บทนำ

"อย่าเพิ่งบอกยัยหนูนะ" เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยกับภรรยาตัวเองใบหน้าเคร่งเครียด บ้านที่พวกเขาอยู่กำลังจะถูกยึดในอีกไม่ช้า เนื่องจากไม่มีเงินไปใช้หนี้เขา ทั้งไหนจะลูกสาวเพียงคนเดียวของทั้งสองที่กำลังเรียนมหาลัย ชีวิตของลูกกำลังไปได้ดีพวกเขาจึงไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวภายในบ้าน ไม่อยากให้เธอต้องคิดมากและเครียดไปอีกคน

"ขวัญสงสารลูก" คนเป็นภรรยาเอ่ยทั้งน้ำตา พวกเขาหมดหนทางที่จะหาแล้วจริง ๆ มันสุดทางของพวกเขาแล้ว ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีคนรับเนื่องจากอายุที่มากแล้ว

"พี่จะไปหารับจ้างเผื่อมีเงินมาต่อชีวิตในแต่ละวัน" ถึงจะเหนื่อยเขาก็ไม่คิดจะท้อหากลูกเมียยังไม่สบาย

"ฮึก~" ยศกร มองคนรักที่เอาแต่ร้องไห้ เขาเองที่เป็นเสาหลักของครอบครัวย่อมต้องพยายามหาทางพาครอบครัวไปให้รอดตลอดรอดฝั่ง เขาจะไม่มีวันให้ลูกเมียต้องมาลำบากอย่างแน่นอน

"ทำไมถึงไม่มีใครบอกอะไรหนูเลย" วิปชีสแอบฟังบทสนทนาของพ่อแม่อยู่นาน เดินเข้ามามองพวกท่านทั้งสอง

"ยะ ยัยหนู" ยศกรตกใจที่เห็นลูกตัวเองมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เรียวปากชมพูดถามเสียงสั่น

"ไม่มีอะไรลูก"

"พ่อเห็นหนูเป็นคนยังไง หนูไม่เห็นแก่ตัวที่ต้องให้พ่อแม่มาวิ่งหางานทำส่งหนูเรียนหรอกนะ ไหนจะหนี้บ้านที่กำลังจะโดนยึดอีก" เธอได้ยินหมดทุกอย่างที่พ่อแม่คุยกัน ยอมรับว่าเธอเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย

"พ่อกับแม่ไม่เหนื่อยเลยลูก"

"หนูจะดรอปเรียนมาช่วยหาเงินค่ะ"

"ไม่ได้เด็ดขาด!" คนเป็นพ่อโพล่งขึ้นเสียงดัง เขาจะไม่ยอมให้ลูกสาวต้องมาลำบากเหมือนเขาแน่นอน เธอมีหน้าที่เรียนก็เรียนไป ส่วนเรื่องหาเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขาคนเดียวก็พอ

"ให้หนูได้ช่วยเถอะนะคะ ฮึก~" เธอขอร้องบอกคนเป็นพ่อ เธอยอมเหนื่อยดีกว่าให้พ่อแม่มาดิ้นรนหาเงินให้เธอเรียน เธอไม่อยากเห็นทั้งสองต้องมาลำบากเพราะเธอคนเดียว

"หนูต้องตั้งใจเรียน อย่าทำให้พ่อผิดหวังก็พอ"

"พ่อ แม่ ฮึก~" ทั้งสามกอดกันร้องไห้โฮ พวกเขามีกันแค่สามคน ญาติพี่น้องไม่มีใครอยากช่วยสักคน มีแต่คอยซ้ำเติมทุกครั้งเวลาที่ตกต่ำมันเลยทำให้พวกเขาไม่คิดที่จะเข้าไปขอความช่วยเหลือจากใคร ไปหางานที่ไหนก็ไม่ได้ ตอนนี้วิปชีสเองก็ทำงานไปเรียนไป แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายในทุก ๆ วันอยู่ดี

