ตอนที่ 2 หวนคืน

“พระชายาฟื้นแล้ว”

ดวงตาหงส์กวาดไปรอบๆ ห้องที่ตนกำลังนอนอยู่ สลับกับใบหน้ากลมของสาวใช้นามซือหง ม่านตาพลันขยายกว้างขึ้น

“เกิดอันใดขึ้นกับข้า” เจียงจื่อหลานเค้นเสียงแหบแห้งถามอย่างยากลำบาก นางตายไปแล้วด้วยน้ำมือของสามี เหตุใดยามนี้ถึงอยู่ที่เรือนเยว่เลี่ยงได้เล่า

“พระชายาไม่ยอมเสวยอาหารจึงทำให้หมดสติไปเพคะ” ซือหงก้มหน้าก้มตาตอบไม่เต็มเสียงนัก พระชายากับเว่ยอ๋องมีปากเสียงกัน การประชดโดยการอดอาหารจึงเกิดขึ้น และนั่นก็ทำให้พระชายาที่ร่างกายอ่อนแอเป็นลมล้มพับไป

อดหารจนหมดสติ..

จำได้แล้ว..เพียงเพราะต้องการเอาชนะ เจียงจื่อหลานถึงขั้นใช้ลูกชายเป็นเครื่องต่อรอง นางย้อนเวลากลับมาถึงห้าปีเชียวหรือ แสดงว่าสวรรค์รับฟังคำวิงวอนของนาง บุตรชายที่เกลียดชังนางก่อนตาย ยามนี้ยังเป็นเพียงทารกวัยสามเดือนสินะ

“เหวินเอ๋อร์เล่า ลูกของข้าอยู่ที่ใด” เจียงจื่อหลานมองไปรอบๆ ห้อง เตียงเด็กอ่อนว่างเปล่า ข้าวของบางอย่างของบุตรชายหายไป

“ท่านชายน้อยอยู่ตำหนักไท่หยางเพคะ” หลังจากที่พระชายาหมดสติไป ไม่สิทันทีที่ทรงทราบว่าพระชายาไม่ยอมให้นมท่านชาย เว่ยอ๋องก็มาพาตัวท่านชายน้อยจากไป

“เจ้าไปพาเหวินเอ๋อร์มาที ข้าคิดถึงลูกเหลือเกิน”

“แต่บ่าวว่า..” ซือหงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาลำบากใจ นางติดตามพระชายามาตั้งแต่ตอนยังอยู่ที่สกุลเจียง ย่อมรู้ดีว่าพระนางมีนิสัยใจคอเช่นไร เพื่อเอาชนะพระชายาสามารถทำได้ทุกอย่าง เกรงว่าหากไปพาท่านชายน้อยมา พระนางจะใช้เด็กชายเป็นเครื่องมือทำร้ายท่านอ๋องอีก

“ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง แต่ขอร้องล่ะ ข้าคิดถึงเหวินเอ๋อร์ เจ้าช่วยไปพาเขามาที” เจียงจื่อหลานพรั่งพรูดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาเป็นสาย

“ได้เพคะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” สาวใช้ที่เพิ่งเคยเห็นผู้เป็นนายมีท่าทีเจ็บปวดเป็นครั้งแรก จึงใจอ่อนรีบพยักหน้าตอบรับและจากไปอย่างรวดเร็ว

เจียงจื่อหลานรออยู่พักใหญ่ จับจ้องบานประตูอยู่อย่างนั้น จวบจนซือหงปรากฏตัว นางจึงค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น “เป็นอย่างไรบ้าง แล้วเหวินเอ๋อร์เล่า”

“ท่านอ๋องไม่อนุญาตเพคะ บอกว่าพระชายาจะไม่ได้พบท่านชายอีก” ซือหงปรี่เข้าไปช่วยประคอง นางพยายามอ้อนวอนแล้ว ทว่าเว่ยอ๋องไม่ยอมฟังเหตุผล ซ้ำยังกำชับให้นางกลับมาบอกพระชายาว่าอย่าคิดก่อเรื่องอีกเป็นอันขาด

“เขาคิดจะพรากลูกไปจากข้า”

หัวใจของเจียงจื่อหลานปวดแปลบ จะโทษเขาอย่างเดียวก็ไม่ได้ ทุกอย่างเป็นเพราะนางทำตัวเอง พออดอาหารแล้วเขาไม่สนใจ นางก็หันไปข่มขู่ว่าจะไม่ยอมให้นมบุตรชาย อี้เหวินคือจุดอ่อนของเว่ยอ๋อง แม้เขาจะเกลียดนางทว่ากลับรักเลือดเนื้อเชื้อไขที่นางให้กำเนิดเป็นที่สุด

“พระชายาจะไปไหนเพคะ”

“ข้าจะไปหาลูก ป่านนี้เหวินเอ๋อร์คงหิวนมแย่แล้ว” เจียงจื่อหลานพยายามทรงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายของนางอ่อนแอจนแทบจะปลิวไปกับลม คล้ายสามารถแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่านางหาได้สนใจไม่ ขอเพียงได้โอบกอดบุตรชายอีกครั้งก็พอ

