชายดื่มกินน้ำนมของมารดาไม่หยุด ดวงตาสุกสกาวที่ยังคงมีหยาดน้ำตาจ้องมองผู้เป็นมารดาอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าหากเผลอกะพริบตาแล้วมารดาจะหายไปอีก

ภาพสองแม่ลูกทำให้ซือหงกับแม่นมซึ่งมองดูอยู่ห่างๆน้ำตารื้น สายใยความเป็นแม่ลูกถักทอเหนียวแน่นมิอาจแยกจาก แม้จะเป็นเพียงทารกวัยสามเดือน ทว่าท่านชายกลับสามารถจดจำมารดาได้เป็นอย่างดี

เว่ยอ๋องไม่อยากเห็นอะไรต่อมิอะไรของเจียงจื่อหลานจึงหันหลังให้นาง เมื่อเสียงร่ำไห้ของบุตรชายหายไป ความกังวลใจก่อนหน้านี้จึงค่อยคลายลง ตลอดสองวันที่อี้เหวินไปอยู่ตำหนักไท่หยาง เด็กชายมักร้องไห้จ้าตลอดเวลา จนเขาไม่สามารถข่มตานอนได้แม้แต่คืนเดียว

บางทีการที่เจียงจื่อหลานร้องขอให้จ้างแม่นมก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพราะเหน็ดเหนื่อยจริงๆ มิใช่เพียงหาข้ออ้างไม่อยากดูแลบุตรชาย คิดได้ดังนั้นเว่ยอ๋องจึงหันกลับไปหาสองแม่ลูก ปรากฏว่าเจ้าก้อนแป้งหลับปุ๋ยไปแล้ว ส่วนเจียงจื่อหลานนั้นอยู่ในสภาพเรียบร้อย นางก้มลงจุมพิตแก้มกลมของอี้เหวินอย่างแผ่วเบา

“เรามีเรื่องต้องคุย..” เว่ยอ๋องกล่าวยังไม่ทันจบก็โดนอีกฝ่ายยกมือห้ามเสียก่อน เขาเห็นบุตรชายขยับตัวไปมาจึงได้เงียบเสียงลง ยืนรอจนร่างอรชรพาอี้เหวินไปนอนที่เตียงเด็กอ่อน และเดินกลับมาพร้อมเอ่ยเสียงเบาว่า

“ไปคุยกันข้างนอก”

เมื่อสองสามีภรรยาย้ายมายังห้องโถงรับแขกด้านนอก เว่ยอ๋องจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “อย่าได้คิดจะทำร้ายอี้เหวินอีก มิเช่นนั้นข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”

“เรื่องสังหารกันให้ตายไปข้างหนึ่ง หม่อมฉันทราบดีว่าท่านอ๋องพร้อมเสมอเพคะ ส่วนเรื่องเหวินเอ๋อร์ทรงวางใจได้ เพราะหากจะมีใครสักคนที่ทำร้ายลูก คนๆนั้นมิใช่หม่อมฉันแน่นอน” เจียงจื่อหลานแดกดันคนตรงหน้า นางรู้ว่าที่เขาพูดเป็นจริงทุกคำ เพราะเคยสัมผัสความตายด้วยน้ำมือเขามาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นชาตินี้อย่าหวังว่านางจะมอบหัวใจให้เขาอีก บุรุษสกุลถังทุกคนล้วนใจดำไม่ต่างกัน

“คำพูดของเจ้าจะเชื่อถือได้สักแค่ไหนเชียว หากมิใช่เพราะเห็นแก่อี้เหวิน เจ้าอย่าหวังว่าจะได้เจอหน้าลูกอีก”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามได้ยินคำพูดตัดพ้อของนาง เขาถึงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่แฝงอยู่ในนั้น คล้ายกับว่าเขาเคยทำร้ายนางอย่างเลือดเย็นมาก่อน เว่ยอ๋องลอบทบทวนความทรงจำของตนเองเงียบๆ แล้วก็ค้นพบว่ามีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ก่อปัญหาให้เขาเรื่อยมา

“เช่นนั้นนับจากนี้พวกเราก็ต่างคนต่างอยู่เถิด หากท่านอ๋องอยากเจอเหวินเอ๋อร์ ก็ให้แม่นมมารับก็พอ”

เจียงจื่อหลานตั้งปณิธานเอาไว้แล้ว นอกจากอี้เหวินนางจะไม่สนผู้ใดอีก แม้แต่บิดาที่แสดงออกว่ารักนางนักหนา สุดท้ายเมื่อเกิดปัญหา เขาก็ไม่แม้แต่จะยื่นมือเข้ามาช่วย ตรงกันข้ามกลับถอยห่างไปไกล ด้วยเกรงว่าจะพลอยติดร่างแหไปด้วย

สุดท้ายทุกคนก็รักแต่ตัวเอง การตายของนางมีเพียงเหวินเอ๋อร์ที่หลั่งน้ำตา น้องสาวจะได้แต่งกับองค์ชายใหญ่ อนาคตรุ่งโรจน์ต่างจากนางที่กำลังจะมอดดับ

ม่านตาคมขยายเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง ช่างเป็นคำพูดที่จองหองยิ่งนัก นางคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดถึงกล้าตัดเยื่อใยกันถึงเพียงนั้น เสียดายที่ครั้งหนึ่งเขาเคยหลงใหลในตัวนาง

ใช่แล้ว เว่ยอ๋องพึงใจเจียงจื่อหลาน สมรสพระราชทานครั้งนี้เป็นเขาเองที่ทูลขอฝ่าบาท เพียงครั้งแรกที่ได้สบดวงตาหงส์คู่นั้น ลมหายใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ ตั้งใจว่าอย่างไรต้องได้นางมาครอบครอง บุตรสาวคนโตสกุลเจียงต้องตกเป็นของเว่ยอ๋องแต่เพียงผู้เดียว

แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด หลังงานอภิเษกผ่านพ้นไป จึงได้รู้ว่าความงามของเจียงจื่อหลานมีเพียงเปลือกนอกเท่านั้น จิตใจที่อยู่ด้านในช่างร้ายกาจไม่สมเป็นคุณหนูจากสกุลใหญ่

ความภาคภูมิใจในตอนแรกค่อยๆจางหายไปจนบัดนี้แทบไม่มีเหลือ นอกจากความอับอายแล้ว เจียงจื่อหลานไม่เคยสร้างชื่อเสียงที่ดีแก่วังเว่ยอ๋องเลย

“ดี เกี่ยวข้องกันเฉพาะเรื่องลูกก็พอ” กล่าวจบคนตัวโตก็สะบัดแขนเสื้อจากไป พอกันทีกับความรักที่มี เขาจะไม่คาดหวังอะไรจากสตรีที่ชื่อเจียงจื่อหลานอีกต่อไป