บทที่ 1.5

คางน้อยๆ ถูไถไปมากับคนที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ร่าง ราวกับทำเช่นนั้นช่วยลดความเจ็บที่ศีรษะลงไปได้ การกระทำนั้นสนิทสนมและให้ความรู้สึกคุ้นเคยจนหญิงสาวเองยังไม่รู้ตัว เมื่อมั่นใจแล้วว่าตนมาติดอยู่ในโลงน้ำแข็งที่เคยฝันถึง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่มีมากกว่าความตื่นกลัว ทำให้เหม่ยเซียนพยายามสำรวจไปรอบๆ เพราะหากสามารถเข้ามาในโลงน้ำแข็งได้ ดังนั้นจึงคิดว่าต้องออกไปได้เช่นกัน

คิดแล้วนิ้วเรียวก็เริ่มขยับไปทั่ว แต่ความคับแคบของโลงสี่เหลี่ยมที่ถูกทำขึ้นเพื่อชายหนุ่มเพียงคนเดียว กลับเป็นอุปสรรคให้หญิงสาวขยับตัวได้ลำบากกว่าที่คิด กว่ามือข้างหนึ่งจะถูกดึงขึ้นมายังใบหน้าเพื่อปาดเหงื่อสำเร็จ เหม่ยเซียนก็ถูกผนังของโลงน้ำแข็งบาดจนเจ็บไปหมด

หญิงสาวพบว่าช่องว่างระหว่างศีรษะตนกับชายหนุ่มใต้ร่างมีมากกว่าที่อื่น จึงพยายามขยับศีรษะเพื่อมองดูใบหน้าของเขา ทว่าความมืดรอบกายกลับไม่เป็นใจเอาเสียเลย เพราะแม้ใบหน้าของเขาจะอยู่ห่างแค่ปลายจมูก แต่ก็ยังไม่อาจมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน

“อย่าหาว่าฉันล่วงเกินคุณเลยนะแต่มันมืดเลยไม่มีทางเลือก” เหม่ยเซียนแก้ตัวทั้งที่ไม่จำเป็นสักนิด เนื่องจากในที่นี้นับว่าเธอไม่ต่างจากอยู่เพียงลำพัง

เมื่อหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองได้แล้วจึงขยับมือไปยังใบหน้าของคนที่ยังคงนอนนิ่ง นิ้วเรียวแตะเบาๆ ไปยังข้างแก้มของเขา สัมผัสนุ่มมือและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างแกร่งของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวชะงักและเบิกตากว้าง

“เดี๋ยวนะคุณยังไม่ตายเหรอคะ คุณ! คุณคะ! ตื่นเร็วเข้า!” เหม่ยเซียนตบฝ่ามือลงไปยังแก้มของเขาเบาๆ

คนตายไหนเลยจะมีอุณหภูมิร่างกายที่อบอุ่นเช่นนี้ ดังนั้นหญิงสาวจึงมั่นใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ทว่าหญิงสาวลืมคิดไปโดยสนิทว่าหากเขายังมีชีวิตอยู่เหตุใดจึงเข้ามาอยู่ในโลงศพ

“นี่!” เหม่ยเซียนค่อยๆ ยืนนิ้วไปอังที่จมูกของอีกฝ่าย และพบว่าเขาไม่มีลมหายใจ “ศพจริงๆ ด้วย”

ประโยคสั้นๆ นั้นดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกประหลาดใจตัวเอง เธอนอนทับศพของใครก็ไม่รู้อยู่ แต่กลับไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นี่มันออกจะน่าประหลาดเกินไปแล้ว

แสงรำไรที่ค่อยๆ สาดส่องเข้ามายังด้านบนของถ้ำ ทำให้เหม่ยเซียนพยายามพลิกกาย แต่จนแล้วจนรอดด้วยพื้นที่ที่ไม่อำนวย ทำให้หญิงสาวทำได้เพียงพยายามเอียงศีรษะขึ้นมอง

...แสงนั่นชัดเจนว่าเป็นแสงแดด เธอติดอยู่ในลิฟต์ตอนเที่ยง และไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเท่าไร ก่อนที่จะรู้สึกตัวขึ้นในโลงน้ำแข็งนี้ ที่แน่ๆ ตอนนี้เป็นเวลารุ่งเช้าอย่างไม่ต้องสงสัย

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในถ้ำ ทำให้เหม่ยเซียนสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน แต่ไม่ว่าอะไรก็ไม่ทำให้หญิงสาวตกใจไปกว่า ...ชุดที่บุรุษซึ่งเธอนอนคร่อมสวมอยู่นั้น คล้ายกับชุดฮั่นฝู เหลือเกิน!!

