บทที่ ๔ จับปลากันเถอะ

รุ่งเช้ามาเยือน แสงแดดยามเช้าส่องผ่านยอดไม้ในป่าใหญ่ ลำธารใสไหลเอื่อยอยู่ไม่ไกล ถังมั่วลี่และบุตรสาวก็มาถึงที่ลำธารตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ เสียงน้ำไหลและนกร้องสร้างความรู้สึกสดชื่น

“วันนี้เราจะลองทำกับดักปลาดูนะเสี่ยวอวี้ เจ้าต้องช่วยแม่นะ” ถังมั่วลี่พูด พลางยกเสียมและตะกร้าสานที่นำมาด้วย

“ได้เลยเจ้าค่ะ! เสี่ยวอวี้พร้อมแล้ว!” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง ดวงตากลมโตเปล่งประกายตื่นเต้น

“เช่นนั้นรอแม่สักประเดี๋ยว ขอแม่หาที่เหมาะ ๆ สักครู่”

“เจ้าค่ะ!”

บริเวณที่ถังมั่วลี่เลือกเป็นส่วนตื้นของลำธาร มีโขดหินขนาดใหญ่และต้นไม้ปกคลุม สายน้ำที่นี่ไม่เชี่ยวมาก เหมาะแก่การขุดหลุมทำกับดัก

“เอาล่ะ ก่อนอื่น เราต้องเลือกจุดที่น้ำไหลผ่านแล้วกักปลาได้” ถังมั่วลี่ชี้ให้เสี่ยวอวี้ดู

“ตรงนี้ดีไหมเจ้าคะแม่? น้ำใสเห็นตัวปลาเลย!” เสี่ยวอวี้ชี้ไปที่จุดหนึ่ง

“ดีมากลูกรัก เจ้าตาดีจริง ๆ” ถังมั่วลี่พยักหน้าอย่างพอใจ

เธอเริ่มลงมือขุดหลุมเล็ก ๆ โดยใช้เสียม พลางอธิบายขั้นตอนให้เสี่ยวอวี้ฟัง “หลุมนี้ต้องลึกพอที่ปลาจะติดอยู่ แล้วเราก็ต้องเอาหินมากั้นทางออก เพื่อให้ปลาหนีไปไหนไม่ได้”

เสี่ยวอวี้พยักหน้าหงึก ๆ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ! งั้นข้าจะช่วยเก็บหินมานะ!”

เด็กน้อยวิ่งไปเก็บหินก้อนเล็ก ๆ ใกล้ลำธารมาให้มารดา พร้อมกับหอบเอากิ่งไม้แห้งมาด้วย “ท่านแม่ ใช้กิ่งไม้นี้ด้วยได้ไหมเจ้าคะ?”

“ได้สิ เสี่ยวอวี้ของแม่ช่างคิดจริง ๆ กิ่งไม้พวกนี้จะช่วยให้กับดักของเรามั่นคงขึ้น” ถังมั่วลี่ตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อหลุมกับดักเสร็จเรียบร้อย สองแม่ลูกก็นั่งเฝ้าดูใกล้ ๆ ทันทีที่น้ำเริ่มพัดพาปลามา พวกมันก็ติดอยู่ในหลุมกับดักที่ถังมั่วลี่สร้างขึ้น เสียงเสี่ยวอวี้ร้องดังด้วยความตื่นเต้น

“ท่านแม่! มีปลาแล้ว! ดูสิ ตัวใหญ่มากเลย!”

ถังมั่วลี่หันไปดู ปรากฏว่าปลาตัวใหญ่กำลังว่ายวนอยู่ในหลุม เธอรีบลุกขึ้นไปจับปลาด้วยมือเปล่า

“เสี่ยวอวี้ มาช่วยแม่เร็ว!”

เด็กน้อยรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปช่วยมารดาจับปลาด้วยมือเล็ก ๆ ของนาง แม้จะลื่นและดิ้น แต่เด็กน้อยก็พยายามสุดความสามารถ “จับได้แล้วเจ้าค่ะ! โอ้ ปลานี่ตัวหนักจัง!”