วันต่อมา

ณ ห้างสรรพสินค้า

"แก" วิปชีสเรียกญี่ปุ่น เพื่อนสนิทของเธอ จริง ๆ พวกเธอมีกันสามคนแต่เนื่องจากอีกคนได้ลาโลกใบนี้ไปแล้ว เลยทำให้ตอนนี้พวกเธอเหลือกันแค่สองคน ส่วนอีกคนจะอยู่ในความทรงจำพวกเธอตลอดไป กลับมาเข้าเรื่องต่อ ญี่ปุ่นที่กำลังคุยอยู่กับ ขุนเขา แฟนหนุ่มของเธอหันมาจ้องหน้าวิปชีสแววตาสงสัย

"มีอะไรเหรอ"

"ฉันว่าจะดรอปเรียน" เธอไม่อยากโกหกเพื่อนตัวเองเลยบอกความจริงไป

"ทำไม" ญี่ปุ่นตกใจเป็นอย่างมาก ทำไมเพื่อนเธอถึงมาบอกว่าจะดรอปเรียน เกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ฉันว่าจะขอทำงานหาเงินช่วยที่บ้านก่อน" ญี่ปุ่นนิ่งไม่รู้จะเอ่ยอะไร เธอเองก็อยากจะช่วยวิปชีสแต่ว่าลำพังตัวเธอเองก็จะไม่รอดเหมือนกัน แต่เธอก็พอมีเก็บอยู่บ้าง

"ต้องใช้เงินเยอะไหม" ญี่ปุ่นเอ่ยถามคนเป็นเพื่อนอีกครั้ง

"ไม่ต้องคิดจะมาช่วยเลยนะ" เพราะรู้จักกันมานานเลยรู้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่

"ไม่อยากให้เธอดรอป" ญี่ปุ่นก้มหน้าเศร้า

"ฉันก็ไม่ได้... " วิปชีสมองเพื่อนอย่างรู้สึกผิด ขณะนั้นเอง...

"เท่าไหร่" ร่างสูงที่นั่งข้างคนตัวเล็กพูดขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่ง มังกร เพื่อนสนิทขุนเขา วันนี้พวกเขาชวนกันมาทานหาอารที่ห้าง ตอนแรกวิปชีสปฏิเสธเนื่องจากต้องไปซื้อของมาทำงาน อีกอย่างก็คือไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอของเพื่อนกับแฟนหนุ่ม แต่ไม่คิดว่าจะมาเจออีกคนอยู่ที่นี่เหมือนกัน

"คะ?" เธอเลิกคิ้วหันไปมองคนข้าง ๆ

"ต้องใช้เงินเท่าไหร่" มังกรมองหน้าถามคนตัวเล็ก

"กะ ก็เยอะอยู่ค่ะ"

"เยอะที่ว่ามันเท่าไหร่"

"สะ สามล้านค่ะ" บ้านเธอสถานะยากจน ตอนนี้ครอบครัวเธอเป็นหนี้อยู่รวม ๆ ก็เกือบจะสามล้านได้ แต่เพราะครอบครัวที่ยากจนเงินสามล้านเลยไม่ใช่เรื่องง่ายที่เธอจะหามันมาได้ง่าย ๆ

"มาทำงานให้ฉัน"

"คะ?" ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ยินที่เขาพูด แต่เพราะเธอตกใจที่อยู่ ๆ คนที่ไม่ได้สนิทหรือแทบจะไม่เคยคุยกันเลยยื่นมือเข้ามาช่วย เคยคุยกับคนตัวโตก็แค่ตอนวันงานฮันน่าเท่านั้น

"ฉันจะจ่ายเงินให้เธอ แต่เธอต้องมาทำงานให้ฉัน" เขายื่นข้อเสนอให้เธออย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร เงินแค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งเขาร่วงได้หรอก

"เอาไง?"

"แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะ"

"มาเป็นเลขาให้ฉัน"