ตอนที่ 2 คนบื้อที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีค่า - 1

เช้าวันจันทร์

ลิฟต์พนักงานแน่นกว่าทุกวัน

มินตรายืนอยู่มุมหนึ่ง

กระเป๋าผ้าสีหม่นสะพายข้าง

แฟ้มเอกสารถูกกอดไว้แน่นเหมือนโล่กำบัง

เธอได้ยิน

แม้ไม่มีใครพูดตรง ๆ

เสียงหัวเราะเบา ๆ

สายตาที่มองแล้วรีบเบือน

คำกระซิบที่จงใจให้ได้ยิน

“เลขาประธานคนใหม่เหรอ”

“ใช่ คนหน้าธรรมดา ๆ นั่นแหละ”

“คงอยู่ได้ไม่นานหรอก”

ประตูลิฟต์เปิด

ทุกคนแยกย้าย

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่มินตรารู้

ว่าตัวเองกำลังถูก “วัดค่า”

ตั้งแต่ยังไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย

โต๊ะทำงานหน้าห้องประธาน

เธอเปิดคอมพิวเตอร์

เช็กอีเมล

จัดตาราง

ทำทุกอย่างตามลำดับ

นิ้วมือเธอคล่อง

แม้สีหน้าจะนิ่ง

คนมักเข้าใจว่าเธอบื้อ

เพราะเธอไม่เถียง

ไม่แสดงออก

ไม่รีบปกป้องตัวเอง

แต่จริง ๆ

เธอแค่เลือกเก็บพลัง

ไว้กับเรื่องที่สำคัญกว่า

“มินตรา”

เสียงเรียกจากด้านหลัง

ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“คะ ประธาน”

คีรินยืนอยู่ตรงนั้น

สูทสีเข้ม

ท่าทางไม่ต่างจากทุกวัน

แต่สายตาเขา

มองเธอเร็วกว่าเดิม

เหมือนกำลังเช็กบางอย่าง

“เตรียมเอกสารประชุมเช้านี้”

“เตรียมแล้วค่ะ”

เธอยื่นแฟ้มให้

จัดเรียงตามลำดับ

คั่นกระดาษสีตามหัวข้อที่เขาชอบ

คีรินเปิดดู

เงียบ

นิ้วเรียวยาวไล่ไปตามสันแฟ้ม

“ใครสั่งให้ทำแบบนี้”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก

“ดิฉันจำได้ว่าท่านอ่านเร็ว

เลยจัดให้สรุปอยู่หน้าแรกค่ะ”

ไม่มีคำว่า หวังดี

ไม่มีคำว่า ตั้งใจ

แค่เหตุผลตรง ๆ

คีรินไม่พูดอะไร

แต่แฟ้มในมือเขา

ไม่ถูกวางลงอย่างไม่พอใจเหมือนก่อน

การประชุมเริ่ม

ผู้บริหารระดับสูงนั่งครบ

สายตาหลายคู่มองมินตรา

เหมือนกำลังรอให้เธอพลาด

“เอกสารหน้า 12”

หนึ่งในกรรมการพูดขึ้น

“ตัวเลขนี้มาจากไหน”

ความเงียบกดลงทันที

มินตราเงยหน้า

ก่อนที่ใครจะได้เอ่ย

“มาจากการประเมินรอบล่าสุดของฝ่ายวิเคราะห์ค่ะ

แต่ถ้าดูกราฟหน้า 14 จะเห็นว่าความเสี่ยงยังอยู่ในกรอบ”

เธอลุกขึ้น

ชี้ให้เห็นข้อมูล

อธิบายชัด

ไม่วกวน

บางคนเลิกคิ้ว

บางคนพยักหน้า

คีรินมองเธอ

นิ่ง

แต่นานกว่าปกติ

เธอไม่ได้แทรก

ไม่ได้อวด

แค่รู้ว่าควรพูดตอนไหน

หลังประชุมจบ

ห้องเงียบลง

“เลขาคนใหม่ เก่งกว่าที่คิดนะ”

คำพูดนั้น

ไม่ได้ชม

แต่ก็ไม่ใช่ดูถูก

มินตรายิ้มบาง

ก้มศีรษะ

แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

เธอไม่รู้ว่า

สายตาของประธาน

ตามหลังเธออยู่นานแค่ไหน

ช่วงบ่าย

ข่าวลือเริ่มแรงขึ้น

“เห็นไหม ประชุมวันนี้”

“คงเตรียมมาอย่างดี”

“หรือมีใครช่วย?”

คำถามนั้น

ไม่ได้ต้องการคำตอบ

มันต้องการทำให้เธอรู้สึกว่า

ความเก่งของเธอ ไม่ใช่ของเธอ

มินตราได้ยิน

ทุกคำ

แต่เธอยังพิมพ์งานต่อ

เพราะเธอเคยชิน

กับการที่ความพยายาม

ถูกมองข้าม

เย็นวันนั้น

เกิดเรื่อง

ไฟล์สรุปงบประมาณ

หายไปหนึ่งชุด

เป็นไฟล์สำคัญ

ต้องส่งให้คู่ค้าภายในหนึ่งชั่วโมง

เสียงในแผนกเริ่มดัง

เหมือนคลื่นที่กำลังหาคนรับผิด

“ใครเป็นคนดูแล”

สายตาหันมาทางเธอ

พร้อมกัน

“มินตราเป็นคนรวบรวมไม่ใช่เหรอ”

เธอเงยหน้า

ใจเต้นแรง

แต่ยังนิ่ง

“ดิฉันรวบรวมค่ะ

แต่ไฟล์ถูกส่งต่อแล้ว”

“แล้วหายได้ยังไง”

คำถามนั้น

มีคำตัดสินซ่อนอยู่

มินตราลุกขึ้น

เดินไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์กลาง

ตรวจเช็กระบบ

เปิดอีเมล

ไล่ลำดับการส่ง

เธอไม่โวย

ไม่โทษใคร

แค่หาความจริง

สิบนาทีผ่านไป

เธอเงยหน้าขึ้น

“ไฟล์ไม่ได้หายค่ะ

ถูกย้ายไปโฟลเดอร์ผิด

ดิฉันส่งใหม่แล้ว”

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีคำขอโทษ

ไม่มีคำชม

บางคนแค่เสียดาย

ที่เธอไม่พลาด

คืนนั้น

คีรินเรียกเธอเข้าห้อง

“นั่ง”

มินตรานั่งตรงข้าม

มือวางบนตัก

หลังตรง

“วันนี้เธอถูกตั้งคำถามหลายครั้ง”

เธอพยักหน้า

“ค่ะ”

“ไม่โกรธ?”

คำถามนั้น

ไม่ควรออกจากปากเขา

มินตราคิดครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเบา ๆ

“ถ้าโกรธทุกครั้ง

ดิฉันคงทำงานไม่ได้ค่ะ”

คำตอบนั้น

เหมือนกระแทกบางอย่างในอกเขา

“แล้วเธอไม่รู้สึกอะไรเลย?”

เธอเงียบไปนาน

ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“รู้สึกค่ะ”

เสียงเธอเบา

“แต่ดิฉันเลือกไม่ใช้มันตัดสินตัวเอง”

คีรินมองเธอ

เหมือนมองสิ่งที่ไม่เข้าใจ

ผู้หญิงคนนี้

ไม่สวย

ไม่เด่น

ไม่เรียกร้อง

แต่ยืนอยู่ได้

ท่ามกลางแรงกดทั้งหมด