เหม่ยเซียนมองลวดลายปักอันวิจิตรบนชุดของชายหนุ่ม ในใจก็ได้แต่ตกตะลึงกับความตระการตาของลายปักมังกรที่โลดแล่นอยู่บนผืนผ้า ความประณีตของลวดลายทำให้ลืมสนใจอย่างอื่นไปชั่วขณะ

ก่อนเดินทางไปเรียนที่เซี่ยงไฮ้ หญิงสาวก็สนใจเกี่ยวกับขนบธรรมเนียม และการแต่งกายของยุคจีนโบราณที่มีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การได้มาเห็นอะไรอย่างนี้จึงทำให้ความสนใจทั้งหมดมุ่งไปยังเนื้อผ้า และลวดลายของชุด แทนที่จะกังวลเกี่ยวกับการหาทางออกเช่นในตอนแรก

“สวย สวยมากเลย ไม่เคยเห็นผ้าทอและลายปักที่ละเอียดอย่างนี้มาก่อนเลย” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอียงหน้ามองคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นเพียงแค่มองเห็นแนวกรามและสันจมูกโด่งของคนตรงหน้า

เขาเป็นชายหนุ่มที่มีเครื่องหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เหม่ยเซียนเคยพบมา ขนาดมองเห็นเขาในมุมทแยงยังมองเห็นว่าจมูกโด่งเป็นสันรับกับแนวกรามได้รูปของเขาอย่างลงตัว ไหนจะริมฝีปากบางที่ดูดึงดูดใจจนทำหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะค่อยๆ ใช้มือดันตัวเองขึ้นไป เพียงเพื่อให้มองเห็นใบหน้าของเขาชัดขึ้น

เหม่ยเซียนเบิกตามองเขาในระยะประชิด ยิ่งมองก็ยิ่งดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจ ดวงตาที่ปิดสนิทของเขาเผยให้เห็นขนตายาวที่แนบสนิทไปกับขอบตาล่าง คิ้วเข้มเรียวยาวจดหางตาดูมีสง่าราศี จนแม้คนที่ไม่รู้เรื่องการดูโหงวเฮ้ง ยังรู้สึกได้ว่าเขาอาจไม่ใช่บุคคลธรรมดาสามัญ

เมื่อมองสูงขึ้นไปยังเส้นผมที่ยาวสลวยของเขา หญิงสาวกลับพบว่าเขาปล่อยเอาไว้ด้านบนโดยไม่มีการรวบมัดแต่อย่างใด ราวกับว่านี่เป็นเพียงการนอนหลับพักผ่อน ซึ่งนั่นก็ออกจะน่าแปลกเพราะเหม่ยเซียนเคยได้ยินว่าก่อนฝังศพ หากเป็นคนที่มียศศักดิ์ อย่างน้อยเขาก็ควรมีเกี้ยวหยกครอบมวยผมหรือที่เรียกว่า กวาน ไม่ก็รวบผมขึ้นแล้วปักปิ่นเพื่อบ่งบอกถึงฐานะหรืออะไรทำนองนั้น

“คุณตายไปแล้วจริงๆ เหรอคะ หล่อขนาดนี้...น่าเสียดายจัง” กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เหม่ยเซียนก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา ที่ตนเพิ่งจะบอกว่าเสียดายความหล่อของคนที่ตายไปแล้ว ช่างบ้าบอดีแท้!

“ถึงคุณจะหล่อแต่ถ้าให้เลือกฉันขออยู่ข้างนอกดีกว่า อย่าว่ากันนะคะที่ลวนลามคุณไปตั้งเยอะแต่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อน ฉันว่าฉันควรหาทางออกไปจากโลงน้ำแข็งของคุณเสียที” พูดจบก็ลูบไล้ไปยังผนังโลงศพเพื่อดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง