บทที่ 5

“ไม่ยากเลยสักนิดครับน้องทิพย์ อย่างที่เรารู้ๆ กันอยู่ว่าไอ้ภพมันเป็นพวกที่ชอบหวงของของมันมากแค่ไหน เราก็ใช้นิสัยหวงของมันนี่แหละครับเป็นเครื่องมือจัดการมันซะเลย” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจในคำตอบที่ได้กลับมาเท่าไหร่นักแต่ทิพย์อักษรก็พยักหน้ารับคำอย่างเห็นด้วยก่อนที่ดนัยจะจัดการเล่าถึงรายละเอียดของแผนการ ให้หญิงสาวทั้งสองคนได้รับรู้ไปพร้อมๆ กัน

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากงานประมูลจบสิ้นลงตรีภพก็ไม่ยอมที่จะกลับบ้านไปง่ายๆ จึงได้เอ่ยปากชวนคู่ขาวคนสวยอย่างเพียงเพ็ญนางแบบมืออาชีพมานั่งดื่มกันต่อที่คลับประจำที่ตัวเองมักจะชอบแวะมาอยู่บ่อยๆ ก่อนกลับบ้าน ในใจเฝ้านึกไปถึงภรรยาที่ตัวเองไม่เคยต้องการเลยสักนาทีว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไร เธอจะเจ็บปวดเจียนตายสักแค่ไหนกันเชียวถ้าหากได้รู้ว่าเขาเลือกที่จะพาผู้หญิงคนอื่นมาเที่ยวในวันสำคัญเช่นวันเกิดของตัวเองแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งพอใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แต่ความดีใจกลับต้องหยุดชะงักลงไปชั่วครู่เมื่อเสียงข้อความจากโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งเอาไว้ตรงหน้าเกิดสั่นขึ้นมาขัดจังหวะเข้าซะก่อน…

เพียงเพราะคิดว่าอาจจะเป็นใครสักคนส่งข้อความมาเรื่องงานเท่านั้นถึงได้เผลอกดเข้าไปดูโดยไม่ทันได้มองให้แน่ชัดว่าใครเป็นคนส่ง ทว่าสิ่งที่ได้เห็นก็พรากเอาอารมณ์ดีดีเมื่อสักครู่ของเขาจนหายวับไปทันตากับภาพที่ได้เห็น ซึ่งก็คือภาพของรินลดาที่กำลังยืนถ่ายรูปยิ้มหวานเคียงคู่อยู่กับไอ้ดนัยเพื่อนสนิทของเขาอยู่

รอยยิ้มกว้างๆ ที่แทบจะเห็นฟันซี่เล็กๆ ของหล่อนที่ไม่เคยคิดจะมอบให้เขาเลยสักครั้งพาลทำให้ความอดทนถึงขั้นขาดสะบั้นในทันที ร่างกำยำลุกพรวดขึ้นก่อนจะเอ่ยปากบอกคู่ขาสาวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ

“ผมว่าเราสองคนไปทำเรื่องที่มันสนุกๆ มากกว่านี้กันดีกว่าครับเพ็ญ รับรองว่าคุณจะต้องชอบแน่ๆ” เพราะคำพูดกำกวมของชายหนุ่มทำเอานางแบบสาวที่กำลังเมาได้ที่ต้องพยักหน้ารับคำอย่างเร่งด่วน หลงคิดไปไกลว่าที่อื่นที่ว่าของเขานั้นคงจะหนีไม่พ้นโรงแรมห้าดาวเหมือนเช่นเคยไม่ผิดแน่ ใครเลยจะรู้ว่าเธอนั้นกำลังจะกลายเป็นเครื่องมือของตรีภพที่จะใช้ทำร้ายหญิงสาวอีกคนในอีกไม่ช้านี้…

“มาแล้วค่ะมาแล้วๆ คุณภพกลับมาแล้วค่ะ!” เสียงตะโกนร้องบอกของ ‘แววดาว’ สาวใช้ทำให้ใครหลายคนต้องพากันให้ไปมอง และสิ่งที่ทำให้ตกใจคือตรีภพไม่ได้กลับมาคนเดียว

“ในที่สุดแกก็ยอมโผล่หัวกลับมาเสียทีนะไอ้ภพ” ดนัยเป็นคนแรกที่เอ่ยก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกสองคนทั้งใบหน้ายิ้มๆ ไม่นึกว่าแผนการของเขาจะสำเร็จเกินคาด แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายนั้นกลับเป็นหญิงสาวอีกคนที่เพื่อนรักของเขาหิ้วกลับมาด้วยเสียมากกว่า ใครเลยจะได้ทันคิดว่าตรีภพจะซ้อนแผนเขาด้วยการพาผู้หญิงอีกคนกลับมาบ้านด้วยแบบนี้

“ก็นี่มันบ้านฉัน! ถ้าแกไม่ให้ฉันกลับบ้านแล้วแกจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน ว่าแต่แกเถอะ ดึกจนป่านนี้แล้วทำไมยังอยู่ที่นี่อยู่อีก บ้านช่องไม่มีให้กลับหรือยังไง!” ตรีภพสวนกลับทันควันสายตาไม่พอใจจ้องมองเพื่อนรักที่รู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยเด็กๆ อย่างเอาเรื่อง

“ก็วันนี้เป็นวันเกิดของคุณหนูเล็กเขานี่หว่า ฉันก็แค่แวะเอาของขวัญมาให้เมียแกมันก็เท่านั้น ว่าแต่แกเถอะ…ไหนวะของขวัญวันเกิดของคุณหนูเล็ก” รินลดาถึงกลับหน้าเสียเมื่อจู่ๆ สายตาดุดันก็ตวัดมองมาหาก่อนที่ตรีภพจะกระตุกเหยียดยิ้มที่มุมปากราวกับจะเยาะเย้ยกัน

“หล่อนคงไม่อยากจะได้ของขวัญอะไรจากฉันหรอกแกเชื่อสิ เพราะดูจากรอยยิ้มที่แสนจะหวานหยดย้อยที่แกส่งไปให้ฉันดู ฉันว่าป่านนี้เธอคงจะได้ของขวัญที่ถูกอกถูกใจไปแล้ว จริงไหม!” ทุกๆ ถ้อยคำเสียดแทงใจผู้ได้ฟังเข้าไปทุกชั่วขณะแต่ยังไม่ทันไรเดือนเพ็ญกลับเป็นฝ่ายร้องลั่นขึ้นเหมือนกับเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าเคยเห็นหญิงสาวตรงหน้านี้ที่ไหน ที่แท้ก็ภรรยาของตรีภพนี่เอง