มัดใจประธานปากร้าย

สำนักงานใหญ่ KIRIN HOLDING

ตึกสูงสีเทาเงินที่ตั้งตระหง่านกลางเมือง

เป็นสถานที่ที่ทุกคนต้อง “เก่งพอ” ถึงจะยืนอยู่ได้

และคนที่ยืนอยู่บนสุด

ไม่ใช่คนที่ใครอยากเข้าใกล้

คีริน วัฒนกุล

ประธานกรรมการผู้จัดการวัยสามสิบสามปี

ชายที่ขึ้นชื่อว่า

– ไม่รับฟังคำอธิบาย

– ไม่ให้โอกาสครั้งที่สอง

– และไม่เคยจำชื่อเลขาคนไหนได้นาน

เสียงรองเท้าหนังดังสม่ำเสมอในโถงทางเดิน

พนักงานที่เดินสวนหลบสายตาแทบไม่ทัน

“ประชุมเลื่อนเป็นเก้าโมงตรง”

เขาพูดโดยไม่หยุดเดิน

“ค่ะ ประธาน”

เสียงผู้ช่วยฝ่ายบริหารตอบทันที

คีรินไม่ชอบความล่าช้า

ไม่ชอบความไม่พร้อม

และเกลียดที่สุด…คือความผิดพลาดที่มาพร้อมน้ำตา

ซึ่งเป็นเหตุผลเดียว

ที่เขาไล่เลขาไปแล้วหกคนในรอบสองปี

เช้าวันเดียวกัน

ที่แผนกเลขานุการชั้น 18

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งหลังตรง

มือวางบนตัก

กระเป๋าผ้าใบเก่าถูกวางไว้ข้างเก้าอี้อย่างเรียบร้อย

เธอชื่อ มินตรา ภูวนัย

โปรไฟล์ธรรมดา

มหาวิทยาลัยรัฐ

เกียรตินิยมอันดับสอง

ประสบการณ์ทำงานฝ่ายบริหาร 5 ปี

ไม่มีอะไรโดดเด่น

และหน้าตา…ก็เช่นกัน

“ตื่นเต้นไหม”

พี่เลขาคนหนึ่งถามเสียงเบา

มินตราพยักหน้าเล็กน้อย

“นิดหน่อยค่ะ”

จริง ๆ คือมาก

แต่เธอไม่เคยแสดงมันออกมาเก่ง

“ประธานปากร้ายมากนะ”

อีกคนเสริม

“อยู่ไม่รอดอย่าโทษตัวเอง”

มินตรายิ้มบาง

ไม่ใช่ยิ้มมั่นใจ

แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เตรียมใจรับทุกอย่างแล้ว

ประตูห้องประธานเปิดออก

“เลขาใหม่ เข้าไป”

เสียงนั้นเรียบ

ไม่มีอารมณ์

มินตราลุกขึ้นทันที

สูดหายใจลึกก่อนก้าวเข้าไป

ห้องทำงานกว้าง

เรียบ

เย็น

เหมือนเจ้าของห้องไม่มีที่ว่างให้ความรู้สึก

ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะ

สูทสีเข้ม

ท่าทางนิ่งจนดูเหมือนรูปปั้น

“ชื่อ”

เขาไม่เงยหน้า

“มินตรา ภูวนัยค่ะ”

“อายุ”

“ยี่สิบแปดค่ะ”

“เหตุผลที่คิดว่าทำงานกับฉันได้”

คำถามนั้นเหมือนกับดัก

เลขาคนก่อน ๆ มักตอบด้วยคำสวยหรู

มินตราคิดเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนตอบตามตรง

“ดิฉันไม่เก่งพูดค่ะ

แต่ถ้าเป็นงาน ดิฉันจะไม่ทำให้เสียเวลา”

คีรินชะงัก

ปลายปากกาหยุดนิ่ง

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรก

ผู้หญิงตรงหน้า

ไม่สวย

ไม่มั่นใจ

ไม่พยายามเอาใจ

แต่สายตานั้น…นิ่ง

เหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน

“รู้ไหมว่าคนก่อนหน้าเธอไปไหน”

“ทราบค่ะ”

“แล้วทำไมยังมา”

มินตรากำมือแน่นเล็กน้อย

ก่อนตอบเสียงชัด

“เพราะดิฉันต้องการงานนี้ค่ะ

ไม่ใช่เพราะอยากทำงานกับใครเป็นพิเศษ”

ความเงียบปกคลุมห้อง

คำตอบนั้น

ไม่อ่อนน้อม

ไม่สวย

แต่จริง

“เริ่มงานวันนี้”

เขาพูดในที่สุด

“ทำพลาด ฉันไม่เตือน”

“ค่ะ”

ไม่มีคำขอบคุณ

ไม่มีความตื่นเต้น

แค่คำตอบเดียว

ที่ทำให้คีรินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่รู้ในวันนั้น

ว่าเลขาคนนี้

จะเป็นคนเดียว

ที่ไม่กลัวเขา

ไม่หวังอะไรจากเขา

และสุดท้าย…จะเป็นคนที่ทำให้เขาเจ็บที่สุด

วันแรกของการเป็นเลขาประธาน

ไม่ได้เริ่มจากโต๊ะทำงานสวย ๆ

หรือคำแนะนำใจดีจากใคร

แต่มันเริ่มจาก “ความเงียบ”

ที่กดทับคนทั้งชั้น 42

มินตรานั่งอยู่หน้าห้องประธาน

โต๊ะทำงานของเธอถูกจัดไว้ชิดผนังกระจก

ไม่มีของตกแต่ง

ไม่มีรูปครอบครัว

ไม่มีแม้แต่ต้นไม้เล็ก ๆ

เหมือนใครตั้งใจจะบอกว่า

ที่ตรงนี้…ไม่ใช่ที่ของเธอ

“ตารางวันนี้”

เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง

โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวว่าเขาเปิดประตูออกมาตอนไหน

มินตรารีบลุกขึ้น

ยื่นแฟ้มให้ด้วยมือทั้งสอง

“ประชุมผู้บริหารเก้าโมง

ต่อด้วยดูไซต์งานบ่ายโมง

และดินเนอร์กับคู่ค้าต่างประเทศหนึ่งทุ่มค่ะ”

คีรินรับแฟ้ม