“เยี่ยมมากลูกรัก!” ถังมั่วลี่หัวเราะด้วยความภาคภูมิใจ พวกนางจับปลาได้เรื่อย ๆ จนหลุมกับดักเต็มไปด้วยปลาตัวโต ถังมั่วลี่จึงเดินกลับไปบ้านเพื่อนำถังไม้มาขนปลากลับไปใส่โองน้ำหลังบ้าน สองแม่ลูกช่วยกันขนปลาตัวโตกลับกันไปสี่ถึงห้ารอบ

จนมาถึงรอบสุดท้ายเสร็จสิ้นการจับปลา สองแม่ลูกก็นั่งพักริมลำธาร ตะกร้าที่พวกเธอเตรียมมานั้นเต็มไปด้วยปลาขนาดกลางหลายตัว นางจะเอาพวกมันไปทำปลาตากแดด เพื่อที่จะสามารถเก็บถนอมอาหารได้อีกหลายวัน

“โห เสี่ยวอวี้ วันนี้เราได้ปลาเยอะจริง ๆ” ถังมั่วลี่พูดพลางยิ้มกว้าง นางรู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเองและบุตรสาว

“จริงด้วยเจ้าค่ะ! แบบนี้เราก็มีปลากินแล้ว!” เสี่ยวอวี้พูดพร้อมหัวเราะ

“เจ้าต้องกินปลาเยอะๆ นะเสี่ยวอวี้ จะได้โตเร็วและฉลาด”

“เจ้าค่ะ ข้าจะกินทุกวันเลย จะได้เก่งเหมือนท่านแม่!” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

ถังมั่วลี่มองบุตรสาวแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ ชีวิตในยุคนี้อาจจะไม่ได้สะดวกสบายเหมือนชีวิตก่อน แต่การได้เห็นรอยยิ้มและความสุขของบุตรสาวตัวน้อย ก็ทำให้นางรู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำไปมันช่างคุ้มค่า

เมื่อนั่งจนหายเหนื่อยแล้ว สองแม่ลูกก็ยกตะกร้าสพายขึ้นหลังและเดินกลับบ้าน ระหว่างทางเสี่ยวอวี้ไม่หยุดพูดถึงแผนการในวันพรุ่งนี้ต่ออีก

“ท่านแม่ วันพรุ่งนี้เรามาลองหาวิธีจับปูดีไหมเจ้าคะ? ข้าอยากลองจับปูด้วยมือเปล่า!”

“ได้สิ แต่เจ้าต้องระวังไม่ให้ปูหนีบนะ” ถังมั่วลี่หัวเราะ

เสี่ยวอวี้ยิ้มกว้าง “ท่านแม่เก่งอยู่แล้ว ข้าเชื่อว่าท่านแม่จะสอนข้าได้ดีแน่นอน!”

“แต่ก่อนอื่น พรุ่งแม่จะพาเจ้าเดินทางเข้าเมืองด้วย แต่ว่านะ... จะมีใครไปกับแม่บ้างนะ เอ...”

“ข้าเจ้าค่ะ ข้า ๆ เสี่ยวอวี้ไปด้วย”

“จ้า ๆ”

ถังมั่วลี่หัวเราะเบา ๆ นางรู้สึกว่าการมีบุตรสาวที่สดใสและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ช่วยเติมพลังให้นางได้มากมายเลยล่ะ

เมื่อกลับถึงบ้าน ถังมั่วลี่จัดการทำความสะอาดปลาและเริ่มปรุงอาหารอย่างง่าย ๆ ด้วยเตาถ่าน เสียงปลาสดที่ทอดในน้ำมันเล็กน้อยส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

“หอมจังเลยเจ้าค่ะท่านแม่!” เสี่ยวอวี้นั่งพับเพียบอยู่ข้าง ๆ ตาโตด้วยความอยากอาหาร

“อดทนอีกนิดนะเจ้าตะกละน้อยของแม่ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว” ถังมั่วลี่ตอบพลางยิ้ม พลางหยอกล้อบุตรสาวไปด้วย

เมื่ออาหารพร้อม สองแม่ลูกนั่งล้อมวงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ อาหารมื้อค่ำวันนี้เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

“อร่อยที่สุดในโลกเลยเจ้าค่ะ!” เสี่ยวอวี้พูดพลางยิ้มจนตาหยี

“ถ้าลูกชอบ แม่ก็มีความสุข”

เสียงหัวเราะของสองแม่ลูกดังก้องในค่ำคืนที่เงียบสงบ มันอาจเป็นเพียงวันธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่สำหรับพวกเธอ มันคือวันที่เต็มไปด้วยความสุข