บทที่ 4

“หนูเล็กรับมันเอาไว้ไม่ได้หรอกค่ะคุณย่า มันคงจะแพงมากใช่ไหมคะ”

“ไม่มากเท่ากับความดีของหนูที่มีให้กับทุกๆ คนที่นี่หรอกลูก ย่าให้เราด้วยใจ เราเองจะกล้าปฏิเสธน้ำใจของย่าได้ลงคอเชียวหรือ มานะย่าจะใส่ให้” ว่าจบผู้เป็นย่าก็เอื้อมมือไปหยิบเอากำไลหยกขึ้นมาถือไว้ก่อนจะเป็นผู้สวมมันให้แก่หลานสะใภ้ด้วยตัวเอง

“ขอบคุณมากนะคะคุณย่า มันสวยมากค่ะ หนูเล็กจะดูแลและเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีค่ะ” รินลดาเอ่ยขอบคุณหญิงชราตรงหน้าก่อนจะร่วมเป่าเค้กวันเกิดที่ทุกๆ คนร่วมใจกันซื้อมาเซอร์ไพรส์พร้อมๆ กับการปรากฏตัวของใครอีกคน ที่เดินเข้ามาด้านในห้องโถงใหญ่พร้อมด้วยกล่องของขวัญสีหวานในมือ

“นี่ผมยังมาทันเวลาเป่าเค้กอยู่ใช่รึเปล่าครับเนี่ย” ดนัย ศัลยแพทย์หนุ่มสุดหล่อ ลูกชายนายหน้าค้าที่ดินรายใหญ่ระดับประเทศที่ใครๆ ต่างก็รู้จักดีอีกทั้งยังมีดีกรีเป็นถึงเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กๆ ของตรีภพนั่นเองที่เอ่ยขัดจังหวะขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าหาเจ้าของวันเกิดด้วยรอยยิ้มแสนหวานพร้อมกับส่งยื่นกล่ององขวัญในมือไปให้

”สุขสันต์วันเกิดนะครับหนูเล็ก ผมขอให้คุณมีความสุขมากๆ นะครับ”

“ขอบคุณมากนะคะคุณดนัย ไม่น่าต้องลำบากซื้อของขวัญมาให้ฉันเลยค่ะ แค่คุณอุตส่าห์มาร่วมงานแค่นี้ฉันก็ดีใจมากแล้วล่ะค่ะ” หญิงสาวตอบก่อนจะยื่นมือไปรับของขวัญตรงหน้ามาถือไว้ พร้อมจ้องมองเพื่อนสนิทของสามีอยู่นาน ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำวันเกิดของเธอได้ต่างจากใครอีกคนที่นอกจากจะจำไม่ได้แล้วนั้นยังไม่ยอมกลับมาร่วมงานด้วยเลยสักครั้ง

ดนัยเหมือนจะรู้ว่าอีกคนกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปนอกจากจ้องมองใบหน้าอ่อนหวานของเธออยู่นาน ในสายตาของเธอเขาคงเป็นได้มากที่สุดแค่เพียงเพื่อนสนิทของสามีเธอเท่านั้น แต่เขากลับอยากเป็นอะไรที่มากกว่านั้น แม้จะรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรคิด แต่ก็ไม่อาจห้ามใจได้อยู่ดี

ดนัยหลงรักผู้หญิงตรงหน้ามาตั้งแต่แรกเห็น เคยคิดจะเข้าไปสารภาพรักกับเธอก็ตั้งหลายหน แต่ก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะทำมัน จนเมื่อเธอได้กลายมาเป็นภรรยาของเพื่อนรักด้วยเหตุผลที่ยากจะทำใจยอมรับได้ สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขานึกเสียดายวันเวลาที่เอาแต่ไม่กล้าจนเธอต้องกลายมาเป็นของๆ คนอื่นไป สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่คอยแอบมองดูเธออยู่ห่างๆ เท่านั้น

“แล้วนี่ไอ้ภพมันหายไปไหนเสียล่ะครับ ผมไม่ยักจะเห็น โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อปล่อยให้เวลาเงียบครอบงำอยู่นานร่วมนาที สายตาจ้องมองหาเพื่อนรักที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่เสียที่ไหนอย่างตั้งอกตั้งใจจนกระทั่งทิพย์อักษรเป็นผู้เฉลยให้ได้รู้เสียเอง

“เขาจะไปไหนได้ละคะ ป่านนี้พี่ภพเขาก็คงมีความสุขอยู่กับแม่นางแบบหน้างิ้วเพียงเพ็ญอะไรนั่นอยู่ที่งานประมูลเพชรที่ไหนสักที่นี่แหละค่ะ”

“ตายจริงแม่ทิพย์นี่ พูดจาไม่น่ารักเลยนะเรา อย่าไปถือสาแกเลยนะจ๊ะพ่อดนัย” ผู้เป็นย่าร้องเอ็ดขึ้นก่อนจะปรายตามองไปยังหญิงสาวอีกคนที่ยืนนิ่ง จะห่วงก็แต่ความรู้สึกของรินลดาที่คงจะปวดร้าวอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้กับทุกๆ คน

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณย่า ผมเข้าใจความรู้สึกของน้องทิพย์ดี เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผมพอจะมีวิธีที่จะให้ไอ้ภพมันยอมกลับบ้าน แต่คงจะต้องให้คุณหนูเล็กช่วยด้วยอีกแรงนะครับ ไม่อย่างนั้นแผนนี้คงไม่มีวันสำเร็จแน่ๆ”

“เอ๊ะ! ฉันหรือคะ ว่าแต่ฉัน…”

“เอาสิคะเอาๆ นะคะพี่หนูเล็ก เราสามคนมารวมหัวกันจัดการพ่อคนเจ้าชู้นิสัยไม่ดีคนนั้นกันเถอะนะคะ คุณย่าเองก็เห็นด้วยใช่ไหมคะ” ทิพย์อักษรเป็นคนแรกที่โพล่งขึ้นก่อนจะเดินเข้าหาพี่สะไภ้ที่รักพร้อมเขย่าแขนอีกฝ่ายไปมาให้ตอบตกลงให้จงได้

“เรื่องของเด็กๆ ย่าไม่ขอยุ่งดีกว่าจ๊ะ เชิญพวกเราสามคนจัดการแล้วแต่เห็นสมควรก็แล้วกันนะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว เห็นทีย่าคงต้องขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนแล้วล่ะ” ผู้เป็นย่าจำต้องบอกปัดก่อนจะเรียกให้สาวใช้ส่วนตัวพาขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบนเพื่อปล่อยให้หนุ่มๆ สาวๆ เขาสนุกสนานกันตามประสาดีกว่าที่ต้องมีคนแก่มานั่งสร้างความอึดอัดให้

“ว่าแต่แผนการของพี่ดนัยเป็นยังไงค่ะ จัดหนักๆ เลยนะคะ น้องทิพย์รับผิดชอบเรื่องนี้ให้เอง” ทิพย์อักษรเอ่ยถามดนัยชึ้นมาอีกหนเมื่อคุณย่าเดินหายไปจนลับสายตาในที่สุด