“ท่านชายน้อยทานนมแพะไปแล้วเพคะ อีกอย่างมีแม่นมคอยดูแลเป็นอย่างดี พระชายาพักผ่อนให้ร่างกายแข็งแรงก่อนเถิดเพคะ” ซือหงไม่อยากให้เจ้านายสาวเป็นทุกข์ จึงเลือกกล่าวไปเพียงเท่านั้น เมื่อครู่ตอนที่อยู่ตำหนักไท่หยาง นางเห็นว่าท่านชายน้อยเอาแต่ร่ำไห้จนหลับไป แม้พระชายาจะชอบบ่นว่ารำคาญเสียงร้องของทารก ทว่าท่านชายกลับติดพระมารดาเป็นที่สุด

“เว่ยอ๋องหาแม่นมให้เหวินเอ๋อร์แล้ว?” ก่อนหน้านี้นางร้องขอแทบตาย แต่เขากลับทำเฉย ให้เหตุผลเพียงว่าบุตรชายดื่มนมของมารดาดีที่สุด นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็รู้สึกละอายใจไม่น้อย นางถึงกับกลัวว่าความสาวของตนจะลดลง จึงไม่ยอมให้นมอี้เหวิน ช่างเป็นมารดาใจยักษ์ใจมารเหลือเกิน

แท้จริงแล้วเจียงจื่อหลานมีใจให้องค์ชายใหญ่ถังเหวินหยวน นางใฝ่ฝันอยากแต่งเข้าไปเป็นภรรยาเขา ทว่าสุดท้ายความฝันนั้นก็พังทลายลง เมื่อฝ่าบาทมอบสมรสพระราชทานลงมา

ด้วยมิอาจขัดราชโองการจึงต้องแต่งให้เว่ยอ๋องอย่างไม่อาจเลี่ยง บุรุษที่นางชิงชังและตราหน้าว่าเขาเป็นอ๋องตาขาว ด้วยความที่เจียงจื่อหลานเป็นคนทะเยอทะยาน ทั้งยังชื่นชอบบุรุษที่โดดเด่นมากความสามารถ นางจึงไม่ถูกชะตากับอ๋องปลายแถวที่มิได้มีบทบาทสำคัญเช่นเขา

กระทั่งคืนเข้าหอนางก็ด่าทอและทุบตีเขา แต่ถึงกระนั้นเจียงจื่อหลานก็ตกเป็นของเว่ยอ๋องในที่สุด หลังค่ำคืนวสันต์ผ่านพ้นไปเว่ยอ๋องไม่เข้าหานางอีก เจียงจื่อหลานนึกดีใจที่ไม่ต้องได้พบหน้ากันอีก ทว่าหลังจากนั้นเพียงเดือนเดียว นางก็พบว่าตนเองตั้งครรภ์ ความหวังที่จะได้ครองคู่กับบุรุษในดวงใจจึงพังทลายลง

ฝั่งเว่ยอ๋องเมื่อรู้ว่านางตั้งครรภ์ก็มาเยี่ยมเป็นระยะ แต่กลับถูกนางไล่ออกไปอย่างไม่ไยดี ถึงกระนั้นเขาก็ยังดึงดันจะอยู่ช่วยดูแล เจียงจื่อหลานบันดาลโทสะจึงข่มขู่ว่าหากเขายังไม่ไสหัวไป นางจะกินยาขับเลือด เมื่อนั้นเว่ยอ๋องจึงไม่โผล่หน้ามาให้เห็นอีกจนกระทั่งคลอดอี้เหวิน

เจียงจื่อหลานรู้ว่าเขาก็ชิงชังนางไม่ต่างกัน ดังนั้นต่อให้เคยทำตัวร้ายกาจไปบ้างก็นับว่าสมควร เขารู้แต่แรกว่านางไม่เห็นด้วยกับการแต่งงาน แต่กลับเลือกทำลายชีวิตนาง

ผู้ใดก็รู้ว่าถังฮ่องเต้เมตตาเว่ยอ๋องมากเพียงใด ถึงขั้นที่ว่าทรงรักอนุชาผู้นี้ยิ่งกว่าโอรสของตัวเอง หากเขาเอ่ยปากปฏิเสธ มีหรือฝ่าบาทจะไม่อนุญาต

ภพชาติที่ผ่านมาถือว่าเขาและนางต่างไม่ติดค้างกัน สิ่งเดียวที่เจียงจื่อหลานเสียใจคือเรื่องบุตรชาย นางจะไม่ยอมโง่ซ้ำซากให้ผู้อื่นจูงจมูกอีก กลับมาหนนี้นางจะยืดอกยอมเป็นชายาอ๋องตาขาวด้วยความเต็มใจ ใช้อำนาจในมือจัดการทุกคนที่ทำให้นางต้องตกเป็นหญิงแพศยาคบชู้สู่ชาย เจียงจื่อหลานสาบานว่าจะเอาคืนพวกเขาอย่างสาสม